en porseleinomrand waren, bloemenbestand
Dat we alleen maar moesten huilen van ajuin
En geen enkele aderlieten of waterlander nodig hadden
dat we te dissecteren waren in petrischaaltjes
getooid als een man van smarten
met vergiffenis als gif als onvergiffelijke gift
dat we beeldenraadsels inslikten als bonbons
En na beeldenstormen kwamen beeldenstromen
en onze tranen slibden onooglijk dicht
We drapeerden ons met ragfijn albasten liefdesprik
als een goudgelakte shiva
En hoopten dat we vernietigen en vernieuwen konden.
En koffie schenkend brandend verwonden
Toen hij hartjes tekende in mijn schuim
Meine allerliebste Ulrike,
BeantwoordenVerwijderenDit is zeer mooi en kwaliteitsvol.
Een iets begrijp ik niet: Er zijn hier vijftien mensen die je blog openbaar volgen en niemand die zich de moeite doen eens zijn/haar genoegen te uiten, je verder aan te moedigen. Normaal is iets anders!
Mensen toch, laat alsjeblief eens wat blijken!!!
Ik blijf je trouw en zal je steeds verder lezen en schrijven!
Kus en heel veel liefs,
Nadja