DeDuitseHerfst

Onwerkelijk

2012-02-10T12:33:00.003+01:00

In het oranje ochtendlicht

Staar ik naar uw neusvleugels

Die zachtjes trillen

als geluidsbarrières

Ik zet koffie voor u neer

Die we zachtjes omroeren

Tot hij beige wordt

door amandelmelk

Ik wrijf over uw tienuurstoppelbaard

en dan lachen we totwe glazig zijn

En we willen alles

Gaande van kuieren langs gaanderijen

Of eendjes voeren metrozijnenbrood

Tot in elkaars bewegende irissen verdwijnen

(allesbehalve studeren)

We willen onwerkelijk groter zijn

En vast omrand

Velvet foam

2012-01-27T17:26:00.002+01:00

Soms wenste ik dat we in een ronddraaiende theekop zaten

en porseleinomrand waren, bloemenbestand

Dat we alleen maar moesten huilen van ajuin

En geen enkele aderlieten of waterlander nodig hadden

dat we te dissecteren waren in petrischaaltjes

getooid als een man van smarten

met vergiffenis als gif als onvergiffelijke gift

dat we beeldenraadsels inslikten als bonbons

En na beeldenstormen kwamen beeldenstromen

en onze tranen slibden onooglijk dicht

We drapeerden ons met ragfijn albasten liefdesprik

als een goudgelakte shiva

En hoopten dat we vernietigen en vernieuwen konden.

En koffie schenkend brandend verwonden

Toen hij hartjes tekende in mijn schuim

Einsam wie Franz Kafka

2012-01-20T05:04:00.002+01:00

Einsam wie Franz Kafka

Daar, in het hart van destad

Lopend in eentenue-de-ville

Begraaft hij zomer enwat hij had

Rusten doen we invergetelheid,

Marmeren mausolea,gifglanzend

En toch, slaaponderbreking ten spijt

Met vervloeking vansondedromen

Stromen verruimendevisioenen binnen

Als troebele, ondiepeverhaalstromen

En door ongewassenwinkelvensters

staart het spookmensniet terug

De nacht valt laag,eenzaamheid spuit gensters

als bij een sneeuwbuiworden we bedolven

In zijn binnenleven valtsatan als de bliksem

In de kroonspiegelsverschijnen wolven

In het lokaal van denacht, scheuren we stukken vlees

Uit goudbeladen lichamenmet schurftige glans

Liefde, eenDubbelmonarchie, een guillotine zonder vrees

Met deemoedshoudingleest hij Dostojevski

‘Hel is ene toestandwaarin we niet meer kunnen liefhebben.’

In deze schijnwereld, indeze renaissancepracht, is liefhebben strijdmêlee

De sneeuw klinkt zogedempt als rood satijn

Of een isoleerkamer metglasheldere atmosfeer

In dit pied-de-poulepanopticon kan hij niet zijn

Zoek hem over bruggen enkauwen te Praag

Radicaal emotioneelschrijft een tovenaarsleerling

zijn getuigenis neer, gescheurd en bij eenvlaag

Uit misprezenadelsnobisme en verlamming

Groeit een pleitbezorgervan geloofsersatz

Omdat niets is wat wewillen - smartsbezinging

Maken we de willekeur af

Het wrede waltzen van dewerkelijkheid

Gromt in zijnaangezicht, immer laf

Ode aan RG, forget the metaphors

2012-01-15T12:51:00.000+01:00

En het is quasi onmogelijk

Te leven

In een universum zonder jou

Vanaf nu

Kan ik nooit niets meer

Niet meer eten

Niet meer slapen

Ik denk alleen nog maar aan jou

Urenlang fanfilms kijken

Het echte leven verzaken

Mooie beelden op melige klanken

Het echte leven ontwijken, waken

En glijden langs je lippen

Langs je stoppelbaard

Ingebeeld wrijven over je abs

Je zien liggen onder roosrode pioenen

En niemand heeft zoveel swagger,

Niemand zoveel talent

Niemand komt weg met een glitterjack

En gouden schorpioenen

O Ryan, was je maar mijn vent

En dan telkens weer

Let’s paint it all black

Helaas

terug

Gekatapulteerd naar die grauwe werkelijkheid

Alles is een strijd

Ik heb het wel gehad

Maar het ware duizendmaal beter

Als ik maar een Ryan Gosling had

2012-01-13T15:01:00.001+01:00

Liefste God,En elke ochtend toch weer die teleurstelling.We bestaan maar lekker weer.De wereld is niet vergaan.Geen nucleaire bom, geen hightech terroristenaanval, geen biologische oorlogsvoering.Nee niets, gewoon de zon die weer even flauw schijnt.En dan denk ik telkens weer 'godverdomme, weer een dag. Vandaag maar die papers schrijven'.En ik probeer, halfhartig, omslachtig, moedeloos. Maar het lukt toch nooit.Het zou makkelijker zijn als de wereld verging.Vanavond maar weer meer bidden.Als het even kan laat de wereld dan ingaande vanaf nu maar vergaan.Een of andere gloeiende villeine planeet die op de aarde invalt zoals in Melancholia.Ik zal er geen traan om laten.Maar doe het dan wel liefst nu, het zou echt rot zijn mocht ik mijn laatste dagen spenderen met oeverloos lezen, de weg verliezen in pagina's en in mijn eigen hoofd en de wereld een dag na de paperinlevering vergaat.Dan zweer ik dat ik terug kom uit het Dodenrijk.Mijn worddocument blijft even leeg. En ik copy, ik paste, ik schrijf 1286 woorden en wis ze allemaal.Zelfs mijn naam.Omdat het allemaal even belachelijk klinkt.De zinnen die ik maak wekken meer zelfhaat op dan windturbines energie.Het is ook allemaal zo belachelijk, zo geforceerd om even twee moderne literaire theorieen met elkaar te gaan vergelijken en toe te passen op een boek. Dat is het zelfde als proberen de stelling van Pythagoras te gaan distilleren uit een omgevallen spie citroentaart. En zo vul ik dagen met staren naar leegheid, met opruiende teksten over het niets.Met mijzelf beloven dat we er echt aan gaan beginnen, maar er komt niets.En de dagen tikken af, veertig pagina's, op nog minder dan tien dagen.Maar geen moed, geen grinta, geen krijgersbloed.On verra.

Coffee loving

2012-01-12T10:40:00.002+01:00

En soms is liefde als koffievoor wie niet vaak genoeg proeftEn koude opwarmtAan elektriciteitspanelenWie met zijn tong graaftin bonen en sojamelkkomt soms nog bitterheid tegenomdat het zoete ons meer pijn doetdan zwart uitgieten over snijdend wit

Campingkoffie

2012-01-05T11:19:00.004+01:00

En vanaf hier
Luiden we het einden in
Met nieuwe lichtarmaturen en koekoeksklokken
het is altijd net te vroeg
of veel te laat voor jou
Wanneer je nog geen koffie hebt gehad
Geen papaver, geen bloeiende leliebloem
Geen getjilp en lippen druipend met wijn
Geen ons meer in juichende mensenmassa’s
Maar nu alleen
Vanaf hier
Laten we alle hoop varen
Op papieren bootjes die we maakten
Vorige zomer onder een van hitte glinsterende parasol
Toen alles nog kon
En wij gezond blaakten
En dropen van de zonnemelk
Maakten we beloften en at ik notenijs van je neus
Nu druppelen en dwarrelen we van elkaar weg
In stromen groter dan een oceaan
Misschien kom ik je ooit nog tegen
Wie weet over een jaar of drie
Wie weet hebben we elkaar dan wat te zeggen
Misschien blijven we dan wel bestaan

Het kutwijf komt niet terug

2012-01-03T00:08:00.001+01:00

Dan zeg ik in de spiegel
Starend naar barsten in gezichtsporselein
‘het kutwijf komt niet terug’
Geef op hopen.
Laat vare hartsverzet
Breek open tranensluizen
Wat zijn zonneschijn en marsepein
Als zij is - zo ver - weg, van mij
Heen. Andere armen, of toch geen?
Tot waar ik ze niet meer zien of voelen kan
Het kutwijf mag branden, als een schuur in vlammenzee
Het kutwijf mag naar hel en terug
bevriezen
Vroeger kwam ze steeds weer naar mij
Wat zijn gouden ringen en kanten kettingen
Als zij niets meer hebben wil van mij
Smijt mijn ganse fortuin in zee
Ik kan er haar toch niet mee kopen
Zelfs geen lamlendige long van haar
Laat al mijn paarden vrij
ze zal er nooit meer op rijden
Brand al mijn kerken plat
Ze zal er nooit meer in hurken
En ik bid, ik kniel. Ik verzucht, ik vloek
Duizend vervloekingen op één dag
Maar zij hoort ze niet
Verkiest ziende blind en horend doof te zijn
Zij gaat bowlen met mijn hart
Ruilt mij op retour
Vergeefs schrijven, wachten, vurig lang verwachten
Vergeefs leven
Was ik maar een koning
Met een leeuwenhart
Ik at haar rauw
Was ik maar van nobel bloed
Ik had haar hoofd op een spies
Als versiering van een gewezen vrouw
Was ik maar niet mij
Vergeefs vergeven, vergeefs verleven
Maar het kutwijf negeert mijn lief verzoek

2012-01-01T23:17:00.002+01:00

Wij zijn de kinderen. Wij zijn de kinderen van zij die eens de kinderen van de kinderen waren. Nu zijn wij volgroeid, maar onze harten zijn half. Nu proberen wij ze te vullen, maar een kinderhart raakt nooit vol. Nu proberen wij te barsten als ballonnen. Te barsten van gas en levensvreugd. Te knallen en knetsen zoals champagneflessen richting maan. Nu proberen wij te bruisen, helemaal op te gaan in het water met een zucht. Tot we niet meer bestaan, maar zijn opgelost en wegstromen met badwater. Wij zijn de kinderen van zij die ons geen oorlog injoegen. Wij zijn de kinderen van zij die ons alle mogelijke keuzes lieten. Triljoenen myriaden legio vibrerende pulserende kiesmij-knopjes. Wij zijn diegenen die niet meer weten wat doen. Wij zijn zij die met kruisboog, tomahawk, insulinespuit en jachtgeweer door stadsjungles en eeuwige jachtvelden trekken. Stropers van vlees, jagers op lust. Wij zijn diegenen die van geen hout pijlen meer weten te maken. Wij zijn de kinderen van zij die ons onbewust leerden dat eeuwigheid en liefde naïeve dooddoeners zijn. Wij zijn zij die met betraande ogen en open handen strompelen door straten op zoek naar snoep. Op zoek naar surrogaatliefde zoeter dan sacharose. Wij zijn de kinderen die opgroeiden na generatie X. Wij zijn de kinderen voor wie nog slechts twee letters voorhandig waren. De vierentwintig anderen heeft de geschiedenis al opgebruikt. Alles is al een keer, of zelfs drie keer gedaan. Aan ons om het beter te doen. Met vuige overtuiging, met jonge overdaad en zonder kokhalsreflex, met wanstaltige moed, recalcitrante gulzigheid en twee veel te snel kloppende bange harten en te weinig zuurstof. Te weinig tijd. Niettemin, slechts twee letters om ons de eeuwigheid in te katapulteren. Omdat elk woord telt, maar daden meer zeggen. Omdat er soms tussen droom en daad wetten en praktische bezwaren in de weg staan, forensische onderzoeken en achtergelaten liefdesbrieven. Dit is onze nagelaten bekentenis. In deze literatuur zullen wij belijden. Met en voor u zullen wij lijden.

Roedelliefde

2011-12-31T13:09:00.010+01:00

Roedelliefde
En in mij huilen wolven eenzaam
Ze trekken mij aan broekspijpen omlaag
wanneer ik opgehesen opgehangen gedragen door de wind
de lucht in tuimel

Met paarsige sneden ga ik heen

En dan lig ik hier weer geschaafd op aarde
helemaal geraspt en met rozigbloederige enkels
Onbeschaafd rijten de wolven eenzaamheid aan stukken
tussen kwijl en heesbloed parelt angst

En wolven janken jammerklachten
en ik ontdaan van stem - prevel
slechts ijswoorden
om u, om mij, om wolvenklauwen

die soms zachter zijn dan lippen

En jij rammelt luid met ijzeren etensbakken
en wolven draaien hun ogen dol
en ik lik mijn leven uit met zeven halen
Jij laat het ijzer roesten in mijn weeë wanden.

Tot het rinkelt in mijn vlees

Dood alles wat voorheen koffie en kers was
Kers en koffie, voor we alles gingen halveren
En de roedel breidde uit
toen jij minder en lichter werd

Wolvenschaduw vleide zich neer tussen hart en maag

Hongerig en geelogig blaffen wolf en ik naar maan
Maar jij brandt staarten af, maakt hol
En we gingen elkaar nooit afmaken
Maar toen werd het donker

Stroperig blauw bloed drupt omlaag als bessenconfituur

En de wolven likken alles op omdat we anders verdrinken
in krappe grotten die we zelf bouwden om ons heen
Peterseliesmaak laat alles uitdeinen op groteske golven
En ik wieg rondom wolvenvachten

En in winter willen wolven waken

Maar alles bloeit kapot
En wolfsklemmen nijpen aderen dicht
In de zomer hadden we kersen en koffie
en we dierven meer dan wie ook

En in zomer wachten ze op dauw

De wolven worden bang
Ze scherpen hun tanden op mijn ribben
Klauwen cirkels in mijn vel
Vertellen mij dat het nu moet stoppen

De seizoenen zijn gevierendeeld

Met in het midden niets dan eeuwigheid
De wolven krijgen jongen
gevoed op spijt en bitterheid
Tweesnijdend verdwijn ik langs hun vel

Totdat ik er niet meer ben

En dan weer koffie, kers en wolvendans
En bitterzoete dromen
van rennen in velden en leeuweriken in het koren
Maar eerst al het rotte vlees verteren

Dat we lieten wild groeien in mijn uiteinden

En wolven broeden, jagen
Vroeger ging ik mee
Om je geuren op te snuiven
Nu verdraag ik niets meer buiten sneeuw

En in de tuin het grootst van al: wolfskers

Jij vraagt me niet meer zo te zijn
Scherp uithalen met roofdierklauwen
Ik weet niet hoe anders kan
Maar dood telkens weer

(Gremelend en bevend vallen sterren uit de lucht
Misschien was ik te rauw
Liet ik het moment verstarren
In vier seizoenen vond ik niemand
Die mee janken wou
En de liefde maakte wolven wakker
Die brandend joegen langs mijn bloed
En sterren vingen en opvraten
Maar niettemin, geen gloed
En toen was het voorbij
En bevroor ik liefde in een moment van ijs
Zodat het zou bewaren
En warmde ik haat lauw
Zodat het minder pijnigen zou
Maar ik had geen reserve
Betaalde mijn gevoelens blauw.)

En alle dagen, alle uren breekt een nieuwe ijstijd aan
Het dooien zal ik niet meer leren, daar waar wolven slapen
Stookt men alles warm
En kijken we naar sterrennacht

Gevriesdroogd sentiment hang ik hoog in bomen

En besneeuwd bloed dwarrelt in mijn ogen
Omdat ik te lang keek naar uw schaduw
Verweesd vlecht ik mij in wolvenpelzen
Laat karteltanden het einde omhelzen

Ik zal nooit meer slapen
de wolven knauwden mij gans grijs

2011-12-30T14:40:00.004+01:00

Tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren zei Willem Elsschot ooit. Maar ook illusies die vervallen beginnen ruiken, misplaatste liefde en gebroken wijnflessen of gebrek aan vitamine c.
Wie niet waagt ja die niet wint en het is altijd te laat als ge nooit begint.
En toch heb ik weer tijd te kort.
Weer een dag van amper 37 woorden terwijl ik pagina's en pagina's moet vullen. Zoals Gerard Reve elke dag van zeven tot elf, van elke zin maar liefst vier versies neerschreef. Maar mijn schrijven is zoals mijn leven, onaf, kortaf, onjuist, contingent, erg hoc et nunc. Het is niet blijvend, niet beklijvend. Het is maar nu en hier en dan weer daar en zo en kloppen doet het nooit. Er staan ook altijd fouten in. Omdat ik met één poging wel genoeg heb en het dan al beu ben. Ik wou dat ik kon dichten en een mooie cyclus schreef. Dan zou het misschien allemaal beter worden. Dan zou ik schrijven tussen parentheses,over het bloedeloze nu en de stofzuiger die al voor de vijfde keer kapot is.
En het sneeuwt niet en wij zijn niet gestorven. En ik glijd niet uit over het water. Zon en maan, staan en gaan. Dansen door de wereld, maar mijn hakken zijn te kort. En ik wil geen eekhoorn zijn, maar wel een eenhoorn. En ik zou moeten schrijven over einsamkeit bij kafka en kundera, het postmoderne rotgevoel. En over frans poststructuralisme en mythologie van René Girard bij Jonathan Safran Foer, maar ik trek liever dekens over mijn kop en doe alsof ik een poes ben. Een lieve spinnende poes. En dat de wereld maar sterft en vergaat en dolt en tolt, zolang er sneeuw is tussen de korven is het goed.

Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
wij dwarrelen naar beneden.
Het sneeuwt, wij zijn gestorven
het sneeuwt tusschen de korven.

Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
wij dwarrelen naar beneden.
Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
het sneeuwt tusschen de korven.

Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
wij dwarrelen naar beneden.
Het sneeuwt, wij zijn gestorven,
het sneeuwt tusschen de korven.

(Martinus Nijhoff)

Birdy: skinny love

2011-12-19T02:05:00.003+01:00

http://www.bing.com/videos/search?q=youtube+birdy+skinny+love&docid=1310560355313&mid=44C6B26F7D3738119E6F44C6B26F7D3738119E6F&FORM=VIRE3#

Pour a little salt we were never here. Staring at the sink of blood and crushed veneer.
Told my love to wreck it all, cut off all the ropes and let me fall.

En het is niet meer mijn stad. Maar dat was het nooit. Zeven jaar geleden ook al niet. De winkels zijn nog in de zelfde handelszaken, maar de verkoopsters zijn grijzer en veranderd. En alles lijkt kleiner en minder groots. Misschien omdat het zondag is. Het weer is druileriger en mijn hakken glijden constant uit over de kasseien. En ik ben weg, want ik kon hier niet meer zijn. En ik ben hier, want daar wou ik niet meer zijn. Dus ik verkies de regen en de kou en vraag mij af hoe ge stopt met iemand zeer lief te hebben zoals Paul Van Ostaijen Emmeke Clement. Wie het weet mag het mij melden, onder hoofding 'dringend'.

There's no clean getaways

2011-12-15T00:40:00.000+01:00

Back against the wall at odds
With the strength of the will and a cause
Your pursuits are called “outstanding”, though emotionally complex.

Against the grain of dystopic claims
of the thoughts your actions entertain, and you have proved to be

A real human being, and a real hero,
Real human being, and a real hero,
Real human being, and a real hero,
Real human being, and a real hero,
Real human being (repeat)

A pilot on a cold, cold morn,
One hundred fifty-five people on board,
All safe and all rescued,
From the slowly sinking ship.

All are warmer than his head so cool,
That guy knew just what to do, and you have proved to be

A real human being, and a real hero,
Real human being, and a real hero

The Man with no name, het is beter om niets meer te zeggen want alles is al gezegd. Geen enkele romantisch-expressieve uitlaat kan mij nog redden. Blink once, blink twice. Do not look away. Show no fear. Never. Hollywood stunting at day, moonlighting as a getaway driver. Oppositie, antithese. Goed willen doen en altijd falen, elke avond de wereld slechter maken. Goed zijn in slecht zijn, if ever there was a thing. Briljant flakkerend. Mijn ziel geeft onvergeeflijk licht, men schenkt mij vergiftigde geschenken. En alles is heel complex of hybride en het zou volbloed moeten zijn. Druipend ruikend naar peterselie en valkenrood. Maar dit leven is net een neo film noir maar dan zonder held, zelfs geen antiheld om de film te dragen.Of zelfs de rekwisieten schorpioenenangels en afgeknauwde leeuwentanden. Alles blinkt in het zwart, alles licht op in de stad. En de tectoniek van de nacht verandert, naarmate uw ademhaling versnelt. Alles wordt Neo noir met felroze schreeuwerige letters. Omdat soms schreeuwen en liftscènes alles zijn om de slapende honden in uzelve wakker te blaffen. Omdat ge misschien nog maar heel even hebt en ge het moet laten tellen. Er is alleen nu. Eeuwigheid is ver weg. Maar het leven is hier en nu en splitseconden eisen verordenen beslissingen. Het hoc et nunc wacht niet. Tijdslimieten. En de wijzers van de klok hebben uw uur geslaan. Maar ge weet niet wat te doen en zweet loopt in uw ogen. Because life always snowballs out of control. It all backfires, met zillion emotional backdrops spiralling away at the speed of flashing Cop lights, flash lights, spot lights strobe lights, street lights

(All of the lights, all of the lights)
Fast life, drug life
Thug life, Rock life
Every night
(All of the lights)

Cruising is bruising met scherpgetrokken messen en scherpgevijlde tanden.
Klaar voor de nacht, omdat ge met uw rug tegen de muur staat.
En de enige manier is straatvechten, barvechten, mandenvlechten, Rapunzelhaarvlechten. Catfights. Krom uw rug, recht uw borst. Kijk het gevaar maar in de ogen.
Het is toch donker.
Zonder
raakt ge hier niet weg
Ge vecht omdat er geen weg terug is, en ge al zo ver zijt gekomen.
Best dit alles af te maken.
Tie up all the loose ends.
Brand alles op
brand ze op
steek uzelf in lichterlaaien
brand ze af
met een marlboro light of vier
Giet er Cointreau over
en dan is er zoveel licht
overal, en ge hebt niets meer in uw armen
maar het is toch zo verwarmend
kijk hoe het allemaal in vlammen opgaat
denk na, probeer in stappen te denken
minieme kleine stapjes.
Wees de tegenstander altijd minstens één stap voor.
Zet ze schaakmat.
Wees niet bang.
Angst ruikt men.
Hier ben ik niet voor gekomen,
maar gedood of ongenood
we raken hier wel weg
naar daar vanwaar we kwamen
In felverlichte neonsnackbars waar elke romance veel weg heeft van de esthetiek van een B-film en met gewelddadige kitsch à la Quentin Tarantino en de ellenlange, eenzame, dorre boulevards van verloren dromen op zijn meest Lynchiaans.
En ik ben niet, ik ben niet
verloren, verdord.
Verkeerd gekozen
Bid tot God, en trek met uw blote handen bloedende nagels bakstenen uit de muur
sla hersenen in
het lukt wel
nooit bang zijn

Objective Correlative

2011-12-06T21:03:00.000+01:00

Iets dat gevoelens perfect weergeeft aan de hand van een zorgvuldig gekozen metafoor, een beschrijving, een synergisch spel van geuren, kleuren en smaken. De oproeping van een sfeer, een emotie.

De doelloosheid van Alfred J. Prufrock. The evening sky is spread out like a patient anaesthesised on a table. De zinloosheid. We drinken thee, met marmelade en komkommersandwiches. Onze zilveren lepeltjes tikken tegen het opperste beste porselein. China. Earl Grey. Geen geluid buiten theedampen. Geen benul, geen doel buiten theeslurpen.
We wachten op de bel. We wachten op bezoek. We wachten op de dood. Waiting for a resolution that would never come.
Altijd verliezen. Altijd wachten op bussen, op wafels die warm moeten worden, op boeken die uit de verre krochten van een magazijn gehaald dienen te worden,op langverdiende pauzes tussen tenenkrullende lessen door, op de dood.
Alles is gelijk, alles is goed, alles is slecht, alles is vervelend, alles is kut. Niets heeft enige waarde. Een arabier neerknallen is volstrekt gelijkwaardig aan veel te lang naar de zon staren en liters cafés au laits drinken in Marengo. Er is volstrekst niets anders te beginnen. We zijn weerloos, geworpen in dit aardse bestaan, verworpenen der aarde.

En daarnet regende het weer. Wat zou het ook anders? Alsof er iets anders kan gebeuren dan regenen, sneeuwen, hagelen, koukleumen, bevriezen, uitglijden,dooien. Donkervlagig regenen.

En buiten staand en manmoedig sigaretten roken terwijl we bevriezen en ijsberen, lachen we om filologische taalclubjes waar vijf man en een paardenkop bij aanwezig is. (al onze proffen dus) Met vakidioten, pestprofs, ongehoorde, waanzinnige, groteske workloads. En iemand zegt ha, ik zou mijzelf wel willen ophangen. Maar daar wordt een mens ook niet beter van. Bovendien is mijn kot zelfs te krakkemikkig daarvoor. Iemand anders oppert dat hij de kotbaas eens moet bellen. Nog een andere lacht de tweede uit met het gebruik van het woord 'opperen'. En ik zeg dat we allemaal verneukt worden door deze richting. En dan zeggen we maar allemaal dat we niets nodig hebben buiten de literatuur. Zelfs geen broodjes, zelfs geen sigaretten, zelfs geen liefde, zelfs geen fuif. Zelfs geen artikels die we geen van alleen hebben of vinden of zoeken.
Alleen de schone letteren.
Maar ook dat is een grote romantische leugen. En ik ben dan nog de grootste bedrieger van al.
Maar van de literatuur alleen worden we toch ook zo godverdoms depressief.
Het wordt er allemaal niet beter op. We gaan praten in parlando zoals Boon. Vuil vettig voos weer en woorden voor een vuile vettige voze tijd. Een kapotten tijd. Jazz is niet meer de ziel van dezen kapotten tijd, het is dubstep en r&b. Zielloos. Massaproductie. Noem mij één massaproduct dat ontegenzeggenlijk onwaarschijnlijk schoon is. Het antwoord? MacBooks. Ik haat dezen tijd. Ik wil terug naar de Jugendstil, de art nouveau naar mannen met vrouwennamen en paarlemoeren deurklinken.

Weg met de computer, weg met Steve Jobs, weg met technologie, weg met klantenkaarten bij de Zara, H&m, Bongo, Delhaize, Colruyt en apotheker. Weg met gesynchroniseerde lezerspasjes voor alle bibliotheken in de provincie Antwerpen, weg met digitaal bankieren, weg met UA-printkaarten die via proton opgeladen moeten worden, weg met zwemabonnementen die volgend jaar samenzullen gaan met andere sportkaarten, weg met alles. Over alles één groot kruis. Alles op het grote vreugdevuur der onnozeliteiten, der onnuttigheden.

En dan is ons kwartier om. Als soldaten in de loopgraven die een blitz granaataanval verwachten, als een terdoodveroordeelde wachtend op een injectie, sloffen we maar weer terug naar binnen. Omdat er niets anders op zit.
Omdat het thuis aan onze bureaustoel niet veel beter is. Overal waar we gaan verdorren we. Gaan we dood onder de stapels bladeren. Konden we maar een winterslaap houden als een marmot en ontwaken wanneer alles beter is.
'Ik wil hier niet zijn, maar ik ben er toch'

Niet Kalf

2011-12-04T13:27:00.000+01:00

Verdomme, al zeven minuten te laat. Nog even, heen en weer. Nog even, schuiven. Volhouden, proberen die concentratie te behouden. Allerlaatste krachtinspanning, jachtinstinct. Denk aan opengesperde beduimelde lippen, hese rode dijen. Lillende borsten met melkwitte aders. Denk eraan. Al acht minuten te laat. Volstromende vulva’s. Lavastromen, vrouwensappen. Dit zou Marleen niet appreciëren. De allereerste keer dat je de schoonouders moet ontmoeten. Ze had dan nog wel gereserveerd in een of andere blasé en veel te dure sterrenrestaurant. Met die ene sterrenchef aan het roer. Gemarmerde kippenbillen, caramel, vrouwentongen. Verdomme, focussen. Klaar het klusje. Brandpunt. Zenit. Denk aan blondines, bustes. Nog beter denk aan blondines met barstensvolle busten. Zongestraald. Als Marleen hem nu kon zien, ze zou vast en zeker met haar hoofd schudden en zeggen ‘Had ik het niet gedacht. Typisch’. Marleen met haar zware altijd droefkijkende oogleden, Marleen die witloof met hesp en kaassaus het lekkerste ter wereld vond. Lekkerder zelfs dan seks met hem. Had hij even een leuke vriendin. Marleen die soms zo erg kon zeuren en dreinen aan zijn hoofd dat hij haar eens met haar neus in haar bord had geduwd. Dat wipneusje waarop hij verliefd was geworden en dat elke dag meer en meer weg geplamuurd werd onder haar concealer, boem pardoef glashard de kaassaus in. Hij verdacht haar er soms van dat ze zichzelf helemaal wilde concealen (maar niet met kaassaus). Tot er niets van haar overbleef. Ze een leeg omhulsel van terracotta glanzend zonnepoeder was geworden. Hij duwde haar in haar bord omdat ze maar niet kon snappen dat hij de jurken van Oscar de La Renta niet kon onderscheiden van die van Balenciaga of Chanel. Sindsdien spraken ze niet meer met elkaar tijdens het eten. Ze stuurden elkaar sms’jes in de trant van ‘zout’ of ‘ijskast’. Dit leidde soms nogal tot wat verwarring want bedoelde ze nu dat ze het te zout vond, of dat er zout ontbrak? Sloeg die ‘ijskast’ op haarzelf, had ze eindelijk door dat ze een frigide kalf was of sloeg het eerder op zijn vraag waar de guacamole stond? Elke maaltijd werd een Babylonische spraakverwarring, een derridiaans subtiel verschil tussen langue en parole. Sinds het hoofdinbord-incident van voorjaar 2009 was elke maaltijd een koude oorlog, hoe warm ze de koteletjes ook serveerde. Sinds voorjaar 2009 vond hij witloof met hesp en kaassaus ook niet meer zo lekker. Hij moest altijd maar denken hoe er wat van die weeïge saus van haar neus drupte en een straaltje speeksel zich hechtte aan een plukje witloof, toen ze witgeel van angst en bisquebriesend de deur uitstormde.
Hij kwam klaar terwijl hij dacht aan alle keren dat hij haar had kwaad gekregen (in plaats van een, twee, drie, klaar), het was niet een of ander luisterrijk hoogtepunt. Hij had al beter aan zijn fluit getrokken en dan was de climax niet inherent verbonden geweest aan witloof en kaassaus maar aan taferelen die niet zouden misstaan bij Rabelais, waarbij androgyne tijgervrouwen hoger en hoger klommen op trapezes en zo zijn lust aanwakkerden. Nou, Marleen, goed gedaan hoor. Nu moest ze ook al zijn ruksessies verpesten. Ruksessies verpesten was het achtenzeventigste ding dat ze voor hem verneukte. Hij hield het meticuleus bij in zijn Iphone applications. Things the bitch fucked up: Nummer zevenzeventig was hem verbieden sneller dan vijftig te rijden in bebouwde kom. Ze was soms echt een trut. Wie gaf er nou om schoolkinderen? Het waren toch niet die van hun. Als het haar niet aanstond, moest ze maar op sodemieteren. Weg, weg hup hup, dijenkletsend wegwandelen op haar mooie Jimmy Choo-schoentjes. Hij was al dertien minuten te laat inmiddels, hij vond geen zakdoeken om de smurrie mee af te vegen. Dan maar een of ander designer sjaaltje van Marleen. Ze zou het toch niet merken. Het was immers zo 2010 had ze deze morgen gezegd. Hij keek snel in de spiegel toen hij naar buiten snelde, de kleren die Marleen voor hem had klaargelegd waren nu wat dampig van het zweet en de fantasie.
Zijn fantasie was immers altijd beter dan de realiteit. In de realiteit leefde hij benepen met Marleen in een morsige flat ergens net buiten Amsterdam. Marleen had de illusie dat ze Lauren Bacall was en hij Humphrey Bogart. Het enige dat klopte aan haar waanvoorstelling waren de onwijze hoeveelheden whisky die hij in zijn keel goot.
In zijn fantasie was hij met eenderd wie samen als het maar niet Marleen was. Eenderd wie maar niet Marleen. Hij leefde in zijn eigen persoonlijke hel, hij orkestreerde zijn eigen persoonlijke verval. Samenleven met Marleen was alsof hij constant met te kleine schoenen rondliep. Ze duwden zijn tien tenen in een vorm die tegennatuurlijk was. Pijnlijk. Eksterogen. Blaren. Hij was een man die nood had aan een 47 en Marleen millimeterde hem korter met de dag, dwong hem in de dwangbuis van de burgerlijkheid en normaliteit. Er was eigenlijk niets mis met Marleen, net zomin als er iets uitgesproken positief aan haar was. Buiten haar bloedgroep dan. A positief. Dat was hij te weten gekomen nadat ze een miskraam had gehad door teveel schelpdieren te eten. Eerst schrapte ze rotzooien van het menu, daarna verbande ze de oesters en kreeften naar het verdomhoekje. Hij hees zich in zijn auto, en gooide nog snel een kauwgom tussen zijn tanden. Zijn tanden vermaalden de fantasie en de werkelijkheid doorheen. Hij zou er welgeteld over acht minuten zijn meldde de gps. Een cadeautje dat hij van Marleen had gekregen nadat hij haar eens was komen zoeken in een shoppingcenter en hopeloos verloren was gelopen. Eigenlijk was het meer een Wiedergutmachung. Had dat stomme kalf zich niet zo moeten volgieten met Cava Rosé van Freixenet met haar achterlijke vriendinnen om te vieren dat ze moeder werd. Terwijl hij hun gehinnik aanhoorde (O, wat enig! Wat een allerschattigste kruippakje! Jeetje, ik wil hem opeten, oplikken!) van achter een rek met koraalrode debardeurs en luipaardgroene maxirokjes bedacht hij dat hij nooit dichter bij de dood had gestaan. Het einde was immanent. De dood stond voor de deur. Hij was enkel nog zo beleefd om een briefje in de bus te stoppen als Marleen en hij niet opendeden. Eens dat rotjong geboren werd, dan pas zou de dood binnenvallen en alles waar hij aanhechtte op losse schroeven zetten. Dus dronk hij zich te pletter, dronk hij zich sacherijnig, dronk hij zich lamlendig lazarus leeg.
Met ieder glas cava dat hij dronk, en elk schouderklopje dat een Shirley of een Jennifer hem gaf, voelde hij zijn blauwe blues dieper bloesemen in zijn borstkas. Als klap op de vuurpijl morste Shirley ook nog eens op zijn zijden bloes. Dat was begin 2010. Nu waren ze een curettage (de hare), een relatiecounselor (van beiden, maar zij stond borg) en vijf kilo erbij (zijn vet) verder.
Een jaar voorbij. En de dagen en maanden klommen verder zoals mieren tegen een honingraat.
Hij herkauwde de 365 dagen verder.
Hij dacht aan de allereerste keer dat Marleen en hij seks hadden. Ergens in de toeristenbuurt, dat nieuwe Belgisch-Franse restaurantje (na sluitingstijd). Hij dacht aan Marleen en haar perfecte cuisson, hoe haar huid niet sinaasappelde. Hoe zij leek op jasmijn als ze lachte.
- ‘I got ninety-nine problems but the bitch ain’t one’.
In zijn overpeinzingen gestoord, begon hij te zoeken in zijn borstzakje en op de achterzetel waar zijn Iphone nu weer lag. Hij wist al wie er belde. Het zou waarschijnlijk een preek worden, of liever nog een jeremiade over waarom hij toch altijd zo weinig rekening hield met haar. Met haar gevoelens. Hoe kon hij dat nu, bijna een halfuur te laten komen? Serieus. Dit was echt een brug te ver. In zijn hoofd zag hij zich al antwoorden in zijn Iphone met ‘Geen wonder, Kalf, als je me overal maximum vijftig laat rijden’. Eindelijk, Iphone gelocaliseerd. Het was inderdaad Kalf die belde.
Even halt houden, doe ademhalingsoefeningen. Die oefeningen die ze je leerden op de babyschool. In en uit. Heen en weer. Je bent een dolfijn. Je bent een beeldschone, zielsgelukkige dolfijn. Lach maar. Lach maar daar in die diepe oceaan. Van smaragdblauwe verlangens en kinderpret. Lach.
Schoonmama voor de eerste keer aan de lijn. Blijkbaar ligt Kalf in het ziekenhuis. Ze kon niet goed remmen met haar Jimmy Choo-schoentjes aan. En voor het eerst in twee jaar betrapt hij zich erop dat ineens zijn fantasie de realiteit voorbij snelt. Dat de dood nu pas echt voor de deur staat. Dat de dood maar op een andere deur gaat bonken. Hij wenst dat het nu eender wie is, als het maar niet Marleen is. Niet Kalf.

Hertenscherven

2011-12-02T19:45:00.001+01:00

Die dag besloot ik om schrijver te worden. Op twintig juni 2011 om precies te zijn. In het leven moet men precies zijn vind ik. Al dat halfslachtige werk is aan mij niet besteed. Al dat halfzachte gezwam, die besmuikte potsierlijkheid die de nonchalanten onder ons kenmerkt. Data zijn de kapstokken van onze geest. Precisie is een deugd in het leven. Ik bedoel maar, de hele ideologie van het Derde Rijk zou zijn ingestort als Eichmann er niet in sloeg de treinen op tijd te laten lopen. Precisie is alles in het leven. Dus met enige precisie besloot ik dan maar om schrijver te worden. Het zat al langer ergens in mijn achterhoofd. Ergens tussen leren bloemschikken met biologisch geteelde zonnebloemen en eindelijk werk maken van goed leren beleggen in. Zo een ideetje waarmee ik wat speelde als ik in de rij stond bij de bakker en niet kon kiezen of ik nu een volkorenbrood pistolet zou nemen of een dieetkoffiekoek met karamelvulling. Om de tijd wat te verdrijven en belangrijke keuzes uit te stellen, hield ik me bezig met dromen over mijn toekomende schrijverschap. Als je loodgieter kon worden, kon je ook best schrijver worden. Het vergt alleen wat metier en beroepskennis. Je moet ook geen al te gekke prijzen vragen want in deze tijden van crisis trappen de mensen daar niet meer in. Wat is een schrijver nu anders dan een loodgieter die vastgelopen en vast gestremde leidingen in de samenleving lijmt met woorden? Er bestaan voor alles cursussen. Onlangs nog zag ik in de bibliotheek een brochure liggen over hoe vrouwen kan aangeleerd worden om vaginale orgasmen te krijgen door middel van opwekkende uterale vlinderbewegingen. Ik heb die desbetreffende brochure maar snel weggelegd voor ik rare blikken kreeg toegeworpen van Sabine. Misschien als het schrijverschap mislukt dat ik me dan maar toeleg op voorgenoemde cursus. Onder het mom van ‘baat het niet, dan schaadt het niet’ wil ik heel wat proberen. Ik heb best wel een gevuld leven, soms vraag ik me af hoe andere mensen er nog een voltijdse baan bij kunnen nemen. Ik heb er haast geen tijd voor. Ik heb het aartsdruk met zoeken naar zingeving. Met precisie leven vergt heel wat voorbereiding. Een ijzeren discipline is ook een vereiste of een goede Blackberry. Zo deel ik de tijd in aan de hand van eenheden. Elk halfuurtje is één eenheid. Uren en dagen werken snel verlammend. Zo sta ik om stipt acht uur op en ga ik dan vervolgens één eenheid in bad, drink ik gedurende één eenheid een kop koffie met de dagelijkse krant. Ik spendeer drie eenheden om naar de supermarkt om de hoek te gaan en even een wandeling doorheen de buurt te maken. Vervolgens brand ik voor drie eenheden theelichtjes in de kerk. Gedurende die drie eenheden denk ik aan mijn schrijverschap. Het vereist een doorgedreven planning. Het leven is geen wildgroei, men moet naar duidelijkheid streven. Ik droom van duidelijkheid en zingeving terwijl ik kijk naar de flakkerende kaarsjes. Ik denk ook heel even aan de kinderen in Afrika die op dat moment aan het sterven zijn. Het stoort me lichtjes dat ik hierbij hun namen niet kan opnoemen in mijn gebedje voor hun zielenheil. Ik wens dat het Koninkrijk Gods snel op aarde zal nederdalen en dat de derde wereld gelukkig mag worden. Mijzelf wens ik de Nobelprijs Literatuur toe. Iemand moet ze toch winnen de komende jaren. Hugo Claus had ik het gegund, maar toen hij euthanasie pleegde, vergooide hij natuurlijk ook al zijn kansen. Na mijn gebedje bedacht ik welke hedendaagse schrijver ik een prijs zou toekennen, ik wist immers niet veel af van schrijvers en nog minder van prijzen. Ik besloot dan maar dat de volgende vast en zeker naar mij moest gaan. Met al mijn overpeinzingen vliegt de tijd weer om, opeens is het al twaalf uur, dat weet ik zo precies omdat ik de kerk altijd verlaat op de twaalfde tel. Dan ga ik voor twee eenheden eten in Café de Speelvogel, schuins tegenover de kerk. Als het mooi weer is zet ik me buiten op een verweerd bankje terwijl ik wacht op de dagschotel. Ik hou ervan dat Magda altijd kookt met vergeten producten. Zo schotelde ze me op twintig juni 2011 een wienerschnitzel met schorseneren in witte saus voor. Ik weet dit nog zo precies omdat dit de dag was dat ik echt werk ging maken van mijn schrijverschap. Ze zei me dat schorseneren net asperges waren maar minder veredeld en goedkoper. Ik bedacht dat ik dan best een schorsenerenschrijver kon zijn, even goed als de echten maar gewoon minder veredeld. Ik at de schorseneren met smaak op en bedacht me dat je voor acht euro niet kan sukkelen. Soms bleef ik nog wel twee eenheden langer op mijn bankje zitten. Dan praatte ik met Emiel of Gustaaf over hoe hun duiven het ervan hadden afgebracht en of we die dag nog regen zouden krijgen. Ik heb meermaals gelijk gekregen toen ik ze erop wees dat we vast en zeker nog een onweersbui op ons dak gingen krijgen. Het is spijtig dat we nooit om geld wedden, anders had ik die cursus goed beleggen vast en zeker nooit nodig gehad. Om veertien uur ga ik dan meestal naar de bibliotheek. Deze ligt aan het water en soms ontleen ik dan even een boek voor vier eenheden terwijl ik doe alsof ik in diep in gedachten verzonken aan het lezen ben, maar stiekem kijk ik naar meisjesbenen. Het is een mooie mode dit seizoen met zwierige rokken en felle kleurtjes. Ik word er altijd blij van. Om zestien uur breng ik de ontleende werken terug binnen, sla ik nog snel even het verplichte praatje met Sabine en loop doorheen het beveiligingstoestel naar buiten. Ik weet dat de nieuwe bibliotheekmedewerkster Sabine heet omdat ik elf dagen geleden per ongeluk het alarm liet afgaan en zij me dan even moest fouilleren. Zo iets schept natuurlijk een band en sindsdien spreken we elkaar aan op basis van voornamen. Elke dag loop ik dan weer langs het weiland waar hertjes grazen naar huis. Ik vroeg ooit eens aan Emiel of herten ook zeven magen hebben net als koeien, maar hij wist het niet. De volgende dag vroeg ik het ook aan Magda, Sabine en Gustaaf maar ze bleven me allemaal het antwoord schuldig. Ik ging het dan maar opzoeken in de catalogus van de bibliotheek. Het beste boek dat ik op al die jaren las, was dan ook ‘Herten, een handleiding’ van Willebrand. Dat raakte me erg, ik moest ook voor het eerst sinds mijn jeugd weer denken aan Bambi. Herten zijn herbivoren. Jagers schoten Bambi zijn mama neer. Ik moest toen huilen in het hertenboek. Daardoor leken de dwarsdoorsneden van hertenlevers opeens tien keer groter toen ik mijn tranen wegveegde. Grienen deed ik niet graag, maar soms moest het wel. Het kwade gal er helemaal uitlaten gutsen dat was toch wat mijn levenscoach me had aangeraden. Terwijl ik het boek terug op het rek zette, nam ik me voor om vanaf morgen ook herten in mijn gebeden op te nemen. Een uurtje later ben ik terug thuis, dan knip ik eerst alle lichten aan want in het donker koken vind ik barbaars. Ik sorteer mijn bestek met een chirurgische precisie. Het ene mes voor mijn boterhammen met choco, het andere voor die met abrikozenconfituur en als ik even gek doe, smeer ik er ook nog een paar met een derde mes voor speculoospasta. Terwijl ik kauw kijk ik naar het spreekwoord ‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’ en beaam in mezelf dat stilte echt goud waard is. Maar dat schrijven nog meer goud is. Ik heb toen terwijl er nog wat abrikozenbroodkruimels aan mijn mouwen hingen ‘zwijgen’ doorgeschrapt en vervangen met ‘schrijven’. Dat was het begin van alles. Voortaan zou ik me op iets toeleggen in het leven. Dit op iets toeleggen, was de eerste stap had mijn levenscoach gezegd toen we ons allemaal voorstelden. Ik had mijn medeleerlingen toen verteld dat ik graag iets wou worden in het leven, maar dat er zich nog geen enkel talent aan me had openbaard. Ik was zoekende en wachtende maar ondertussen smaakten de dagschotels me wonderwel.

huiselik

2011-10-25T09:18:00.001+02:00

Mijn huis spant om me heen
Krochten, kieren, kelders, scheuren
Van boren, dreunen, trillen
De krassen langs de muren
Als dooraderde winternerven
Maakte ik soms om beter te verluchten
Het weeë, lauwwarme weg te stoken
Of de zwarte gal te overschilderen
Met mistig wit als het rood was weggeëbd
Afgebleekt op vette kalkmuren
Qualqueer ik stiekem wat gedichten op het droge vel
Mijn huis barst rondom mij
Laten we even rusten
Even renoveren
voor we - definitief- slopen dat gestel
Van piepende ribbenkassen,
De teleurstellingen en teloorgangen doorademd en doorligt
Als paarsblauwe wonden
Giet wat krisperige kruimels door de schouw
Wrijf de ochtenddauw van de ramen
Trek de gordijnen toe
Wij wonen hier niet meer.
Dat was weleer, allicht
Toen waren we nog jong en mooi
Als ik hier nog amper kan wonen
Kan jij hier zeker niet vertoeven
Want ik schilderde alle muren in jouw blauw
Kijk hoe ze uitdeinen en zwellend verwelken

2011-10-22T09:48:00.004+02:00

Ik meen dat er niet veel ochtenden perfecter kunnen beginnen dan met Georg Friedrich Handels 'Sarabande' en bitterzwarte koffie. Mijn linkerslaap zit ongenoegzaam te bonken, alsof het al het Russisch formalistisch geschrijf van Majakovski en Pilnjak dat het las, eruit wil zetten. Ik lees een inmemoriam dat men schreef voor Velimir Chlebnikov, de president van de wereldbol. Men had het over Petrus en Jezus en dat het door de koude was dat Jezus verraden werd. Als Israel Rusland was geweest had men in drommen gestaan om Jezus te verraden. Er zouden zelfs geen hanen meer kraaien want die zouden al zijn doodgevallen van de kou. Jezus sterft aan het kruis. Chlebnikov sterft ook, pover, miskend en ontdaan van al zijn idealen. Dan verontschuldigd de schrijver zich bij zijn overleven vriend omdat hij nu zijn eigen boeken uitgeeft, in plaats van die van hem. Hij zegt dat 'liefde is als spijkers die ingeslaan worden'. Het waren me de jongens wel die Russische formalisten en structuralisten. Zelfs al probeer ik ze buiten te sluiten, het lukt niet.
De deuren dicht gooien en nooit meer opendoen. Maar dat gaat niet. Het leven heeft zo zijn manieren om via de kiertjes binnen te sluipen.
Modern professional life. Ik heb geen tijd, ik heb geen geld,ik heb geen rust, ik pas mijn vrienden in als legoblokken in een halfuur pauze.Ik schuif ze overeen, ga haast groepsmeetings moeten organiseren om toch iedereen gezien te krijgen.Ik onderhoud contact met de zus en het broertje op die 7 minuten dat ik van de ene universiteitsblok naar de andere loop. Ik lees Ian Mc Ewan op de metro, ik beantwoord geen flirterige blikken. Ik boks me een weg naar buiten doorheen buggy's en flierenfluiters. Ik ga naar lezingen, ik vertrek naar lessen om acht uur, ik kom thuis om elf. Eten wordt herleid tot bananen en appels en peren naar binnen proppen terwijl ik Darwins liefde voor Tennyson probeer te begrijpen. De keuken wordt alleen nog gebruikt om plastic potjes in op te warmen en koffie te zetten. Daarna moeten we weer lezen, verwerken, plaatsgeven. Wanneer zijn we allen zo volwassen geworden? Zo druk? Overlaats had ik het erover met een vriendin (op een halfuurtje tijd) dat we zoveel opofferen. Omdat we de ambities die we hebben zo erg willen waarmaken, dat al het andere moet wijken. Heet dit dan volwassen worden, of eerder over lijken gaan?Wanneer heeft die vuige,recalcitrante moderniteit ons eindelijk ingehaald? Met de vooruitgang, het kapitalisme, het industrialisme wordt niet de grote gelijkheid en broederlijkheid der mensen ingezet, maar eerder een onszelf voorbijlopen, voorbijhollen. Een graaicultuur, een natie aan de pillen. Een altijd beter moeten, vooruitgedreven, niet aflatend doorbijten, niet opgeven. Als we het niet doen komt de zelfhaat, want is stilstaan niet achteruitgaan? Ik kan 's nachts niet meer slapen want ik droom over Gerard Reve. Teloorgegane liefjes, aarbeien, kersen en Gerard Reve, die zijn 'De Avonden' alleen maar kon schrijven op gestolen materiaal. Wiens jeugd zo ellendig was dat hij er niet over wou spreken en die zich in het bezette Nederland met vrienden uitgaf voor Duitse politie. Gerard, die zich op bijna 18-jarige leeftijd niet meer kon handhaven in het leven en dan maar besloot van een brug te springen. Later zou hij verklaren dat hij vergeten was dat hij kon zwemmen. Dat hij weldegelijk zelfmoord had gepleegd maar dat die mislukt was en dat hij blij was dat hij bij een jungiaan op psycho-analyse mocht en niet bij een freudiaan. Gerard Reve die later zou verklaren dat hij het leven zelf was en zijn geboorte-uur zou laten aanpassen aan zijn horoscoop. Ik wil ook de werkelijkheid aanpassen tot het mij uitkomt. Ik wil ook helder en archaisch schrijven. Maar nu zit mijn tijd erop. Er dient academisch geschreven te worden en niet dit doldwaze gelanterfant.

Ulrike probeert des nachte poezie te schrijven

2011-10-19T22:51:00.000+02:00

Ik wilde dichter worden,
Want verder was ik al geweest
Ik wilde huilen
Als ik nog tranen over had gehad
Racend roezend door te felverlichte metrogangen
De hele stad gaat slapen
Alsof dit al een einde was
De allerlaatste teug, de allervroegste bus
De allerzwartste liefde,
Maar naar daar
we keren niet meer terug
Mijn rechtervoet, een schwalbe met zwart leer.
Parelend van woede
daal
ik
neer
In de diepste stadslagen
Lik mijn wonden,
Hier die tourniquet,
Om het leven af te knellen
Minder alles, maar in labyrintheuze tl-gangen
Dwaal ik weer
Wikkelt stinkende uitlaatgas zich als warme armen
Om me heen
Maar ik ben de koude al gewend
De clochards lijken vereeuwigde rotsen
Gekapseist van verdriet
Die wegdeemsteren bij ochtendval
Een tunnel verdwijnt,
Vooralsnog,
Toch weer geen nieuw begin
De waspoeders fonkelen uit kelderramen
De nacht had kunnen blinken
Als ik stikstof bladgouden sterren vond
In plaats van plastic bekers
Allicht

Ulrike leest des nachte Reve

2011-10-15T14:41:00.003+02:00

Kutavonden (en zeikochtenden)

Weer een winterverhaal

Er hangen geen ijsbloemen op de ramen wanneer Simona Troom op vijftien oktober wakker wordt. Noch ijsbloemen noch enige andere bloemen bloeien hier bedenkt ze. Het is halfzes, haast nog nacht en koud. Morgen is het zondag, maar eerst zaterdag overleven. Ze zou eigenlijk ontzettend blij moeten zijn dat het weekend is. Meedogenloos al even meedogenloze jongens gaan versieren en haar gezicht plamuren. Het blauwe onder haar ogen verbergen, haar fronslijnen maskeren. Dat zou ze moeten doen, maar ze denkt eerder aan de vierentwintig uur van lijdzaam verzet die vandaag zullen volgen. Simona denkt dat ze haar tijd wel moet besteden. Ze hoopt dat deze zaterdag snel weer voorbij is. Dat zondag eveneens snel over gaat en dan in een eindeloze litanie maandag, dinsdag, en alle andere weekdagen verglijden. Als zandkorreltjes in een woestijn. Alsof het er allemaal niet toe doet. Dat seconden uren worden en die dan weer dagen, maanden en jaren. Tot ze oud is en dan is het allemaal gedaan. Dan hoeft het niet meer. Als je oud bent begin je beter niet meer aan het leven, dan kan je er evengoed mee ophouden. Geen kat die er wat van zegt. Ze zijn immers allang blij als je geen plaats meer inneemt op de tram of niet meer sukkelig met je slechte ogen naar geld zoekt bij de bakker. Oud zijn, is een zekere verlossing. Geen oeverloos gezwets, geen zinloos geslemp en vruchteloos gehoereer om de volgende dag weer een kater te moeten overwinnen. Gewoon heelder dagen in een zetel de uren aftellen. Ze markeren met de pennen van je breistuk. In de kleuren die van je gemoed afzwemen. De ochtend is zwart. De voormiddag is antracietgrijs, de namiddag duifgruis, de vroege vooravond schemerwit en de nachtelijke avond weer aardezwart. Maakt het uit? Allicht niet. Simona voelt hoe de kou kippenvlees geeft op haar dijen. Ze durft niet uit bed te stappen. Bang voor de kilte en dat de dag dan echt aanvangen moet. Ook dromen durft ze niet meer. Het leven is haar al echt genoeg, daar horen geen levensechte dromen bij. Ze zat op een groot cruiseschip. Zo eentje dat altijd vaart van Dover naar Calais of naar Oostende. Zo eentje met lunaparken en drankautomaten en goedkope parfum. Er was veel volk aan boord. Ouders met jengelende kinderen en zakenmensen op zoek naar goede deals. Zij was er ook met haar vader, zus en broer. Een of ander familie-uitje, een vakantie met veel ijs. Maar net zoals met de Herald of Free Enterprise had iemand de luiken vergeten sluiten. Er vergat altijd wel iemand iets, zelden zijn het belangrijke dingen. Het ene moment stonden de mensen allemaal netjes in rijen aan te schuiven voor bessensap en hotdogs. Het volgende overstroomde alles. Het water waste alles weg, lichamen vielen als voddenpopjes van het dek, in het woelige water. Mensen zaten vast, vrouwen gilden. Haar hele familie werd weggespoeld. Zij hield zich maar net staande. Iets dat leek op paniek, maar het nog niet kon ruiken. Dan weer het volgende moment een donkerbruin strand, met allemaal lichamen als gestrande walvissen. Plots lagen de dode mensen in zwempakken en met duikerspakken aan. Ze kwam haar vader en broertje tegen. God zij dank, zij waren gered. Mijn gebeden zijn verhoord dacht Simona. Vanaf nu nooit meer een zondig en schuldig leven. Ik ga geen slecht en verachtelijk mens meer zijn. Ik ga goed worden. Nooit meer slecht prevelde ze. Vader en broertje liepen er zorgeloos bij, alsof ze van een kermis kwamen. Simona vertelde wat er gebeurd was, ze wisten van niets. Keken haar aan alsof ze nu pas werkelijk gek was geworden en vertelden haar dat ze nooit op een boot waren geweest. Onder een groot stuk wrakhout, herkende ze plots het streepjesbadpak dat eens van haar was geweest. Nu paste het prima aan haar zus. Haar zus lag zeven rijen verder, tussen de nonchalant neergegooide lichamen. Waarom bewoog daar toch niemand van. Als dit niet echt was. Als we nooit op die boot waren geweest, alsof we gewoon op het strand wandelden. Mensen zochten naar tatoeages, naar moedervlekken. Er lagen mensen in rare houdingen op de grond, soms hing het haar voor hun ogen en zat er zeewier tussen sommigen hun tanden. Ze duwde in de zij van zus, alsof ze haar wilde wakker maken. Zoals ze vroeger deed toen ze nog kinderen waren. Zus zakte wat dieper in het zand. Wordt nou eens wakker dacht Simona, hang niet de onnozele gans uit. Ze stompte haar zus hard in de maag en zag hoe er gulpen zeewater uit haar neus en mond stroomden. Opeens zag ze ook haar oude professor Engelse Literatuur liggen. Zijn zwarte krulhaar hield vier krabbetjes gevangen. Ze ging even wandelen, nadenken, ze zou straks terugkomen om zus wakker te maken. Haar zus kon immers altijd beter zwemmen dan zij. Dus dit kon helemaal niet. Absoluut niet. Zus zou nooit verdrinken. Zus kon beter zwemmen, ze zou haar dit niet aandoen. Simona Troom, was de kopie van een kopie van haar zus. De verbleekte, verlepte versie. De duidelijk mislukte. Als dit al klopte, als ze al op die boot waren, had zij moeten verdrinken. Zij de mindere versie. Zij kon toch nooit even goed zwemmen. Toen werd Simona wakker en voelde hoe ze in haar slaap geweend had. Alsof ze nog tranen overhad. Ze wou een voet uit haar bed zetten, maar had geen enkele kracht meer. Stilletjes telde ze tot dertig, ze probeerde moed te verzamelen. Ze moest een leeuwenhart kweken. Luidop zei ze tegen zichzelf dat ze moed moest houden. Niet opgeven. Nergens voor terugdeinzen. Ze moest het lot in het gelaat kijken en hardop uitlachen. Beproevingen kwamen en gingen. Ze bedacht dat het leven tot nog toe al niet erg fraai was geweest. Vrij verschrikkelijk eerder, maar dat het altijd erger kon. Haar linkerteen raakte de grond en ze werd een vlijmscherpe kou gewaar. Ze liep naar de keuken. Terwijl Simona koffie zette en haar nagelriemen bestudeerde, hield ze zich voor dat ze ademde, dat ze leefde, dat ze gezond was. Het was allemaal goed. Ze had een vrij gewoon gezicht. Enkele zwarte puntjes op haar neus en haar ogen stonden ietswat te schuin maar voor de rest was het vrij oké. Het was maar beter om er niet al te knap uit te zien had ze eens tegen een vriendin verteld. Knappe mensen zijn akelig om naar te kijken als je er seksuele betrekkingen mee hebt. Als ze dan fronsen trekken in hun anders zo glad gezicht, leek het alsof ze alles zo ernstig namen, onder andere die betrekkingen hebben. Men moet de dingen ernstig nemen, vond Simona, maar men moest nu ook weer niet overdrijven. Het was nu bijna zeven uur. Ze hoorde aan de andere muur de buren opstaan. Haar vader kwam naar beneden. Stiekem wenste ze dat hij uitgleed op zijn belachelijke pantoffels. Welke man van vijfenvijftig droeg nu pantoffels? Ze mompelde een stille goeiemorgen. En wachtte tot haar moeder haar toeriep of de badkamer vrij was. Ze telde tot zeven, dan riep haar moeder inderdaad. Haar vader zat de krant alvast te lezen en morste confituur op de eerste drie pagina’s. Stil sloeg ze hem gade, ze kon het bijna niet verdragen. De stilte, deze man. Waarom deed die nu zo? Kon die geen bord nemen in plaats van boterhammen te eten op kranten? Hij slurpte van zijn yoghurtdrankje. Heel hard, soms meende ze zelfs dat hij het expres deed om haar op haar paard te krijgen. Ze nam een kop koffie mee naar boven en sloot haar kamerdeur. Ze voelde nog meer tranen komen. Dit kon toch allemaal niet meer, dit was zo erg. Het ging erover. De tranen liepen langs haar neus naar beneden en ze besloot maar meer koffie te drinken bij wijze van hydratatie. Ze hoorde haar moeder schuifelen in de badkamer, ze zou waarschijnlijk weer een heleboel lange haren in de borstel laten zitten. En washandjes klaarleggen voor Simona. God, wat gruwde Simona ervan. Wat deed ze hier? Ze kon het niet meer uitstaan. Ze trok een donkerblauwe jurk aan en een capuchon en haastte zich naar beneden. Haar vader riep nog waar ze zo vroeg heen dacht te gaan. Ze kon hier niet meer zijn maar moest nergens heen. Van ochtendwandelingen werd je fris. Zo fris als een hoentje, kakelvers. Ze moest een nieuw, vers hoofd hebben. Weg met alle zwarte, rotte gedachten. Ze had tegen tien uur afgesproken met Marion. Dan zouden ze naar de H&M gaan. Binnen en buiten lopen. Alle winkels af en dan gingen ze het hebben over waar ze haast twaalf jaar al over praatten. Maar dat was best, sommige dingen hield je in ere. Dan pasten ze jurkjes en blousejes en hadden ze het over het feestje van vrijdagavond. Het feestje waarbij Simona weer teveel gedronken had om deze of gene jongen te vergeten. Het was beter geen jongen te hebben dan om een jongen te vergeten. Vrijdagavond wist ze van geen hout pijlen te maken en was ze dan maar naar de schoolreünie gegaan. Voor haar plezier en om de beproevingen in de ogen te kijken. Ze had alleen aan een tafeltje staan wachten tot Marion kwam. Die was een uur te laat en Simona’s gsm was plat. Ondertussen had Simona met niemand van haar oude kennissen gepraat, ze had enkel heel moedig doorgedronken. Eén vodka, twee, drie, vier. Tot Marion kwam en ze haar lispelend toesprak dat het een alleraardigst feestje was en ze misschien al iets te veel tot zich had genomen. Iets te veel, maar het ging nog. Het was nog oké. Alleraardigst. Vier werden er vijf en zo bleef ze maar vrolijkheid binnen gieten tot het er tien waren. Als ze nu thuis in bed lag, zou ze toch niet kunnen slapen. Ze zou naar het plafond staren en denken aan hoe ongelukkig ze was. Maar dat was best, er waren er immers miljoenen zoals zij. Toen ze na vodka nummer tien samen met Marion ging wateren, kwamen ze het Ingrid tegen. Marion werd omhelst en de verplichte poespas werd aangehaald. Waar werk je? Verliefd, verloofd, getrouwd? Ingrid vertelde dat ze nu doctoreerde en dat ze al vier jaar samen was met de liefste jongen ter wereld. Het gesprek viel stil. Niet stilvallen, stel een vraag, vertel een grappige anekdote, ga een vriendschappelijke discussie aan schoot het allemaal door Simona’s hoofd. Ze vroeg dan maar aan Ingrid of deze wilde weten wat zij deed. Met veel misbaar deed Simona alsof ze tromroffelde en vertelde dan dat ze in de charcuterie werkte van de lokale slager. Die waarbij ze vroeger altijd hun broodjes gingen kopen. Ze werkte daar niet omdat ze geen hogere studies aankon. Nee, dat moest Ingrid niet denken. Het was eerder omdat ze die oude slager uit de brand wilde helpen, hij was immers zo schattig en oud. Ja, het liefste sneedt ze hesp en spek. Nog voor ze het verschil in snijdprocessen had kunnen uitleggen was Ingrid alweer verdwenen in de mensenmassa. Nou dacht Simona, voor haar geen extra schelletje dan. Ze kijkt naar Marion die onder het felle tl-licht haar nylonkousen optrekt. Simona bedenkt dat Marion een paar maanden geleden nog niet zoveel cellulitis had. Je moet gezonder eten, vertrouwt ze Marion toe. Minder koffie en veel water. Dat is goed. Marion zegt dat het inderdaad veel zou helpen. Maar ach, zo is het leven en we worden allemaal dikker en ouder. Simona zegt dat er inderdaad niets anders opzit. Simona zegt dat ze naar huis moet, ze kan hier niet meer langer zijn. Ze kust Marion ten afscheid en probeert zich de weg naar huis te herinneren. Links, rechts, draaien, thuis. Het is koud en het is nog maar zaterdag. Haar ogen prikken. Ze wou dat ze nog tranen over had.

Deinde te absolvo

2011-09-18T21:17:00.002+02:00

Hugo Claus verkondigde ongeveer tien jaar voor hij in 1983 zijn magnum opus publiceerde dat het een boek werd over het Vlaanderen dat hij gekend had en het Vlaanderen dat nu niet meer bestaat.
'Alles geht vorbei, alles geht vorueber.'
Dat de tijden efemeer zijn, de mode vluchtig en de geesten van de mensen eveneens. De mode is nu al afhankelijk van tussenseizoenen, van grillen, van apocalyptische weersveranderingen, net zoals menselijke emoties. Ik wil ook iets schrijven over wat voorbij is, wat immer achter de rug is en wat allicht nooit meer weerkomt. Over oude mensen, over speculoos gedoopt in lauwe koffie, over handen vol reumatis geklemd rond gehaakte tafelkleden. Over de geur van mijn kindertijd. En dat de schelpkes op het strand heelder beloften en paradijzen lieten weergalmen als de sprookskes van duizend-en-één-nacht. Over de jongens voor wie ik tijdelijk heel veel de uitzonderingskoningin was.
Die schone tijden, die slechte tijden.
Mooi en Meedogenloze tijden.
Om het op zijn Dickensiaans te zeggen 'it was the best of times, it was the worst of times.' Maar zelfs in de meest ongenadige staat, zelfs tijdens de zwaarste beproeving. Moeten we het zweet onzer voorhoofds wissen met vochtige vodden, onze ziel en lichaam niet verbannen naar de lappenmand. Maar moeten we niet verpozen, niet afgeven. Niet verzwakken. We moeten blijven lachen, al is het een grimas, al is het een dodenmasker. Lachen ontspant de gelaatsspieren.'Toujours sourire, le coeur douloureux.'
Nooit of te nimmer een Poulidor te wezen, maar een Merckx, een Pantani. Een rover met olifantenoren.
Ik ben een klein meisje met een leeuwenhart, amandelogen en zin in tijgermelk en appelbloesem gewoonweg omdat dat schoon klinkt.
Te alle tijden moeten we dat waakvlammeke dat ons hart brandend houdt en pompend voeden. Moeten we een Jezeke wezen dat altijd een tweede kaak aanbiedt, die geen kwaad met kwaad vergeldt, die geen bloed vergiet. Ons hullen in blauwe gewaden en wijzend naar onze linkerkant met sidderende rode vlammekes erin. Moeten we ons kruis dragen, want soms is het niet zwaar en soms is het zicht van Calgary naar Golgota betoverend.

Mama is weg, maar Jezus doet de groeten

2011-09-16T18:19:00.000+02:00

Dit is het verhaal over de desintegratie van een kinderwereld, over het schervengeluk van een nieuw begin, over het flonkeren van dromen en eveneens over het einde van een huwelijk. Kortom over de smaak van geloven in liefde.

Toen mijn moeder de huiselijke deur achter zich dichtsloeg, nam zij al haar spullen mee. Buiten mijn vader, broertje en ik. Mijn vader noemde ze een vastgegroeid klimop plantje en wij kinderen zaten verankerd in de zompige grond. Ons hardhandig verpotten en uit de klei rukken noemde ze inhumaan en barbaars. Het was veel beter dat we achterbleven, menselijke overblijfselen van wat vroeger was. Restanten van weleer. Mensen en planten moet je niet verplaatsen zei ze. Onze huiskat Pinot Noir zat in een rieten mandje verveeld vanachter haar ruitenwissers toe te kijken hoe mama haar hele leven inlaadde. Ze had een verhuisfirma gehuurd om de kartonnen dozen met ‘breekbaar’ op al een paar dagen eerder te komen versjouwen. Hardwerkende Poolse twintigers die mijn broertje en mij chocotoffs gaven tijdens hun rustpauze. Ze vond het blijkbaar toch niet kies om haar nieuwe vriend zomaar binnen en buiten te laten lopen in ons leven. Dat we dan zouden moeten toekijken hoe hij onze moeder na ook haar volledig te hebben in gepakt (emotioneel en romantisch weliswaar), en op haar kont speels een grote sticker met ‘Voorzichtig. Breekbaar’ op te hebben geplakt, en haar dan stilletjes maar zeker voorgoed uit ons leven schoof. Over de dorpel heen, langs het voortuintje en het kiezelpaadje, via de Boerenkrijgstraat en Dansaertweg, een kwartier lang de E19 volgend, zomaar ons leven uit. Onze moeder werd geschaakt door een farmaceutische vertegenwoordiger met een zwarte Honda. Als allerlaatste daad in onze gezinswoning viste ze haar diploma van psychologe van de muur. Lachende kindergezichtjes in bad, moeder in wit voile en papa in zwart pak onder een wilgenboom, mijn broertje op een sullige kermispony en ik verkleed als indiaan met indigo-paarse vegen bleven verweesd aan de muur hangen. De koekoeksklok bleef tikken. Mama had vanaf nu immers alle tijd van de wereld. De klok mocht blijven hangen voor ons. Hier stond toch alles stil. Mama’s tweede jeugd vatte aan. Na een kus op ieders wang en nog wat goede raad in verband met het stoven van gekarameliseerde appeltjes, viel de deur in het slot. Moeders killer heels trippelden koket het kiezelpadje door en vertrappelden ons hart. Wij achterblijvers, wij partizanen van een verloren conflict, verscholen ons in onze eigen stilte. Zochten beschutting in het struikgewas van de leegte. Diezelfde avond bestelde we voor acht man Chinees. Thuis geleverd want we vonden de sleutel van de auto niet meer. Mama had buiten een lege vierde stoel vooral veel rommel achtergelaten. Bovendien had ze ons maar één koekenpan gelaten en zelfs al hadden we meer keukengerief gehad, we konden nog geen eitje bakken. We waren mannen van de grond, niet van de haard. Wij achterblijvers, wij partizanen van een misgelopen poging, lepelden kip in zoetzure saus naar binnen. We knauwden wel uren op ribbetjes, we tikten met onze stokjes tegen cashewnoten, we slurpten won-tons op zoals wormpjes en doorprikten kroepoek opdat we toch maar onze eigen gedachten niet zouden horen. Toen al het eten op was, bleef er alleen nog zilveren inpakfolie en gore vettige saus over waardoor de eenzaamheid ons nog meer oprispte. We waren niet meer hongerig, maar verwarmd of opgevuld waren we allerminst. Mijn broertje knisperde dan maar de acht fortune cookies open. Rood glinsterend papier en Chinese tekens. Toen hij het eerste koekje in zijn mond had gestoken, en het krokante deeg was weg gekauwd zei hij ‘Double Happiness’. Mijn vader en ik vroegen wat dat betekende. Er moest toch meer staan. Tristan antwoordde dat er gewoon stond ‘We wish you Double Happiness’. Ik zei dat hij de andere zeven ook moest opeten en openen. Op de volgende vijf stond ‘You will reach Double Happiness’ en de laatste twee vertelden ons ‘Double Happiness makes family very happy’. Ik vertelde papa dat er alvast vooruitgang zat dan in onze situatie en dat wij achterblijvers, wij partizanen, niet zouden verdrinken in de zee van verdriet, niet zouden verdwalen in het bos van herinneringen aan weleer. We gingen ons vastklampen aan die Double Happiness. Wij drenkelingen der geluk. Twee uur later echter moest alle Double Happiness chirurgisch uit mijn broertje verwijderd worden want hij had een blindedarmontsteking. Ik zag hoe ze hem zwarte koolstof lieten eten, en dat er een slangetje diep in zijn mondholte werd geduwd. Pompend en stuwend kwamen er sojascheuten, garnalen en een rood glinsterende wikkel uit. Onze eerste avond als triumviraat, als mannen alleen, als drenkelingen der geluk, brachten mijn vader en ik door terwijl we tijdschriftjes lazen in de wachtkamer. Het leven van de sterren, een prijswinnend artikeltje over stars, deaths and disasters. Mama hadden we niet kunnen bereiken. Verpleegster Sonja bleef de hele avond bij ons zitten ook al roken we heel erg hard naar chilipepers en look. Zij keuvelde lustig alleen verder toen wij al lang ten prooi waren gevallen aan de stilte. De volgende dag werd Tristan wakker en hoorden we van de arts-directeur dat mama op vakantie was in Barbados. Ze had de reisagent verteld dat ze alleen te bereiken was voor echte noodgevallen. Blijkbaar was een gesprongen blindedarm ten gevolge van een overdosis Double Happiness geen echt noodgeval. Sinds die avond dat mama kliklakkend op killer heels uit ons leven verdween, is Tristan als de dood voor nog eens een dosis Double Happiness. De arme ziel krimpt gewoon ineen als hij zelfs nog maar aan geluk denkt. Hij blijft ervan overtuigt dat geluk voor hem fataal is. Dodelijke Double Happiness als extraatje bij de Sechuan-style keuken en dat voor een luttele negen euro negenennegentig per driegangenmenu. Chinees aten we logischerwijs ook niet meer. We namen onze toevlucht tot zakken chips, chocoladekoekjes, voorverpakte worsten met zuurkool, preipuree met gehaktballetjes in zilverfolie die je gewoon in de micro moest duwen. De eerste kerst die we met zijn drieën doorbrachten, kregen we van papa als cadeautje een supersonische, uiterst technologische microgolfoven. Met een bereik dat haast Siberië kan doen smelten. We keken spelprogramma’s op de televisie en we zaten alle drie naast elkaar ieder een kilo macaroni met ham en kaas te eten. Ons cadeautje gaf de kaaslaag een gouden gloed, terwijl papa’s oud microotje het omtoverde tot een beige brei. Papa had geen idee gehad wat je anders cadeau doet aan twee opgroeiende tieners. Het was een mooie poging vonden we. Wij hadden het er immers niet veel beter afgebracht en hem een waardebon voor een strijkcenter gegeven. Het gaf immers geen pas om er verfomfaaid bij te lopen als mannen alleen. Ook al hadden we geen moeder meer, we hadden tenminste nog waardigheid. Mama was inmiddels bezig aan een wereldreis, zo vernamen we via haar postkaartjes. Er stond nooit op dat ze ons miste, wel dat we genoeg wortels en broccoli moesten eten voor de vitamientjes. Ze was denk ik al vijf maand weg nu en zat in Nieuw-Zeeland. Het was rond die tijd dat we plots bezoek kregen aan de deur. Er stonden twee vrouwen aan de deur. Ze hadden lange grijze trenchcoats aan tegen de kou en droegen plastic zakken van de supermarkt om de hoek. Ze vroegen of ze even binnen mochten komen. Ik vond het best, buiten de kat van de buren kregen we toch niemand meer te zien. De vrouwen zetten zich neer aan de keukentafel en haalden tot mijn verbazing geen boodschappen maar boekjes uit hun plastic tas. Ik bood ze oploskoffie aan met droge verkruimelde koekjes. Zij toonden me de boekjes met titels als ‘Jezus leidt de weg’ en ‘U bent niet verloren’. Het was geruststellend te weten dat ik niet verloren was. Ook al vond mama blijkbaar de weg niet meer terug. Diezelfde avond gaf ik de boekjes aan mijn papa. Ik zei dat er nog hoop was, dat we niet echt verloren waren. We konden nog worden teruggevonden, zoals een vergeten jas bij de verloren voorwerpen op school. Ergens in een muffig hoekje weggemoffeld. Dat als we in Jezus gingen geloven hij ons wel als herder naar de kudde ging terug leiden. We waren even afgedwaald. Maar er was hoop. Niets is ooit volledig verloren. Helga en Margriet gingen de volgende avond weer langskomen. Ze zeiden dat het zou fijn zijn als we er dan alle drie bij konden zijn. Toen om stipt zeven uur de bel ging, zwaaide Helga met bosbessenmuffins naar me en Margriet hield een kan verse koffie vast. Ze zei dat Jezus dit stuurde. Dat hij de groeten deed. Vanaf toen kwamen ze elke avond langs. We speelden spelletjes en praten over zonden en zoetigheid. Helga en Margriet kookten uitgebreid voor ons en deden de was en de plas. Ze zeiden dat Jezus dit naastenliefde noemde. We mochten wel minder naar de televisie kijken en op internet zitten mocht al helemaal niet meer. Verjaardagsfeestjes waren uit den boze, maar dan gingen we wel thuis vieren. Als we moesten kiezen tussen onze favoriete Amerikaanse series en verjaarspartijtjes of warm eten wisten we het wel. Elke avond zaten we voor een dampend bord pasta en zegden we de woorden na die Helga en Margriet ons geleerd hadden. Na ongeveer drie maand, toen er al een stoflaagje verscheen op onze geliefde microgolfovens gingen Helga en Margriet van naastenliefde naar Onzevaderliefde. Als we ’s nachts even naar het toilet moesten zagen we ze aan weerszijden van papa liggen. Papa vond het best. Eenzaamheid is moeilijk te dragen. Twee vrouwen die de last hielpen dragen waren welgekomen. We begonnen al minder verloren te zijn met elke dag die aanbrak. Na verloop van tijd gaf papa zijn werk op en begon hij mee te trekken met Helga en Margriet van deur tot deur. Hij stak de boekjes niet in plastic tassen maar in zijn aktetas. We begonnen de heilige drie eenheid alleen nog maar ’ s avonds te zien als we samen bidden en koekjes aten. De dag dat ik zeventien werd kondigde papa aan dat hij permanent met Helga en Margriet ging rondtrekken. Via via hadden we inmiddels gehoord dat mama drie dorpen verder was komen wonen. Tristan en ik bleven alleen achter in ons ouderlijke huis. Soms wou ik dat papa en Helga en Margriet wat vaker aan de deur kwamen. Op de lange duur werd het zelfs zo eenzaam thuis dat Tristan en ik ook maar besloten om met twee van deur tot deur te trekken. We knipten onze haren kort en schoren onze baarden zorgvuldig. We plamuurden een glimlach op ons gezicht. Dan gingen we van dorp tot dorp met boekjes die we in onze Eastpack-rugzak staken. Dan vouwden we onze handen vroom aan keukentafels, omhelsden we zij die naasten hadden verloren. Dan vertelden we aan mensen dat niemand ooit verloren is. Als je Jezus maar een kans gaf. Op een druilerige regendag stonden we ineens bij het dorp van mama. We hadden haar al jaren niet meer gezien. De straten waren er zo lang en bleek als een uitgerokken ruzie. Ik vertelde mama dat ze niet verloren was, dat er nog hoop was en dat ze altijd kon terugkeren. Ik lachte beleefd en stak haar een boekje toe. Mama sloeg de deur dicht in ons gezicht.

In the midst of writing we are in life

2011-08-07T22:10:00.001+02:00

Onlangs las ik een tekstje van een Amerikaanse vriend na. Ook al is hij de totale antibelichaming van wat ik me meestal voorstel bij dat geobesideerde, domgemediatiseerde, overgesentimentaliseerde Amerika. De Amerikanen die me viavia en langs wereldwijde webkanalen binnensijpelen zijn meestal van kleine achtergestelde stadjes met een verpauperde demografie waarin me dan volgens facebook toch pretendeert Frans en Russisch te kunnen, oeverloos klaagt en enkel bad credit heeft. Mijn vriendeken daarentegen bouwt kathedralen, redt egeltjes en dringt binnen op Hollywood parties met roze ballonnen om borderline exen met de naam Amanda te vergeten met goedkope Rioja. Never go to Hollywood liet hij me beloven. Toen we samen op de universiteit zaten (ik in L. en hij in Washington wel te verstaan), babbelden we altijd voor ik naar mijn negen uur les vertrok wat volgens onze gesynchroniseerde horloges overeenkwam met zijn thuiskomst van het treinen racen. Ik leerde Engels al drinkend. Op hem vloekend. En van de vele boeken die we bespraken. Ik ken hem nu al bijna zeven jaar, de meeste mensen, geef ik een houdbaarheidsdatum van vier jaar. Eigenlijk ben ik het niet zelf die hen dat vonnis geeft, ze roepen dat over zichzelf af. Ik hou het nu eenmaal niet lang uit met mensen. De meeste mensen worden zo godverdomd bloedeloos na vier jaar, uitgewrongen van verhalen en creativiteit. Leeggezogen van vitaliteit en liefde. Ik kan de stiltes niet meer verdragen, steeds dezelfde gesprekken te moeten voeren, het immer onveranderlijke te aanschouwen terwijl er rimpels bijkomen. Ik voer een rotatiesysteem in, dat de verhalen laat rondspringen als hamsters in een kooitje. Vallen, opstaan, doldraaien. Maar zo moeilijk ben ik nu ook niet, ik hou het met mezelf immers al twenty-one plus three jaar uit. Met hem dus zeven, waarschijnlijk net omdat ik hem soms weken niet hoor. Ooit, door een of andere stomme ruzie waarbij ik de reden niet eens meer van weet, hebben bijna twee jaar niet met elkaar gepraat. Omdat we toen beiden leefden voor de liefde en de kunst. Hij in Praag, ik in A. Tot ook die bubbel borrelend barstte en we weer begonnen op te bouwen in nieuwe steden, met nieuwe mensen en nieuwe harten. Al vanaf in het begin, de eerste avond in London, hadden we afgesproken dat we elkaars back-up gingen worden. Just in case. Omdat we allebei hielden van Baudelaire en ‘Les fleurs du mal’, ook al blijf ik hem tot op de dag van vandaag uitlachen met zijn uitspraak. Hij is een beetje security, net iets andere veiligheid en geruststelling dan een driepuntslot van achthonderd euro. Het helpt natuurlijk dat hij een 1m96 lange indie boy is die van bijna dezelfde dingen houdt als ik. Het enige wat we niet echt gemeen hebben, is het feit dat ik geen zacht hart heb voor Oost-Europese vrouwen. Voor de rest schept het wel een band om op de eerste avond in London, ten midden van terreurdreigingen en zotte Al Qaeda-adepten uit een park geplukt te worden in een residential area, met volledig gescheurde kledij omdat de omheiningen wel twee meter waren. Ik heb hoogtevrees, maar in het donker ziet ge de diepte niet. Dus ik klom, ik sprong. Ik scheurde. En hij moest de volgende dag vertrekken langs security rechtstreeks vanuit het park en met twijgjes in zijn haar en pluimen op zijn kleren. The evening reeked of Chanel No5 and gin. Een paar dagen na zijn n-ste verjaardag vroeg hij of ik een tekst van hem wou lezen. Volledig midst writing process, met hiaten, typfouten, met kwade uithalen, google-afbeeldingen (ons laatste nieuwe speeltje, writing should convey, portray, be life) en op het einde in grote letters, ‘uzi, i need a mentor, goddamn’. ‘SPEED THINGS UP’.Ik denk dat we af en toe allemaal een mentor nodig hebben, iemand om het narratief sneller te laten gaan. Zorgen dat de held kiest voor het meisje, op het juiste moment. Want niemand heeft er iets aan wanneer de held ineens het licht ziet op het allerverkeerdste moment. Timing is everything. Dan schrijven we een tragedie in twee akten. Het ontroerde mij dat hij blijkbaar net zo te werk gaat als ik, eerst schrijvend, de ziel uitkotsen, alles eruit gooien, tot niet de inspiratie opdroogt, maar de tijd. En het weer een aantal dagen duurt eer het leven even stil gaat staan. Tussendoor openen we het wordbestand en voegen daar nu eens nonchalant, dan weer manisch en neurotisch, woorden aan toe. Soms zinnen, namen. Zo heb ik al een aantal maanden een viertal worddocumentjes met enerzijds mijn lievelingswoorden ( zoals onder andere het verschil tussen incandescent en luminescent), lievelingsnamen (Maeve, Andreas, Ulrike, peach, serpentine etc.) , plotlijnen voor wel zeven boeken waarvoor ik noch de tijd noch de energie vind en een paar fabuleuze zinnen zoals ‘The lights went out and the city ate up my mother.’ Of lees ik in krantenverslagen over roerige rellen in London de naam Clasford Stirling waarbij ik me dan meteen allerlei scènes en sfeerbeelden voorstel. Of Latijnse spreekwoorden en grootse figuren, een Anna Karenina, een Vlaamse wever in de veertiende eeuw, sugar and Spice, all that nice. Maar vooralsnog, te weinig tijd. Als ik veel wil schrijven, ga ik het moeten doen om het brood. Nu echter heb ik het nog te druk met te gaan werken en studeren voor brood in plaats van te schrijven. Ik wil niet alleen brood, ik wil Kaiserpistolets met maanzaad en sesam, koffiekoeken met rozijnen en bakkersroom,sandwiches met ham en kaas. Geglazuurde bosbessenmuffins en dofgeel suikerbrood. Ik wil literatuur maken zoals de desserts van Escoffier. Lekker, luchtig opgeklopt, kleurrijk, bombastisch, zwaar en volledig over the top. Ik ben een kameleon, geen heremiet. Net niet asociaal genoeg, om meesterwerken zoals Thoreau te schrijven in verlaten, verstorven hutjes. Hij zegt dat we daarom elkaar nodig hebben, omdat we allebei schrijvers zijn. Ik zeg dat we allebei pretenderen. Hij zegt dat alles ons meezit, dat we het zijn buiten de carrière vooralsnog maar we hebben nog tijd. Eeuwen tot onze levenslust iets verdort en we kunnen schrijven dagen- en nachtenlang met enkel wat Chopin op de achtergrond en een kat aan onze voeten. Tot we geen oorlogen meer moeten meemaken om er over te kunnen schrijven, dat de schrapnels van ons afvallen als rijpe kersen van een kerselaar in juni. Ik wil een kers zijn, zoet en zacht. Ik wil een schrapnel zijn, die in vlees binnendringt. Even necrofieert en dan tot inzicht komt om rustig te verzweren. We willen zoveel. NEED TO SPEED THINGS UP. WHAT TO DO HERE?

Skyline: Lost in Translation and arms

2011-07-25T19:49:00.001+02:00

De regen spoelt de stoelen waarop we gisteren zaten haast weg. Ik spoel sentimenten en uitgesproken dingen weg met fleurige rosé. Bitterzoet, omdat alles beter te verdragen valt als het gedempt is en ik dingen niet uitspreek. De sterren zijn al lang weer in de hemel gezonken, weggeslonken achter donderbuien en plenswolken. Weg met kleine beer en grootse paradijzen. Gisteren is weggespoeld zoals bij een zondvloed. Vandaag is alles weer anders. Een nanogram minder endorfine. Ik heb een zeldzaam talent om altijd het onmogelijke te wensen. Het oneindige te willen vangen. Wat nooit kan en zal. Mijn boog zo hoog te richten dat ik van hoogtevrees haast duizel. En dan vertelt hij over hoe hij met zijn broer twintig, dertig hoog naar beneden spuwt. Over hoe het wel vijftien seconden duurt eer je iets hoort vallen. Eindeloosheid. Ik laat ’s nachts een sigaret naar beneden dwarrelen omdat ik het koud heb. Ik verlicht en verwarm de stad. Het lijkt een wild om zich heen waaierend vuurvliegje dat beneden kapot neervalt. In duizend glinsterende asstukjes. De platanen en kastanjelaars wiegen zachtjes in de nacht. De stad lijkt ver weg en toch sta ik er middenin. Helemaal van boven, zonder geluiden van remmende trams en klikkende naaldhakken. Om exact twaalf uur dooft het licht van de Sint Bartholomeuskerk. Hij ziet het niet of maakt het net niet mee want hij discussieert met de dreinerige onderbuurvrouw die dreigt met een vrederechter voor lawaai-overlast. Blijkbaar drinken we te hard rode wijn terwijl we stilzwijgend stadslichtjes zien doven. De landmarken verdwijnen in het donker. Ginds het MAS, daar in vogelvlucht het blauwe dak van het sportpaleis. De Montepulciano verzoet de stad, de nacht geurt naar regen en mist. Ik mis niets. Onder warme dekens in warme armen is alles juist. Soms is het enige dat vereist is een arm om je heen ’s morgens vroeg en ’s avonds laat. Het weten dat er iemand is. Altijd. Tijdens een glas champagne vrijdagmiddag vertelde ik aan een vriendin dat we niet te groots moeten dromen, het ideale, het ideële is een utopie. Iemand die compatibel is, omdat wij moeilijk zijn. Het geluk schuilt in het kleine, de confetti en de slingers zijn er altijd wel. Ietsje onder het oppervlak. Het enige dat nodig is, is een arm. Om je vingers mee te verstrengelen, om je aan op te trekken, om mee te worstelen. Er hangen geen lijken meer in mijn kast, of toch rammelen ze niet meer met hun knoken. Ze zwijgen wanneer ik de kast open en alles eruit laat glippen. Zondagavond zijn er geen schoenen meer die gevuld dienen te worden. Dat kan en wil hij ook niet. De schoenen heb ik weggehaald. Het verhaal is rond, de vroegere gevoelens afgerond, bedekt, sluimerend weggestoken en gestold. Toch blijven de twijfels. De angst die zelfs regen niet wegspoelen kan. Het is zoals het is, wat in de sterren staat uitgetekend weet ik niet. Ik ben lamlendig, vleugellam geslagen nu. Zaterdagmiddag, flaneren in de stad met meisjes terug uit het verre Azië. Sommige dingen veranderen nooit. Maar we zijn nog nooit zo sterk en zo gelukkig geweest. Het is wachten op de blikseminslag, het drama. Beethoven in de auto, cruising door Antwerpen Zuid met Axe Vice. Soms is er een crash nodig om ook maar iets te voelen. Wat ik voel is juist. Koffietjes drinken en pratend over het leven en de liefde met alweer een andere vriendin vertel ik dat ik sinds lang niet meer zo gelukkig was. Alles wat ik nodig heb, ligt binnen handbereik. Ik moet gewoon mijn arm er naar uistrekken en het niet tussen mijn vingers laten glippen. Zandkorreltjes. Maar het is moeilijk iets goeds vast te houden in een woestijn die waait en wendt. Het is moeilijk om iets te wensen en tegelijkertijd bang te zijn voor de wens. Hoe harder je je hand dichtknijpt, des te meer zand verglijdt. Het is zoals tijd, die laat zich ook niet vangen. Het is zoals liefde die laat zich ook niet leiden, of kiezen. Ze zegt dat ik de handleiding uit het raam mag gooien, bij het groot vuil. Het is niet meer van toepassing sinds zondag. Ik heb immers al genoeg manuals te lezen voor diepvriezers en ijskasten, voor telefoons en antwoordapparaten, voor de perfecte latte machiatto. Ik stop met de spelletjes, het verschuilen. Ik wou dat het voor eeuwig zaterdag en weekend was. Voor eeuwig vrijdag met goed gezelschap en lekkere salades. Hij zet voor de eerste keer koffie en verzekert me dat hij wel een koffiemachine aan de praat krijgt als handelsingenieur. We gaan slapen met twee doden in Oslo en Hurt van Johnny Cash en ontwaken met 91. Ik knuffel een vriendin terwijl Amy Winehouse overdoset. De dag is gek, de wereld op zijn kop. Het is allemaal zo onwerkelijk. Misschien het meest van al hoe licht en blij ik me wel voel, ondanks alles. Ik plaats lege cavaglazen op tafel om elf in de ochtend maar we drinken er niet uit. Ze blijven leeg. Een onvervulde belofte. Een mooie wensdroom. Hij vraagt wat ik wil en bereidt voor mij een omelet met tomaat en champignon die vakkundig gehakt en gestoofd worden, ik die de ananas versnijd. Het leven is een feest, zolang ik de deur niet sluit. Niet weer het onmogelijke verlang.

Cognac Biscuit

2011-07-22T19:10:00.003+02:00

Kleurloos hoogglanzend geverniste nagels,bloedrood gelakte eikenvloer. Fotokaders vol met zusjes in witte balletpakjes en pliés gekarakteriseerd door jeugdige imperfectie en baldadige impulsiviteit. Louis Quinze meubels tot de nok toe volgestouwd met boeken en dingen die ik erfde van bloedverwanten wier bloed nu alleen nog stroomt doorheen de geestelijke verderzetting van boenwaspraktijken.Ik kijk uit op een tuin. Een toekomstige abrikozenboom. Een gezellig kruidenhoekje met munt, koriander en salie voor alle stoofpotjes en thees die nog komen gaan. De toekomst bloeit en kruipt zachtjes verder doorheen mijn raam. Ik zie mijzelf driedubbel in de reflectie van de zon, mijn computerscherm en het raam vol met spinnenwebben.Een wiebelig tuinpaadje richting vlierbessen en romantisch tuinhuisje. Romantisch is niet klefzuurstokroze eerder vervallen, maar net daarom is het zo mooi. Mooi blauw oud. Het verval is het grootst als je leeft. In het moment, nooit over het verleden praten, nimmer of immer in het verleden leven en zelden een verleden tijd gebruiken zei een beroemde yogaleraar ooit. Er is alleen het nu. Zonder terughouding, zonder angst voor gekwetst te worden. Mooie dingen niet gebruiken uit angst ze te breken is een zonde. Niets zo mooi als een potje met een hoek af, een vergeelde, beduimelde foto, een herderinnetje zonder tenen. In breken zit waarheid en diepverborgen schoonheid. De bevrijding van het loslaten. Een paar maanden geleden ging ik zoals echte topsporters op hoogtetraining. Ik wou mezelf uitputten, maximaliseren, de best denkbare versie worden, de allerindividueelste uiting van het allermenselijkste gevoel ten volle laten binnen sijpelen zoals door krochtige grotten, om het dan te exorceren doorheen duizend zwarte monden. Im boca negra viel ik zoals Alice in Wonderland, luctor et emergo. En ik kwam eruit gelouterd. De demonen wat verder verdrongen, het peptidehormoon welig gecultiveerd. Tijdens mijn hoogtetraining in verlies ging ik naar een begrafenis. Langs negenkoppige meanderende valleien van de hel waarin velden, ziekenhuizen, groene truien, drank en xtc-pillen heer en meester waren. Ik dacht ik doe nog maar eens een begrafenis om het af te leren, de angst te bedwingen, ijskonijnig de dood in de ogen te kijken zonder knipperen. Wie knippert of wegkijkt verliest. Ik ben een slechte verliezer, dus ik ging. Toen hoorde ik een jongeman een andere beroemde yogaleraar quoten en even vertoonden er allerlei harten kleine schuurtjes ergens ter hoogte van Vlaams-Brabant. Immers harten breken niet, ze scheuren. Slibben dicht, aders verkalken, ingewanden vervetten en botten worden poreus. Het was hartverscheurend. 'Wie dat heel door het leven wil gaan, moet durven breken.' De spreker in kwestie verklaarde met tremolo dat hij voor S. in miljoenen stukken brak.Zonder problemen, hier en nu. Zonder weerga, zonder weerhouden, zonder zelfbehoud. Hoe liefdevol liefde kan zijn en hoe ongenadig de genade van het leven is. Sinds die dag ben ik niet meer bang om te breken. Hoe gebrokener en krommer iets wordt, des te rechter. Hoe fouter het misschien lijkt, des te juister het voelt. En desalniettemin is mijn weg geplaveid met rozenblaadjes, met dromerige dithyrambes en met knisperige cognac biscuit in weimarglazen.

2011-06-15T00:29:00.002+02:00

Volgens Google ben ik een vijftienjarig sletje op netlog, volgens Google schrijf ik een of ander stom blogje en sta ik ergens in een finale. Volgens Google schrijf ik in een krantje en ben ik dierenactiviste. Allemaal mooi. Niks waarder of minder dan waar.
Volgens Google besta ik dus. Dat is goed om te weten wanneer mijn bloed harder ruist dan het straatgedruis. Wanneer het gruizelen van Ibuprofen de hoofdpijn niet meer stilt. Google het betekenis -en waarheidscentrum, Google de zijnsbetekenis die mijn leven legitimeert. Volgens Google zal Ulrike Maes overlijden op vrijdag 19 februari 2038 op de leeftijd van 43 jaar

Nog 9715 dagen, 0 uren, 30 minuten, en 33 seconden tot overlijden

Menigeen moet dood zijn om voor ons levend te worden.

Ulrike Maes

op de leeftijd van 43 jaar

xx-xx-xxxx vrijdag 19 februari 2038

Ulrike hield van bloemen

Berekening: 311248

Ik vraag me dan ook af, wie mijn naam heeft ingetikt op deze site, sure as hell was not me. Hoe dan ook, we hebben nog tijd genoeg. Volgens Google sterf ik dus ook. Wie heeft er metafysica, existentialisme en ontologische vragen nodig, wanneer je gewoon kan googelen?

Equus caballus, exquis cadavre

2011-06-01T15:35:00.004+02:00

Ik wou geschiedenis schrijven, maar de geschiedenis wou niet mee.
Dus schreef ik maar iets.
Zonder belang.
Ik wou leven voor grootsheid, het alledaagse ontstijgen, maar het enige wat ik besteeg waren zeven,dertien en negen jaar oude paarden op een manège.
Dressuur en jumping, voor het ene te weinig geduld, voor het andere iets te weinig lef.
Het alledaagse liet zich niet temmen en draaft doldwaas verder.
Stijgbeugels rinkelen. Even last van hoogtevrees.
Vastklemmen, dijbeenspieren. Proberen niet te vallen.
En zoals met zovele dingen ontbrak het me aan talent.
Die laatste tien procent transpiratie. Dat laatste vleugje goddelijke inspiratie.
Altijd net iets meer talent dan gemiddeld.
Maar wie kent er tegenwoordig nog Quételet? L'homme moyen is een vreselijk iets. Ik wou beter zijn. Ik was beter op mijn zeventiende.
Beter het beatum-ille motief van het topos van Prometheus uitleggen, beter meloenbolletjes uitsteken,beter in puur koffie-oplospoeder opsnuiven, beter dan gemiddeld in al die volstrekt belachelijke dingen.
Maar ik was niet de beste in lief zijn.
Of in schattig wezen, of in computerprogramma's maken of de allerbeste in vloeren dweilen zonder vegen.
Of in druk verlichten op hydraylische pompen.
Ik had altijd wel voor iets te weinig talent.
En dat is soms een droefgeestige gedachte, dat er altijd wel één puzzelstukje ontbreekt.
Het is vreselijk deprimerend, dat ik geen uomo universalis ben.
Leven zonder dat ene puzzelstukje aan talent is als galopperen op een Apache-paard dat weigert een bit te aanvaarden.
Wel vermakelijk als je houdt van kamikaze-acties, maar volkomen stuur-en zinloos.

Of memories and things I could not be

2011-05-25T23:15:00.004+02:00

Gisteren, nog een toevallige emesen-conversatie. Puur de omstandigheden eigenlijk omdat ik altijd vergeet mijn hotmail af te zetten (net zoals mijn stijltang en koffiemachine) en dan na drie uur een heleboel gemiste gesprekken heb. Nu de meeste mensen weten al dat ik er toch nooit ben. They do not even bother anymore. Te weinig tijd voor small talk. Maar dus, de jongen in kwestie zegt dat ik vergelijker moet worden omdat ik mooie vergelijkingen maak. Over ijs en kersen die eruit gebeten worden, over ouderlingen. Dan kunnen mijn hypothetische kinderen later bij beroep mama 'vergelijkster' invullen. Ik zei dat er veel verhalen zitten in het kleine. Dat grootsheid schuilt in het banale.

De schoonste tragedie is het kleinste verlies. Een kinderwereld snel kapot, bij een kapotgebeten tut, bij een ijsje plittepletteplats op de grond. Ik zei dat er iets moois schuilt aan al mijn zomers aan zee. Met bevroren yoghurtijs en zandkastelen met knikkers. Aan zonsondergangen en verbrande velletjes. Dat ik een motorbike had als zesjarige toen dat Boudewijn stierf. Een met vlaggetjes. En een speelvriendje uit Aalst, die nu in een of ander wereldberoemd jongenskoor zit. Wij woonden in het begin van de woonerf en zij helemaal vanachter. Dan kwamen de 'grote kinderen' vragen of het zusje en ik kwamen spelen. Zij waren immers een drietal jaar ouder. Dan speelden we tikkertje, verstoppertje of tekenden we met stoepkrijt de hele straat vol. Wel 180 huisnummers. Zochten we roosgekleurde schelpjes in een grote kiezelberg. Of gele en lichtblauwe, van die allerschattigste kleine schelpkes en torentjes en wie er het meest had won. En we verzamelden die en stopten die dan in mooie houten vakjes. Later kwamen mijn grootouders dan schelpjes kopen en dronken we vlierbessensiroop want mijn opa zei dat ge daar sterk van wordt. En dat we lagen te klagen op de kasseien en moddertaartjes bakten omdat de volwassenen al een hele dag naar de tv keken. Boudewijn stierf, het was bloeiend heet en wij verveelden ons. Het was zo wahaarm. Is het al bijna tijd voor een ijsje. Het is te wahaarm. Ik wil een ijsje. Komen jullie spelen. Wij willen zwemmen. Het is te waharm. Wanneer komen jullie nu. Het is zo wahaaarm. Een dag later vonden we een nest kale blinde muisbaby's. Even dood als de koning. En we wisten niet wat ermee te doen want we vonden dat zo erreug. Opa dat is zo erreug. Acht dode muisjes, opa. Zo erreug. En dat meter zei dat we ze maar met opa moesten gaan begraven. We mochten kiezen aan het strand, of in een veld of in onze tuin. En ik weet niet meer wat we gekozen hebben.
De jongen uit de emesen-conversatie zei dat hij met een aantal buren helemaal van het verre limburg was afgezakt om in Brussel een dode koning te gaan bezichtigen (en groeten ook veronderstel ik). De rij was echter veel te lang. Dus gingen ze maar naar het Atomium. Mijn oma en opa wouden ook een brief schrijven naar de koning (een beetje zoals Walter vandenbrouck)en mijn papa is die dan gaan afgeven, of stak die in het rouwregister. Weet ik veel hoe zo een dingen werken wanneer een koning sterft. Bij ons aan de zee stond er altijd een feesttent, met van die grote witte zeilen en dan kwam Shana en X-session er optreden en dronken de volwassenen sangria en ik en mijn zusje ice tea. Er was een oude visser die Kamiel heette. Met Kamiel kon je altijd lachen. In zijn lage kleine vissershuisje van klei en zeegrond. Kamiel dronk wel eens een pintje te veel en hij praatte in dat smeuige West-Vlaams dat nu verloren gaat door persiflages. Aan zijn muur hing een foto van vijftig jaar geleden toen hij op een Palm-paard uit de branding kwam met een garnizoen garnalen achter zich aan. Toen had hij nog al zijn tanden. Een van de laatste keren dat ik er was, vertelde opa me dat Kamiel gestorven was. Zijn huisje zou waarschijnlijk platgegooid worden. Nieuwe toeristenflats. De kippen de kop omgewrongen en dat we nooit meer moesten zwaaien naar Kamiel als we aan onze fietstochtjes begonnen of met schup en schep naar het strand. Toen besloot ik maar om nooit garnaalvisser te worden of te sterven.

Extra bright

2011-05-23T23:05:00.005+02:00

Cop lights, flash lights, spot lights, strobe lights, street lights.
Blinded by the lights/delights.
2006 revisited. Geen Brideshead en angelieke fonteinen.
Stress, mixomatosis. Elzenkatjes.Fake plastic trees en elke gelijkenis met bestaande personen berust louter en alleen op toeval. (post-its)
En misschien zouden we beter alles even uitstellen, een jaartje lekker rusten.
Dolce far niente.
Op adem komen, de plooien gladstrijken, niets meer in het honderd laten lopen.
Maar we stellen niets uit. Nooit. We doen koppig voort.
'met u storm ik af op een legerbende'
Dat zou Humphrey Bogart ook doen. Dat doen 'heren' nu eenmaal, ze doen niet wat ze zelf willen. Ze doen wat er gedaan moet worden, wat er verwacht wordt. Ik hou van in onbruik geraakte waarden. Ik zal nog even een heer proberen zijn, met schalmei en trompetgeschal.
Save the last post.
En gek
hoe alles
soms zo
ver lijkt
te zijn
wanneer het minuten
eerder
nog dichtbij
was.
Hoe alles
vergeten wordt
en wit

Bon Iver: Skinny Love

2011-05-21T19:55:00.002+02:00

Come on skinny love just last the year
Pour a little salt we were never here
My, my, my, my, my, my, my, my
Staring at the sink of blood and crushed veneer

I tell my love to wreck it all
Cut out all the ropes and let me fall
My, my, my, my, my, my, my, my
Right in the moment this order's tall

I told you to be patient
I told you to be fine
I told you to be balanced
I told you to be kind
In the morning I'll be with you
But it will be a different "kind"
I'll be holding all the tickets
And you'll be owning all the fines

Come on skinny love what happened here
Suckle on the hope in lite brassiere
My, my, my, my, my, my, my, my
Sullen load is full; so slow on the split

I told you to be patient
I told you to be fine
I told you to be balanced
I told you to be kind
Now all your love is wasted?
Then who the hell was I?
Now I'm breaking at the britches
And at the end of all your lines

Who will love you?
Who will fight?
Who will fall far behind?

En terwijl er wasmanden vol met artikels uit databanken allerlei op mij liggen te wachten, een thesis moegesust kreunt, dralende papers rondom werkbladen dwarrelen en ik alles weer even nalaat voor vandaag, schrijf ik taakjes over de Kruistochten, over Godfried van Bouillon, over Richard Lionheart. Over de ramadan en aalmoezen voor de armen,zoek ik asyndeta en epitheta in teksten over de moegetergde Juno en moet ik de mythe van Daedalus en Icarus zien terug te vinden in de moderne kunsten. Ovidius vertaalt naar 'Portrait of the Artist as a young Man' en natuurlijk 'Ulysses', misschien te hoog gegrepen voor een derdemiddelbaar jongetje? En dan schrijven leerkrachten op zijn taakjes waar negentienen op twintig op pronken 'Ik zou graag volgende keer meer van jou zien'. Ik kan mijzelf soms niet verstoppen, teveel in het zicht. Verstoppertje spelen. Dus wordt het 'Flume' van Bon Iver. Ik loop zelf verloren in een laybyrinth. Minos laat de aarde en de zeeen bewaken, blijft alleen de lucht nog over om te vluchten. Ijl, zijgen. Hybris, detritus, vernis. En ik heb alles al eens eerder gezegd. Dat morgen een nieuwe dag aanbreekt. Wederom morgen weer geen wonder. Vandaag heel even veel te traag, maar dat vallen ook weer opstaan betekent. And I told you to be fine!

Dingen moeten schoon zijn

2011-05-19T14:32:00.001+02:00

Dingen moeten schoon zijn
De kopjes moeten omgekeerd staan, Prosper. Ze moeten echt omgekeerd. Anders komt er stof in te zitten. Weet je überhaupt wel wat stof is? Prosper? Zorg dat ik niet hoef te schreeuwen. Als ik moet schreeuwen gaat al het vuil rond stuiven. Stof bestaat uit ronddwarrelende deeltjes en moleculen. Weet je van waar dat stof komt, Prosper? Het is menselijke huid. Afval. Vuil. De kopjes moeten echt omgekeerd. Luister je wel naar me, Prosper? Zijn wij soms kannibalen? Zijn wij wilden? Waarom zet je ze niet gewoon omgekeerd, Prosper? Denk je dat je God bent? Je bent God niet, Prosper. De kopjes zijn voor thee, Prosper. Niet voor de mis. Je denkt echt dat je heel wat bent. Dat je God bent. Maar ik hoef jouw mis niet. Ik hoef ze niet. Ik ben geen kannibaal. Ik eet geen lichaam en bloed. Ik hoef geen stof. En nog iets, Prosper. Er zullen kakkerlakken in de kopjes kruipen. Ongedierte. Kakkerlakken zijn smerig. Hou je soms van kakkerlakken, Prosper? Wil je soms kakkerlakken in je kopje? Wil je kakkerlakkensap drinken? Waarschijnlijk wel. Je bent smerig, Prosper. En kijk naar jezelf. Er zitten overal kakkerlakken op je. En je stinkt op de koop toe. Wat is er trouwens met de muren gebeurd? Nu moet ik ze weer dagenlang schrobben. Schrobben tot mijn vingers bloeden. Wie doet dat nu? Hoe kan je nu zo smerig zijn? Je bent walgelijk. Het hele weekend al zit je in dat bad. En je wordt steeds vuiler en vuiler. Je stinkt. Er hangt overal huid. Overal kakkerlakken. Het is hier zo vuil. Jesus, Prosper. Hoe kan je nu zo gemeen zijn? Hoe kan je het zo vuil maken? Waarom hou je zo weinig rekening met me. Je kan niet eens zorgen dat de kopjes omgekeerd staan. Hoe kan ik nu een lekker kopje drinken? Hoe kan ik nu in godsnaam een lekker kopje drinken? Zorg dat ik niet op je hoef te schreeuwen. Schreeuwen maakt alles nog vuiler. Prosper, hoor je me? Een vreselijke vuilhoop. Ik kan hier nog amper ademhalen. Met al dat stof, al dat vuil, al die huid. Ik kan hier zelfs geen kopje thee drinken om te kalmeren. Je moet weg, Prosper. Je moet echt weg. We zijn geen kannibalen, we zijn geen wilden. Ik wil je hier weg. Kom verdomme uit dat bad. Spoel die kakkerlakken weg. Wil je soms kakkerlakkensap drinken? Godverdomme, Prosper, wat is dit? Je zit het hele weekend in bad en je kuist niet eens je nek. Hij ziet helemaal zwart. Je nek is helemaal smerig. Je bent walgelijk. Zo moet dat, Prosper. Zo met een washandje. Heen en weer. Tot je helemaal schoon bent. Heen en weer tot al het vuil weg is. Tot al die vuile huid weer schoon is. Verdomme, Prosper. Je weet toch waar al die vuile huid anders terechtkomt? In de kopjes. Ja, in onze kopjes. Verdomme, nog aan toe! Nu is het genoeg geweest. Je moet echt vertrekken. Echt nu. Ik heb er genoeg van. Ik heb het helemaal gehad met je. En wat doe je nu toch met mijn slagersmessen? Dat zijn mijn bovenste beste messen. Mijn beste, hoor je. Ik heb daar de hele dag achter lopen zoeken. De hele dag, Prosper. Nu maak je ze nog vuil. Waarom maak je alles toch zo vuil? God, je stinkt. Waarom ben je toch zo vuil, Prosper? Je tenen zijn smerig. Ze stinken, Prosper. En je oren ook zo smerig. Waarom kan je jezelf niet eens fatsoenlijk wassen? En de muren, nu moet ik weer heel de muren schrobben. Jij zou zelfs kakkerlakkensap drinken. Dat zou je doen, niet? Ja, zeker weten. Dat zou jij doen. Je bent zo walgelijk. Wie wast er zich nu in zo een vuil water. Dit is echt vies, Prosper. Ik krijg de muren nooit schoon. Al dat rood. Verdomme, toch, Prosper. Wie doet dat nu? Ze zijn doordrongen van rood, Prosper. Doordrongen. Wat moet ik nu toch doen? Ik moet je hieruit krijgen. Het is genoeg geweest, je moet weg. Je zit al veel te lang in het water. Je lekt helemaal. Het moet schoon zijn, Prosper. Dingen moeten schoon zijn. Hoor je me, Prosper? Waarschijnlijk niet met al dat vuil in je oren. Zodra je gewassen bent, moet je vertrekken. Ik ben het beu. Ik ben jou beu. Zie nu toch wat je aanricht met de vloer. Dit zullen onze buren niet graag zien. Verdomme, toch, Prosper. Nu moet ik die vloer de hele nacht dweilen. En de trappenhal ook. Godverdomme, Prosper. Je bent zo zwaar. Je bent echt zwaar. Wat een last ben je. Nu zit je tenminste waar je hoort. Bij het vuil, Prosper. Bij het vuil, met al de rest van het afval en het stof. Wanneer ik hier de hele trappenhal heb gedweild, ga ik mezelf eindelijk een lekker kopje thee zetten, Prosper. Ik moet een beetje kalmeren. Het is hier zo veel rustiger en fijner zonder jou. Jij maakte toch alles zo vuil, Prosper. Ongelooflijk. Hoe vuil jij was, hoe smerig. Je was altijd al afval. Een vuil iets. Nu neem ik mijn kopje. Ik hou van peis en vree hier. De dingen zijn niet zo een rommeltje meer nu je weg bent. De muren doe ik morgen pas na mijn kopje thee. Ik ben te moe nu. Godverdomme, Prosper. Je zat veel te lang in het bad. Je bent toch zo een idioot. Waarom doe je dat nu? Om te kalmeren moet ik nu heel veel suiker in mijn thee doen. Je weet vast niet eens hoeveel. Je bent zo een idioot. Ik hou van suiker, Prosper. Ik hou van thee. Maar alleen in schone kopjes. Dingen moeten schoon zijn.

Parallellopipedum

2011-05-16T13:32:00.001+02:00

Parallellopipedum

Verlatenheid is eenzaamheid in oneindig meervoud. Jeroen Brouwers

Het eerste wat hij tegen me zei was een vraag. Ik stond te leunen tegen een verkeerspaal op de hoek van de Antwerpse Marnixplaats met de Nationalestraat. Heel casual, heel rustig probeerde ik de geluiden en oorverdovende stimuli van de metropool buiten te sluiten. Ik sloot mijn ogen, probeerde niet hier te zijn, niet te zijn. Ik opende mijn hand en liet mijn sigaret quasi nonchalant vallen.
'Mevrouw, als u die richting uitgaat, wilt u dan meehelpen zoeken naar de tut van mijn zusje?'
Kwestie van openingszin kon dit tellen. Later bij een cappucino met veel schuim en cacaopoeder waarin onze neuzen bijna verdronken, zou hij bekennen dat hij me ook had aangesproken omdat hij me heel mooi vond. Ik met mijn warrige haren, rode lippenstift en vintage cowboylaarsjes. Ik die van alles een rommeltje maakte. Vooral van mijn kamer en het Leven.
Maar ik mag niet op de dingen vooruit lopen. Rewind, vijf uren. Het begin.
Ab ovo
Ik stond perplex. Wat een gekke vraag. Ik had een hele hoop te doen. Dit zei ik hem ook. Dat het me speet. Dat ik een afspraak had. Een afspraak met een exvriendje over het hoe en het waarom en het wie. Waarom alles zo verdomd verkloot was geraakt. Maar dat is echter niet iets wat je zomaar aan de neus hangt van elke vreemdeling die je even aanspreekt om een padvindersexpeditie te starten naar een verloren babyspeeltje. Terwijl ik herhaalde dat het me speet en ik al een afspraak had, gonsde het signaal dat we mochten oversteken. Ik heb me altijd afgevraagd waarom dat enkel afging bij bepaalde verkeerslichten en niet standaard overal. Komen er op bepaalde plaatsen misschien meer blinden samen?
'Okay, spijtig. Ik hoop dat ik de tut snel vind dan, anders gaat mijn papa me weer slaag geven.'
En met die woorden racete hij de straat over. Ik keek hem na doorheen een caravan van stilstaande auto's en warrelende zomerrokken. Zijn te grote shirt en losse trainingsbroek wapperden van snelheid. Weg was hij en wat voelde ik me idioot. Een trut zonder tijd, een harteloos kreng. Mijn maag kromp samen bij zoveel leed. Ik moest hem terugvinden en hem helpen zoeken naar die stomme tut. Al was het het enige dat ik vandaag deed, het zou toch enige vlaag van juistheid hebben. Ik hou van juiste dingen. Juist aanvoelende kussen op juiste momenten met de juiste persoon. In plaats van mijn stem te verheffen moest ik mijn daden laten spreken want daden spreken luider dan woorden. Het luidkeels uitschreeuwen tot ik van Antwerpen en bij uitbreiding de hele wereld een betere plaats had gemaakt. Ik laveerde door opengebroken straattegels, tussen groentekraampjes met foute spelling als 'litsjee' door, ik zag vaag dat een coeur de boeuf een soort van tomaat is, en dat je vier bussels asperges kreeg voor tien euro in plaats van twaalf. Hem zag ik radeloos zitten bij een open riool. Hij probeerde met een of ander stokje in het water te roeren. Ik vroeg hem of hij al iets gevonden had. Twee bruine ogen die zich haast vulden met tranen keken naar me op en zeiden 'niets'. Ik was verbaasd van hoe klein en kwetsbaar hij leek toen we daar allebei op onze hurken zaten bij een open riool. Alles raasde voorbij en wij waren niets. We bevonden ons nergens. Het was rustig toeven bij het open riool tot hij eensklaps zei dat hij terug moest naar de bushalte waar zijn boze vader stond te wachten. Ik zei dat ik wel even meeliep, hem veilig ging overhandigen. Er was niemand te zien aan bushalte Kasteelpleinstraat, ik vroeg hem of hij zeker was dat het afspraakpunt hier was. Hij ging bijna huilen maar beet op zijn lip. Ik heb het altijd al moeilijk gevonden om mensen te zien huilen. Het maakt me compleet weerloos en onhandig. Ik ben geen meester meer van mijn eigen lichaam en van de situatie, naarmate de traanklieren echt tsunami's van losbarstend verdriet worden, ben ik al verdronken. Met een kwinkslag en twintig euro in mijn hand stelde ik snel voor om een ijsje te gaan eten. Eentje met wel vijf bollen in vijf verschillende kleuren. Of als hij wou allemaal dezelfde. Hij mocht kiezen. Alles wat hij wou, ik wou hem gewoon heel even zien lachen.
Daarom vertelde ik ook maar niet dat kiezen verliezen is. Dat elke onbenutte kans een verspild leven is, dat je de opportuniteiten bij de staart moet grijpen als ze je bijten, dat het leven te kort is en de liefde soms afwezig. Ik vertelde hem alleen dat mijn lievelingscombinatie bruingroen was. Al sinds ik een klein meisje was nam ik uit gewoonte altijd een horentje met chocolade en pistache. Hij wou slagroom in het horentje en gekleurde korreltjes op zijn bolletje meloen met stracciatella en amarenakersen. We gingen zitten op een bankje in de zon. Rechttegenover was een rusthuis en we zagen de oudjes schuifelen met hun looprekken langs de ramen. Hij vroeg waarom er daar alleen maar oude mensen woonden, ik zei dat het een spelkamp was voor ouderen waar ze in plaats van tikkertje te spelen nu eens lekker konden uitrusten. Hij beet in stilte verder de kersen uit zijn ijs. Ik vroeg hoe hij heette, terwijl ik met een meegenomen serviette wat drupjes meloensap van zijn schouder veegde.
'Wesley-Mohammed,' repliceerde hij terwijl hij de slagroom langs onderen uit zijn horentje zoog.
-'Nou,' zei ik, 'dat is wel een hele gekke naam. Apart eerder. Wat moet je originele ouders hebben.'
Hij vertelde dat zijn papa gek was. Compleet gek, dat hij uit de bergen kwam en wou dat zijn zoon een goede moslim werd. Vandaar dat hij hem had vernoemd naar de profeet. Ik hield maar stil dat zijn ijsje kersen met kirsch bevatte en dat het vast geen zonde tegen de Islam was als hij het niet besefte. Ik hoopte dat hij later agnost zou worden. Zijn moeder anderszijds had getwijfeld tussen Kevin, Sergio en Wesley. Ze hoopte dat die namen haar zoon starquality zouden geven. Dat hij zou schitteren als de helderste constellatie. Het enige dat nu schitterde aan hem was zijn lichtgebleekt oranje haar. Zijn moeder hield niet van de donkere krulletjes die groeiden op het hoofd van haar bloedje en had geprobeerd het blond te verven. Ze had echter de gebruiksaanwijzing fout gelezen. Ik zei dat dit geen kleine tragedie was. Alles was soms een kleine tragedie, een misplaatste grap.
'Wesley-Mohammed', begon ik om hem op te beuren, 'het leven is soms een aaneenschakeling van foutgelezen gebruiksaanwijzigingen. '
- 'Zeg maar Wemo, hoor. En wat bedoel je trouwens?'

Ik keek naar de duiven, zwart en wit gespikkeld die neerzegen op hoge platanen en bloeiende kerselaars en vroeg me af of ik hem moest vertellen over Het Leven. Over zachte heelmeesters die stinkende wondes maken, over miscommunicatie en gebrek aan lef in de liefde, over verlies en dat alle kerkhoven bevolkt worden door onvervangbaren. Over hoe ik al drieentwintig jaar lang probeerde om een gebruiksaanwijzing te destilleren uit Het Leven, een handleiding in de liefde te schrijven. Met do's en dont's. Iets als Ovidius' Ars Amatoria meets Sex and The City. Over mijn vele pogingen om geluk te vangen, met een netje. Zoals tropische vlinders.
En over mijn verscheurende keuze wat ermee aan te vangen eens je de vlinders gevangen had. Eens je het geluk aan je zijde had. Of je ze moest vrijlaten voor te ontbloeien of te drogen leggen, vastgepind op een glazen oppervlak? Zou dat nuttig zijn, als ik hem al dit vertelde? Zou het Wemo helpen in Het Leven? Ik wou dat iemand mij ooit verteld had hoe je de juiste keuzes maakt, de juiste leuzes hanteert, de liefde niet laat ontglippen maar laat uitkomen zoals een vette vlinderlarve.
Een grijze duif begon de kruimeltjes van Wemo's horentje op te pikken onder onze voeten en ik vertelde hem over Stephen Hawking. Over de oneindigheid van het heelal en hoe nietig en klein wij mensen zijn. Dat we allemaal eilandjes zijn in een oceaan van eenzaamheid en dat we af en toe eens tegen een ander eilandje botsen. Als we geluk hebben. Dat we dan iets konden opbouwen, een brug bouwen naar dat andere eilandje toe. En dat als we heel erg veel geluk hadden we dan minder eenzaam zouden worden. Dat we voordat we die brug konden bouwen een keuze moesten maken. Ieder mens heeft altijd twee opties. Je kunt ja zeggen of nee zeggen en van daaruit begint, ontspringt alles. Ik ratelde door over kwantumfysica en de verschillende werelden die ontstonden naarmate er meer keuzes werden gemaakt die zich alsmaar verder en wijder vertakten. Het Leven een meanderende rivier van toevalligheden. Over parallelle werelden en dat het eigenlijk in dit leven nooit game, set and match was. Dat er zovele kansen, zovele mogelijkheden waren. Zovele liefdes voor elk verschillend moment in het leven. Duizend ikjes, in duizend verschillende parallelle wereldjes.
De duiven vlogen op toen de verpleegster van het rusthuis broodkruimeltjes uitstrooide wat verderop. Ik nam Wemo bij de hand naar een koffiebarretje om de hoek. Ik voelde hoe zijn kleine vingertjes zich vastknepen rondom mijn polsen. Wemo vertelde me dat er een meisje verliefd om hem was. Maar hij had haar afgewezen. Nu was Emma al twee weken thuis gebleven. Ik vroeg hem of dat geen gemiste kans was, liefde zo maar laten schieten. Zijn antwoord was zo koud en waar alsof ik in een ijsbad lag. ‘Het is nooit een gemiste kans als je niet van iemand houdt.’
'Het is nooit een gemiste kans als je niet van iemand houdt', echode ik en ik liep naar de toog om een fles cava te bestellen. Soms is de waarheid zo pijnlijk dat ze alleen maar verdoofd kan worden. Totale anesthesie voor heel even, voor ik het wist had ik aan een achtjarig huilerig jongetje verteld over hoe het voelt als een hart brak. Dat het geen hard en snerpend snijdend geluid is, maar eerder iets koud en slibberigs. Als een ei dat kapotvalt op een marmeren vloer. Dat er wel zes eieren gebroken waren toen ik het object van mijn affectie hoorde vertellen over zijn object en hoe fantastisch ze wel niet was. Dat het voelde alsof er een zee in me dichtvroor en meeuwen mijn maag opvraten tot ik helemaal leeg was. Wemo vertelde me dat hij zich ook altijd leeg voelde, alsof er in het midden van zijn 118 centimeter lijfje een groot zwart gat zat waarin alles verdween. Het gehuil van zijn mama, de agressie van zijn papa, Emma wiens liefde hij niet kon beantwoorden. Een slechte toets voor goniometrie en een doodgevroren egeltje op dezelfde dag. Nu begon hij echt te huilen, ik nam hem op mijn schoot en zag hoe er zich in zijn mondhoeken chocoladevlokjes zich vermengden met grote tranen. Wemo wou andere keuzs kunnen maken, iedereen gelukkig maken en het egeltje redden. De hele wereld redden tot iedereen veilig was. Hij zei dat we vast en zeker gelukkig zouden zijn geweest als we leefden in een parallellopipedum.
Ik keek naar zijn oranje haren en knikte dat we dat inderdaad zouden zijn geweest.

boudoirbaudelaire

2011-05-11T23:14:00.000+02:00

Van Omaha Beach.
Met reckless guts en geld voor zure smoelentrekkers.
Tot hier op een eerste verdieping ergens in Antwerpen.
Geen zolderkamer, geen betraande gezichten, geen grootsheid.
Verfomfaaide bladeren met kernwoorden.
Key words.
Discipline is key.
Zolang ik de sleutel niet verlies is alles Alice In Wonderland-dichtbij.
Is er geen ruimtetuig nodig.
Alles net groot genoeg. Duimbreed, navelstrak.
Build a rocket boys. Speelde ik avonturier met de zetelkussens van mijn oma allemaal op de vloer rondom ons heen.
Stalingrad by night, victory in the morning.
Mijn opa belt me al twee avonden lang rond tien uur met zijn supersonische nieuwe hoogtechnologische gsm.
Hij belt me om te zeggen dat hij tv kijkt en dat het te droog is om te zaaien.
Het eurovisiesongfestival en nu zaaien is tijdsverspilling.
Er komt toch niets van uit.
Ik knik. De teneur van de droogte woedt om zich heen.
Ze vergrijpt zich aan alles wat niet los en vast staat.
Dwarrelend droog blaadje.
Met sleutelwoorden.
Het verschil tussen langue en parole.
Zo staat er op één groene post-it: kersen met kirsch, tut zus jongen en Marina met tattoo. En een of ander telefoonnummer van een Rafik dat ik moest terugbellen.
Twee weken geleden ofzo.
Al had hij wel cool haar.
Dreads langs een kant.
Er zat een verhaal in.
Niet in de jongen, maar in het haar. Het eerste zoek ik nog wel uit.
Op een ander oranje blaadje staat: zomers aan zee. Boudewijn. Danone bevroren ijsjes.
Ik heb zoveel verhalen, ik heb zoveel quasi achteloos neergesmeten kattenbelletjes dat ik geen tijd meer vind om ze op te rapen en te beslissen welke ik eerst ga schrijven. Alles wat niet opgeschreven wordt, verdwijnt.
Zoals een maan die glijdt over de daken.
Van Omahabeach tot de Sinksenfoor

Poetica

2011-05-06T17:20:00.001+02:00

De literatuuropvattingen van Willem Brakman en Filip De Pillecyn

De meeste grote literatuur zet zich net af tegen de contemporaine canon van de voorgangers. Er werd tegen schenen geschopt, heilige huisjes zoals Kerk en Staat werden in hun ondergoed gezet en afgebrand, de goegemeente werd beschimpt (hierin was De Pillecyn heer en meester) en meneer de Schrijver werd haast oppermachtig, al dan niet wegterend bij een pakje Gauloises en droog brood. Men wou het klootjesvolk een geweten schoppen zoals Boon, de bestendiging tegen gaan. De laatste paar dagen (ingegeven door dit essay) vraag ik me nadrukkelijk af wat Vlaamsche Literatuur nu net zo Vlaamsch maakt, zonder daarbij afbreuk te willen doen aan het universele van onze auteurs. Zoals Claus ooit dichtte ‘de boter van de streek smaakt naar klaprozen’. Zitten onze roots diep verborgen in de klei waarin diegenen stierven voor Vorst, Vrijheid en Recht? Is dat net wat dat Vlaams-zijn inhoudt, op het gebied van deze materie ga ik me niet verder op ideologische mijnenvelden begeven, maar wat kenmerkt onze Vlaamse literatuur sinds de Groten Oorlog? Misschien net dat diepgewortelde calimero-complex, dat onterecht al zo lang overheerste in deze contreien. Het gevoel van wij Vlamingen allemaal tezamen tegen een gemeenschappelijke vijand die onze sanseveria’s op de vensterbank, onze kanten onderleggers en ons gehaktbrood met krieken niet apprecieert. En misschien net daarom dat Filip De Pillecyn deed wat hij deed in een poging tot Vlaamse natievorming. Op zijn manier proberen die moerassige, zompige klei ontstijgen. Daarom ook kreeg hij mijn voorkeurstem. Ik prefereer een schrijver die zijn métier kent, die politiek bewust is. Die de oevers van de tijd en ruimte tot tsunami’s kan opzwepen met zijn groteske creativiteit en zinsbegoochelingen. Eentje die weet waarover hij het heeft, die geen enkele lezer onberoerd laat maar waarbij je eerder de mieren voelt kruipen onder je huid. Literatuur zo doorvoeld, verteerd en stijf geklopt dat je er een lepel in kan laten rechtstaan. De Pillecyn schreef een boek voor hij die alleen staat in een snel veranderende wereld, hij waarschuwt tegen de kering van een land. Hij was tegen een Vlaanderen dat Bokrijk werd. Na zijn veroordeling schreef hij nog radicaler, nog karikaturaler, wat alleen maar mijn bewondering opwekt. Tevens heb ik sympathie voor Brakman, de celebratie van de enkeling, die wars van alles en iedereen zijn individualisme botviert vind ik prachtig. Ook Brakmans eigenzinnige verzet tegen de realistische letterlijkheid en de humorloze droogte spreekt me aan. Mijn eigen poetica omvat goedgebouwde zinnen die barok en strak taalgebruik afwisselen, die balanceren op de grens tussen proza en poëzie. Die het atavisme en het defaitisme van een Reve bezingen met een onwaarschijnlijke energie zoals Grunberg, die alles mogelijk maken. Ik geloof dat de Grote Roman dood is, zonder hierbij een Barthes te willen zijn die ‘la mort de l’auteur’ voorspelt. Onze samenleving was nog nooit zo snel, zo flitsend, zo barstensvol stimuli. Zo breekbaar veel dat we het amper nog kunnen omvatten en de prikkels een eigen leven beginnen te leiden, met blogs, links en legio muisklikjes naar andere continenten en parallelle werelden die mijlenver liggen van waar de lezer oorspronkelijk begon. Volgens mij was dit ook een heilige vreze van De Pillecyn. Het leven werd te onomvattelijk, te groots, te anoniem. Hij wou net als ik een terugkeer naar het idyllische gemeenschapsleven, weg van de verzakelijkte metropool en ijverde hier al schrijvend voor. Schrijven is tegenwoordig eerder een vorm van kotsen, ejaculeren, uitwerpen. Er komt wat komt. Tegenwoordig is schrijven een levenskunst geworden, een allesomvattende discipline. Er is niets ersatz meer. Schrijven is porno, politiek en meer dan ooit leven.

Paarse koekjesdoos met boudoirs en bokkenpootjes

2011-04-29T08:29:00.000+02:00

Een sprookjeshuwelijk versus politieke realiteit.
Ierse nationalisten, koekjesdoosromantici, Koninklijke guardisten,
extreme terroristen en antiroyalisten.
WAG’s en teenage slags.
Allen staan ze in het gareel.
Negentienhonderd vage gezichten.
Praal en menig prieel.
En ze lijken zo verdomd verliefd.
William and Kate, they will be great.
Verwachtingen zoals duizend vogels die naar de hemel vliegen,
zo hoog als het WTC.
Het huwelijk van de eeuw.
Valt er ooit nog zo iets voor?
Of gaat liefde altijd teloor?
Waity Katy weet wel beter.
Een huwelijk tot op de seconde getimed.
Suites van vijfhonderdduizend euro per nacht.
Het is het slapen in de regen waard.
Buckingham Palace, slechts elf minuten in paardenkoets tot Westminster Abbey.
Hoe liefmooi en zuurstokroze ook al die pomp en circumstance
Toch ruikt het allemaal al wat verrot
En verkies ik toch liever wat Charles dertig jaar eerder repliceerde op ‘in love?’
Whatever in love means.

Zie mij

2011-04-28T20:17:00.000+02:00

Hij vraagt: ‘Schrijf mij neer’
Hij vraagt: Schrijf mij neer
Met lelijke hanenpoten
Vouw mij op.
Zoals zachtgewassen handdoeken, met Silan Aroma Therapy.
Droog u aan mij.
Verdroog verdor uw tranen
Hang mij op, hang u op aan mij.
Hou van mij.
Vochtig en vies en vanalles soms niet echt.
Pin me vast zoals gedroogde vlinders in glazen opbergdoosjes.
Wees mijn connaisseur, mijn collectioneur.
Zie mij graag.
Mijn wallen, mijn manische euforie, mijn frivool fauvistische frèle zelf.
Mijn gratuite bravado, mijn blauwblauw.
Mijn mijn, mijn jouw
Onze metaalmoeheid die klettert
Mijn framboosrode wolkerige verlangens.
Mijn vallen, breken, mijn opstaan.
Zie mijn vallen liever.
Zie mij liever.

Septale veranderingen

2011-04-27T17:07:00.003+02:00

De dag is al weer bijna voorbij.
De wind snerpte weer wat meer dan de afgelopen dagen en het leek allemaal net iets onwerkelijker.
Waarom weet ik niet.
Een vriend vertelde me eergisteren dat hij graag een doel zou hebben.
Zinneloze zeilers zoekend naar iets zoets, iets echts.
Ik zei dat iedereen wel een beetje op de dool is, of op zoek.
Iedereen vanbinnen een beetje angstig, een beetje klein.
Sommigen heelder dagen wild waanzinnig surfend in Xanadische paradijzen. Anderen uitgemergeld kauwend op amfetamines om de grootste golf aller tijden te vangen.
Stil levend. Met gesmoorde kreten en doodgewurgde verlangens.
We mogen nu nog even graffen, ons rondwentelen in modder zoals vetgemeste varkens bestemd voor wienerschnitzel. Nog even speeltijd, nog even aanmodderen.
Nu mogen we vrijblijvende liefdes verwachten van en in het leven, losse en tijdelijke contracten, vriendschapsbetuigingen neergeschreven in uitwisbare inkt voor zolang het verblijf aan de Costa del Sol duurt.
Over een jaar of vijf als de drie nadert, wordt het menens. Dan moeten we de man worden die werd uitgetekend voor de jongen. Het kind moet eruit. Geklopt, gekneed, geduwd,gedefenestreerd, gedompeld, gedeshabilleerd, gedoemd, gedood.
De drie nadert.
Dan wordt het zoeken naar een echte handtekening, in serene sepiakleuren.
Naar vaste betrekkingen, vastigheid in alle vormen en maten. Bouwdozen,benauwd braaf balatum, alaam, overal.
De drie nadert.
Ik zal de een en de twee vergeten.
Vergeten hoe de zon scheen toen ik vijf jaar was en hoe de lavendelstruiken toen glansden in de zon.
De lavendelstruiken zijn weg nu.
Vergeten ben ik ze nog niet.
Nu praten we over ozon en spf (sun protection factor, een must bij huidcrèmes), over rimpels en kanker. Over lijdenswegen in rusthuizen langs gewestwegen. Over hoe kleurloos en lelijk heel de wereld wordt eens je de zeventig voorbij bent.
Algehele verlelijking, verstilling.Over dood.
Nu staan er in plaats van Paaseitjes rijen met overlijdensberichten aan de buffetkast.
Ik kan ze groeten 's morgens als ik zou ontbijten.
Gelukkig neem ik alleen maar koffie.
Ik moet misschien eens voorstellen dat we ze ophangen aan kleurige lintjes op een lange rij zoals we vroeger deden met kerstkaartjes of verjaardagswensen.
Met een touw verhangen naar een schoondere wereld.
Vergeten hoe ik mij voelde net voor de Paasvakantie begon toen ik zestien was.
Welke liedjes ik toen nonstop speelde.
Vergeten met wie ik in de klas zat.
Hun achternamen vergetend. Welk beleg ze graag aten op hun boterham als we 's middags op schooluitstap gingen. Ik zal vergeten of ze lieve moeders hadden.
Vergetend welke fietsroutes het liefje van toen nam naar het kraakpand.
Ik zal het kraakpand uberhaupt vergeten.
Later zal ik vergeten wie ik nu ben.
Het hele menselijke lichaam vernieuwt zichzelf om de zeven jaar. Om de zeven jaar worden we fysisch gezien iemand totaal anders.
Ander haar, andere huid,andere melanomen, fibromen, rimpels, zelfs andere hartcelletjes.
Ik zal binnen zeven jaar iemand anders zijn dan nu.
Vergetend wat innerlijk en uiterlijk ik is.
Binnen in mij is buiten in mij is niet meer ik is weg voor altijd.
Vergetend wie ik toen was.
Je est un autre.
Constant iemand anders, schermen met maskers, schermen met degens.
Schermen met schermen.
Omkleden om te verkleden.
Bekleden om te bedekken.
Liegen om te logen.
Logenstraffen om te gedogen.
De boog kan niet altijd even gespannen staan en de degens zijn krom.
De aanval is beter dan de verdediging, soms in kapotgeschoten Sherman-tanks, soms het mosterdgas voor.
De vriend zei dat we in gang moesten schieten.
Dit waren geen dagen die uitgetekend waren om gespendeerd te worden, zonder lief, zonder job, zonder tienstappentoekomstplan.
Hij wou in gang schieten want ik was goed bezig.
Ik deed wat moest.
Ik doe altijd wat moet, wat vereist wordt. Uiteindelijk wel.
Als we ongeveer drie uur langer waren gebleven maandagavond waren we in gang geschoten.
In plaats van jazz regende het kogels. In plaats van regen dwarrelde er stof.
Civil hands made civil blood unclean. Turkse harten beschoten door kogelgaten.
Een, twee, drie.
Off beat.
Ik ben nog altijd niet in gang geschoten.
Ik maak van inertie een kunst.
Van leeglopen, landlopen, en net wanneer het dan niet anders kan een spurtje.
Tegen de man met de hamer.
Ik wist dat ik goede benen had (ik wist dat ik een straf potteke had). Ik wist enkel niet hoe fris de anderen nog zaten. En dan ja, ben ik gedemarreerd en ik liet een gat vallen. En de koers lag open. Ik had de beste benen. Het was ongelofelijk.
Ik wou dat ik het gezien had.

Wake up alive to the beat of a drum

2011-04-05T07:22:00.000+02:00

Ik heb net nog twintig minuten vooraleer ik de tram vier neem met een vriendin naar onze lessen. Het zal waarschijnlijk gaan over het filosische evangelie van Johannes in tegenstelling tot de synoptische van M, M en L. Onverantwoord interessant, zonder meer en zonder ironie. Bij Johannes is Jezus geen mensenzoon, maar gaat hij zich wel voor ons opofferen.
Het is drieentwintig na zeven en de hele dag ligt uitgevouwen voor mij zoals een zomers picknickdeken. Er is veel op til. Kernrampen in Japan,chocolade-embargo's uit Afrika en recalcitrante revoluties in de Arabische wereld niet te na gelaten. Haast iedereen weet wat een metafoor is maar niemand kan nog een functionele kerncentrale bouwen. Legio mogelijkheden. Ik moet gewoon de kansen grijpen en doen wat ik nu wil en de rest kan buigen of barsten of aanpassen of luisteren en meewarig knikken of gewoonweg simpelweg juichen.

Veel plannen, veel wendingen, veel zin en veel spannende dingen. Er gaat weer doorgesparteld moeten worden zoals altijd wanneer die examens er weer aan komen en verhuiswagens, sollicitaties, likjes verf en wie weet wat nog alllemaal.

Ik weet nog niet of ik een soy latte ga nemen of een zwarte koffie, of ik fruitsla met aardbeitjes, appelsien, mango en ananas ga snijden of zoals gewoonlijk een banaan in de rapte tussen twee zinnen en een begrijpende knik door. Ik weet niet hoe mijn thesis zal eindigen, ik weet niet hoe ik er over twintig jaar voor ga staan. Ik weet niet met wie ik overmorgen iets ga drinken en wat er op de volgende bladzijde van mijn boek gaat voorvallen. Het is allemaal nog mogelijk, sneeuwwit.

Dit is geen Griekse theogonie en ik ben al zeker geen godenkind, zelfs geen halfwassen halfgodje, dus er is niets voor me uitgetekend. Geen Engels landhuis met fontijnen en vossen die zich verstoppen in het struikgewas, geen trustfund en adellijke titel. Eilaas. Enkel heel veel lijstjes, sommigen met groots uitgehaalde vogeltjes naast. Anderen onderlijnd en met uitroeptekens.

Het leven is een een momentopname van uitroeptekens, IOU's,kleuren, reminders en lichtjes vergeten woordjes.
Als het leven een bestseller is, dan heeft iedereen wel momenten die hij liever niet breed uitgesmeerd of gepubliceerd zag. Niettemin blijft het een pageturner.

A la récherche de la nature perdue

2011-03-23T22:39:00.000+01:00

We leven in een wegwerpmaatschappij.
Consumeren, verteren en smeren terwijl we net moeten consuminderen.
Alles kan worden weggegooid.
Mij is het gelijk.
Buiten handdoeken en kinderen met het badwater, kan ik heel wat weggooien.
Ik, de meestergoochelaar, in dingen bij het huisvuil zetten.
Zou er op facebook een of andere applicatie bestaan waarbij ge punten kunt scoren naarmate ge beter recycleert en sorteert?
I bet there is.
Het echte leven een imaginaire facebookchat waarbij ge uzelf kunt untaggen uit bepaalde gebeurtenissen.
Een soort van selectieve alzheimer.
It did not happen if you did not get caught.
Uzelf aan- of afmelden voor lucratieve hippe feestjes in een verlaten zeemanshuis: een soort van collectieve anesthesie. En jawel, zelfs mensen mentaal defrienden lukt, een soort gebrek aan sociale cohesie.
Loyaliteit die net niet genoeg geliket werd.
Voor sommige dingen bestaan er nu eenmaal weinig fans.
Als alles mogelijk wordt, ligt de droom aan flarden.
Schervengeluk.
Eigenlijk is facebook de nachtmerrie van Marx en van andere grote denkers.
Zoveel mensen vervreemd, vreemd, bevreemdend en ontvreemd van zichzelf en elkaar.
Omdat we met teveel zijn, zevenhonderd vrienden, allerlei updates van God weet wie.
De ene nog riduculer en irrelevanter dan de andere.
Who gives a shit, seriously?
Wie gloeit er achter die Macbook, wie teert er weg achter dat netlogprofiel?

Gewoon omdat we technologie zachtjes lieten binnensluipen in ons dagdagelijkse leven.
Ons afhankelijk maken van turkooize ijskasten met ijsblokken zo groot als pruimen, met digirecorders om - God verbiede het - toch maar geen enkel programma te missen. En om de week een gloednieuwe camera met nog meer pixels waar zelfs pixies voor zouden terugdeizen. Met haarontkrullers, smoothiemakers, elektrische nagelvijlen, autonome groentesnijders, lattekloppers en wimperverlengers maken we onszelf niet meer mens, maar net minder.
Onnodig, afhankelijk.
De wonders van de enentwintigste eeuw.
Al had ik liever in een rousseauistische distopie gewoond.
Kwestie van dingen aanschouwelijker voor te stellen.
Er is niets wat ik zo verafschuw als technologie.
Al dat rebooten, defragmenteren, gelijkschakelen, implementeren, vernieuwen en liken is zo verdomd vermoeiend.
Een bestaan uitgesmeerd over het hele wereldwijde web.
Facebook, netlog, twitter, blogspot, msn, drie verschillende mailadressen, skype en dan nog gsm'en.
Wat is er mis met good old fashioned onbereikbaarheid?
Met persoonlijk contact in een koffiebar eens in de week zonder al die nietszeggende uren achter een schelverlicht schermpje dat gevoelsvoer geeft het equivalent van Quick?
Snel en onverzadigbaar.
The sky is the limit en ik verkies net buiten de perifeer van alle zendmasten te gaan wonen.
Life on Mars.
Afgesneden, zoals een gebypassed hart maar dan zonder die bypass.
Laat er maar niets zijn.
Lay low on a leeway.
Technologie is te breeduitgewaaierd, te pluralistisch, te zeer verspreid en uitgezaaid zoals een kanker in de metastase.
Vreselijk woekerend.
Wanhopig, woedend en wreed.
Technologie is autodestructie. Zelfvernietiging met dihybride auto's die racen over het linkerrijvak. Altijd weer die te laat komende stalen rossen. Ik wil echte teugels die gevierd kunnen worden, zadels waaruit men kan springen. Geen supersonische schietstoelen.
Alles gaat te snel.
We fucked up bigger and better than all the previous generations before us.
Het eindpunt bereikt.
Binnenkort brengt de Delhaize om de hoek ons, in plaats van ingeplante hartvalven van varkens en runderen op de cardio-afdeling, aangestuurde harten vanuit een grote centrale.
Zijn we ineens allemaal met elkaar verbonden.

2011-01-31T22:10:00.000+01:00

Van goede coke valt ge in slaap.
Wordt ge moe.
Dat zegt hij.
Ik heb geen reden om hem te wantrouwen.
Hij heeft nog nooit tegen mij gelogen.
Wel tegen zijn ouders, de mijne en al onze vrienden.
En wel een vijftal scholen.
Maar wij liegen niet tegen elkaar.
Omdat we weten dat we allebei even egoistisch zijn.
Dat een leugen niet fout is gewoon iets minder waar.
Iets minder wit en puur.
Ik vraag of het dan nog altijd puur en goed is.
Hij zegt tuurlijk.
Ik vertrouw zijn expertise in zeven jaar chemie en dealen.
Het zou allemaal simpeler zijn als ik kon slapen, maar om nu coke te gaan pakken om te kunnen slapen dat gaat wel een brug te ver.
Een neusbrug

(haha slaapgebrek makes me so hilarious)
Ik zou zo de comedycup winnen.
Op een been.
Er zijn maar weinig grappige vrouwen.
Maar Thierry is er een van (niet Ulrike ) Ook al vinden sommige profs dat niet op examens.
En ja bovenbuur, hier boven met u drie megacoole gitaren en nieuwe keukenmesjes ik doe uitputtende dingen.
Mijn hoofd is Vietnam.
Mijn wereldbeeld is allesbeHalve ptolemaisch
Ik lees de achterflap van mijn yoghurtkartonnetjes en bemerk dat ik alle ingredienten schematisch vanbuiten aan het leren ben.

Ik word echt knettergek. Losse schroeven, zeventiende eeuw. Tegen de creativiteit, autonomie, zelfredzaamheid van de Renaissance. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Pieter Corneliuszoon Hooft. Ulrike Siggidochter.
Mita Granita, klinkt als een sinaasappelsap.
Zaft, baby's van Taft.
Baby born.
Eugenetica, wat een wonderbaarlijk iets.
Een valabel postulaat.
Een zinvolle bekering, je voelt je in fout tegenover jezelf en God.
Shall I see the day.
Seize the day.
Remains of the day.
Nood aan een confidente of een goeie libertinage. Handigheid ten top, zelfaffirmatie.
Wertherfieber. Met geleende pistolen. Doorgedreven radicalisering van het individu. Daar doen we wel aan mee.
Postmodernisme failliet van de grote verhalen. Eenentwintigste eeuw, eeuw van het geheugen van het einde van het gevoel.
A la recherce du temps perdus, maar ik eet geen madeleines, ik eet boudoires.
So out of tune with my time.
Dagen van drie uuR slaap.No mas. No mas.
En geen koffie,geen redbull, geen drank, geen pillen. Tenzij een mind in overdrive.
Lost in translation.
Il ny a pas d'hors texte (barthes)
Vertalen is verliezen is zoals Vlaamse schilderijen van de achterkant bekeken zegt de ridder met een barbierspot op zijn kop.
Unamuno.
Woorden met teveel k's en x'en.
Ik wil Baskisch spreken of euskera of vascuence en trouwen met een Schot in Balmoral.
Buikpijn. Scheurbuik.
Parmenides en Milan Kundera. Of toch maar Milan de voetbalclub zegt de kapper.
Kappers lullen.
Alles doen alles doen, eeuwige wederkeer.

Growing old is growing down

2011-01-22T20:56:00.000+01:00

Mijn overgrootmoeder vindt de koffie in het rusthuis maar op niets trekken.
Eigenlijk is het latte wat ze daar drinken.
Heel veel melk en koffie uit van die grote sixties kannen.
In zijn genre is het rusthuis nog best gezellig.
Vijftien ouderen langs een grote aluminium tafel, allemaal met bordjes en boterhammen en yoghurtjes en koffie.
Ze hebben geen bestek meer nodig. Alles wordt voorgesneden.
Nog net niet voorgekauwd.
Het heeft iets weg van de sfeer van een boskamp.
Een eetruimte, een klein kamertje met alleen het broodnodige en zicht op bomen en vijvers.
Samen de tijd verdrijven in de recreatiezaal.
Als je als man alle verkeersongelukken, hartaanvallen en pinten teveel overleeft, eindig je misschien ook als gelukkige tussen veertien vrouwen.
Sommige met parelkettingen aan, anderen met slabbetjes.
Universeel gezien zijn rusthuizen iets heel droef, de voorbode van palliatieve zorgen.
Ze verhouden zich een beetje zoals het Purgatorio en Inferno bij Dante.
Maar dit rusthuis was goed in zijn genre, het was er bedrijvig om vier uur.
Blijkbaar krijgen de ouderen van dagen dan al hun avondeten.
Hun vertering wordt kunstmatig vroeg op gang gezet.
Verpleegsters hebben soms ook graag gedaan om vijf uur.
Lichtbruine boterhammen met kaas en hesp en confituur naar keuze.
De korstjes snijden de twee verpleegsters eraf.
Tanden van oude mensen weigeren vaker dienst.
Oude mensen worden heel gedwee, bijna rustig eens ze weten dat dit het laatste traject is.
Er is geen verzet meer mogelijk, geen enkele baldadigheid of geen enkel bravado zal helpen.
Het bloed in de aderen wordt lauw en lauwer tot het helemaal dik wordt als siroop en zal stilstaan.
De eindhalte nadert, de trein heeft gewoon nog even vertraging.
Ondertussen wordt de reis u zo aangenaam mogelijk gemaakt door het treinpersoneel.
Met vriendelijke groeten.

Draaien

2011-01-19T22:06:00.000+01:00

En op drie dagen iets meer dan vijfhonderd bezoekers.
Ik vraag me af of ik die mensen ken.
Natuurlijk zitten mijn vrienden en vriendinnen hier tussen.
Zouden de 465 of zo iets van mijn facebookcontacten dit lezen?
Tijdens in een of andere saaie pauze op het werk door.
Misschien ook wel wat excollega's en vage kennissen.
Wie weet zelfs klasgenoten van in de kleuterklas die nieuwsgierig zijn naar hoe twee decennia een mens weten te veranderen.
Eigenlijk mag ik blij zijn dat ik de 23 heb gehaald, veel generatiegenoten hebben het niet gehaald.
Toen ik vier jaar was is er een jongetje met een blond pagekopje vanaf een draaiwiel gevallen in onze kleuterschool. Het was heel gek. We speelden dat elke dag. Het ging er heel wild aan toe. In de jaren negentig waren we allemaal badass in onze dikke fluovestjes. Het was dus de bedoeling dat er een paar mensen heel hard aan de handvaten van een cirkelvormig ronddraaitoestel duwden en er daarna zelf opsprongen op zo lang mogelijk te blijven rondtollen. We speelden het echt elke dag. Er werd gevochten voor een plaatsje op de sneller tollende cirkel.
Wij stonden erop, hij verloor zijn evenwicht en viel eraf. Met zijn hoofd tegen de zijkant van het toestel dat nog even bleef doordraaien zelf. Ik weet niet meer hoe de jongen heette enkel dat het speeltuig daarna verboden werd op school en door werkmannen met een takel werd weggehaald.
Wij stonden toe te kijken.
We waren boos dat het werd weggehaald, we snapten het niet goed.
Niemand huilde.
Want we beseften niet dat dat jongetje nooit meer zou terugkomen.
Toen de werkmannen wegwaren, liepen we allemaal naar de grote treurwilg om pannenkoeken te bakken in het zand en met trollen te spelen.
Wie weet wie die jongen nu was geworden?

Opdracht Drama: een monoloog voor de vergeten Euridice

2011-01-17T08:09:00.000+01:00

Monoloog Euridice
Spreken is zilver, schreeuwen is goud
“Aangenaam daar, mijn naam is Euridice, uw gastvrouw van het einde. Eigenlijk kwam ik vierenveertig jaar geleden ter wereld als Els Vermeulen in het ZNA Erasmus, hou dit echter stil.
Dit is misschien de doorbraak in mijn carrière. Dit is het einde van een toneelstuk. Dit is de zwanenzang van een familie. Het kan iedereen overkomen. C’est arrivé près de chez vous.”
(Euridice kijkt naast haar alwaar een lamlendige man roerloos op een Ikea stoeltje hangt, vermoedelijk is dit Kreoon. Haar blik graast weer richting zaal.)
“Ik zie dat er al wat mensen haastig en met hongerige maag naar de uitgang lopen. Het is onder die groene exitborden! Ja, daar! Drank en versnaperingen bevinden zich links van u. Voor diegenen die nog een paar minuten hebben…Ik zweer het u, het einde komt er snel en genadeloos en rusteloos aan.
Ok, beste mensen. Ik ga er dan nu aan beginnen. Met de moed der wanhoop. Morituri te salutant.”
3, 2, 1….
( Euridice ademt diep in, recht haar schouders en trekt een bh-bandje goed. Ze loopt richting Kreoon, neemt een Piet Huysentruyt-mes en begint te schreeuwen. )
En, wat is dat toch met u, gij vervloekte Kreoon, het spuwen van mijn tong en het koken van mijn bloed zijt ge niet eens waard.
Ik wist wel dat gij niet uit het juiste hout gesneden waart. Geen koningsbloed stroomt er in uw aderen, noch vadersliefde, zelfs niet in het minst.
Anouilh liet mij hier die hele tijd breien en dan wordt van mij verwacht dat ik mijzelf de lever doorsteek? Het is verdomd schoon. En proper. Het zal ook verdomd proper zijn!
Mijn bloedje, mijn zoon.
Hij is ….
Weg. Dood.
Zo ruikt de dood dus. Niet naar meiklokjes en potpourri van bij oude dametjes, maar naar knekelvelden, naar rotte, zwarte melk.
Gonzend, maden, weeïg, gal, spauwen, braken, grijs alom .
De honden likkenbaarden van kadavers, de zon schroeit verzengend alle wonden dicht.
Ze zeggen dat het zoet, zacht en eervol is om voor het vaderland te sterven.
Wel, ik zeg u dat het stinkt.
Zoet ruikt de acaciahoning en geitenkaas die ik als laatste maal voor mijn allerliefste Haimoon bereidde.
Zacht zijn de haren die ik streek toen hij ter wereld kwam.
Negen maanden broeden. Hem door de adolescentie hoeden.
Gij, duivelsgebroed. Dan gaat gij maar even zijn gemoed bezwaren.
Eervol was de liefde voor zijn moeder.
De dood… die stinkt.
Mijn zoon… Hij is zo ver weg, zo dood.
Hij. Nu. Een lijk waaruit ratten kruipen in het zand, bloed dat coaguleert, sappen die stromen zoals meanderende rivieren langs alle kanten.
De Nijldelta, de Congostroom, net zo is mijn zoon weggestroomd.
Ver van mij heen.
(Kijkt naar het publiek, alsof ze iemand zoekt. Strijkt en speurt met haar handen over haar lichaam.)
Zijn huid als gesmolten waslichtjes. Mijn zoon, mijn bloedje. Hij loopt uit als een slecht gedoofde kaars. Alles stroomt weg in dat walgelijke zand van u!
Gij zijt verdoemd, Kreoon.
En de dood, de dood…
Die vette, walgelijke, kotsende sluipmoordenaar op kousenvoeten.
Hij neemt wat niet van hem is.
Hij steelt.
Mijn bloedje, mijn zoon.
Maar als hij stelen mag, kan ik dat evenzeer.
Nog nooit zal er een dief vastberadener zijn geweest dan ik.
Heaven hath no fury but a woman scorned.
Onthoud dat maar Kreoon!
Knoop dat in uw oren, voor ge van de bühne stapt en pinten pakt!
Gij, die mij hier met betraand gelaat laat staan voor het publiek.
Mij alles afpakken.
Maar mijn zoon, mijn Haimoon, zal ik ontrukken.
Diep en vast wakker maken uit de armen van Hypnos en Hades.
Mijn zoon. Vroeger mijn leven, nu mijn lever.
Mixed poison or strong ground knife.
Nooit meer uw housewife.
Nu wordt mijn radeloos verdriet verenigd.
Mijn zoon, mijn toekomst, mijn ver weg.
Dra mijn nu, dra mijn dichtbij.

Het kerkhof ligt vol met onvervangbaren

2011-01-15T01:58:00.000+01:00

Het kerkhof ligt vol met onvervangbaren

ACT 1.

Als Ifigeneia Bloedwater geweten had dat ze die dag sterven zou, had ze misschien haar mooiste ondergoed aangetrokken.
Nu nam ze haastig het bovenste beste. Het was niet eens een setje. Een beha van paars satijn met een roze pareltje tussen haar borsten en een grijze slip met een donkergroene kantrand.
Als ze had geweten dat er over een zevental uren ambulanciers aan haar jurk zouden sjorren en uiteindelijk haar wollen pull zouden scheuren om sneller hartmassage te kunnen geven, had ze wel iets praktischer aangetrokken.

Het leven is dat wat er opeens gebeurt terwijl je zo druk bezig was andere plannen te maken.

Eigenlijk had ze helemaal geen zin om op te staan. Haar bovenbuur Abdel Bazaani had deze nacht weer zijn coke-imperium wat uitgebreid en het heen en weer gehol op de trap was pas gestopt om vier uur ’s nachts.
Over exact acht uur zou het Nieuwe jaar ingezet worden.
Er waren al mensen aan het aftellen. Blije mensen, van die vrolijke mensen die zweren bij een nieuw begin.

Als je geheugenverlies had leek elk moment ook een eeuwig nieuw begin.
Dan kon je liefde uitbannen en hoefde je niemand meer te missen.
Ifigeneia was erg goed in mensen en dingen te moeten missen.
Het was begonnen op haar vier jaar toen ze opeens haar tutje moest afstaan aan Sinterklaas.
Anders zou ze geen cadeautjes meer krijgen.
Anders zou ze nooit een grote meid worden.
In ruil voor jaren van kinderlijk plezier kreeg ze een My Little Pony.
Het is een feit dat ze verdringt, maar sindsdien haat ze mannen met witte baarden en zwarte helpers.
De My Little Pony heeft ook niet lang stand gehouden.
Hij had een kersje op zijn flank en zijn haren waren karmozijn.
De pony rook naar kersjes op siroop. Aangezien ze geen tutje meer had begon Ifigeneia maar op de pony te knabbelen en zuigen.
Adepten van Freud zouden kunnen zeggen dat Ifigeneia gemis sublimeert door op dingen te gaan zuigen.

Daar was ze zelf echter helemaal niet achter. We zouden nu natuurlijk al haar exen kunnen contacteren om ons hiervan te vergewissen.
Het is enkel zo verdomd tactloos om mannen te vragen naar de seksuele gewoontes van een dode ex, niet?
Daarbij op dit moment weet nog niemand dat Ifigeneia’s hart over een zevental uren zal stoppen met kloppen.

Iedereen associeert gemis altijd met het hart. Al van in de Oudheid. Nostalgie en lethargie, veroorzaakt door zwarte gal. Ifigeneia wist proefondervindelijke dat gemis zich eerder situeert in de maag.
Dat knagende gevoel alsof je een hele nacht teveel vodka-cola gedronken had en nu nood had aan eieren met spek. Enkel zou niets helpen tegen gemis, zelfs geen eieren met spek in grote hoeveelheden.
Toen Ifigeneia acht jaar was stierf de kat met wie ze was opgegroeid. Blijkbaar kunnen katten ook nierproblemen krijgen. Nierdialyse voor katten bestond nog niet in de jaren negentig. Althans niet in Vlaanderen.
De dierenarts was een bullebak die de kat haar kopje zou laten neerbonken op de ijzeren operatietafel. Misschien had hij de dodelijke dosis verkeerd ingeschat. Later zou de kat verdwijnen in een crematoriumcentrum voor huisdieren.
Als consequentie durfde Ifigeneia zelfs op haar zevenentwintigste alleen maar cactussen houden.
Ze had eens geprobeerd een konijntje te houden. Echter toen dat beestje kolieken kreeg had het zich verstopt onder zijn voederbakje om de pijnen te bestrijden. Later had ze het half geplet en met uitpuilende ogen tussen de tralies teruggevonden. De autopsie wees uit dat de kolieken weldegelijk aan de oorzaak lagen.
Ze had een toenmalig vriendje dat voorstelde dat ze het nog altijd kon klaarmaken met pruimen en stoverij. Dat vriendje werd toen direct, stante pede aan de deur gezet. Hem heeft ze nooit gemist.
Hij was een volbloed eikel.

De jaren die opbolden als zeilen van een galei tussen haar achtste en haar tweeëntwintigste bracht ze ook door met als grootste hobby: missen.

Zo miste ze vaak haar bus. Omdat ze ’ s ochtends de verkeerde keuze had gemaakt en ze op zevenmijlslaarzen moest terughollen omdat het toch net iets te glad was op die killer heels. Voor Ifigeneia was de bus missen een Griekse tragedie.
Of soms liet ze welbewust een trein voorbijrijden omdat ze geen zin had om in overvolle coupés tussen Italiaanse studenten en hun pastramisandwiches in te zitten.

Op haar 24 ging haar vulpen kapot waar ze al sinds haar twaalfde mee schreef. Hij had ineens de geest gegeven tijdens een les over het groene monster van Othello. De volgende vier dagen bleef ze in bed liggen, om ook dit gemis een plaats te geven.

Intentieverklaring tot moord

2011-01-13T08:41:00.001+01:00

Robyn: Be mine
It's a good thing, tears never show in the pouring rain
As if a good thing ever could make up for all the pain
There'll be no last chance to promise to never mess it up again
Just a sweet pain of watching your back as you walk
As I'm watching you walk away
And now you're gone it's like an echo in my head
And I remember every word you said

It's a cold thing you never know all the ways I tried
It's a hard thing faking a smile when I feel like I'm falling apart inside
And now you're gone it's like an echo in my head
And I remember every word you said

And you never were, and you never will be mine
No, you never were, and you never will be mine

For the first time, there's no mercy in your eyes
And the cold wind is hitting my face and you're gone
And you're walking away
And I'm helpless sometimes
Wishing's just no good
Cause you don't see me like I wish you would

Cause you never were, and you never will be mine
No, you never were, and you never will be mine

There's a moment to seize everytime that we meet
But you have always keep passing me by

But you never were, and you never will be mine

(I saw you at the station, you had your arm around
Whats her name? She had on that scarf I gave you
you got down to tie her laces)

Cause you never were, and you never will be mine
(You looked happy and that's great)
No, you never were, and you never will be mine
(I just miss you, that's all)

Cause you never were, and you never will be mine
No, you never were, and you never will be mine

There's a moment to seize everytime that we meet
But you have always keep passing me by

No, you never were, and you never will be mine
Cause you never were, and you never will be mine
No, you never were, and you never will be mine

There's a moment to seize everytime that we meet
But you have always keep passing me by
No, you never were, and you never will be mine

Een half uur geleden werd er in de gang gekotst. Waky waky eggs and baky.
Ik mag niet kwaad worden. Ik mag niet kwaad worden. Ik moet rustig blijven. Blijven ademen. Maar mijn bloed kolkt momenteel sneller dan de Styx en ik zou er zelfs koffie in kunnen oplossen. Het is het laatste halfjaar al wel altijd iets geweest. Ik heb het gevoel alsof de sterrenconstellaties bij mijn geboorte niet echt gunstig waren. De bovenste bovenbuur is de hel, ookal heeft hij zijn drankkots (of die van zijn blonde vriendinnetje dat in een of andere snackbar werkt) nu al wel opgekuist.
Niet dat ik iets heb tegen mensen die in een snackbar werken of zoals de bovenbuur zelfs frieten opschept in restaurant Hollywood aan de Metropolis( als je een kleine Marokkaan ziet doe allemaal maar heel erg irritant), ik val bijna flauw als ik ondertussen moet leren. Ik kan geen twee dingen tegelijk en eerlijk waar. Blok is al erg genoeg, vooral als je de concentratie hebt van een fruitvlieg. Het is dus erg onfair dat terwijl zij elke avond weggaan en zat thuiskomen, ze ook nog eens geen zak moeten leren.
Ik heb bijna heel de nacht wakker gelegen. Snode plannen smeden. Ik verzin allerlei teksten in mijn hoofd die ik dan later door hoofdpijn niet meer kan reconstrueren, wel waren het lichtelijk briljante pareltjes. Maar alles klinkt altijd beter in je hoofd. Memorial reconstruction. Maar waarschijnlijk was het bagger op papier. Zinneloos geraaskal zonder pointe. Ergens tussen twee en drie vind ik mijzelf waanzinnig intelligent, dan kan ik de hele wereld aan. De euforie duurt nooit lang want dan komt het verval. Licht kloppende hoofdpijn die zoals een fietshelm op je hoofd geplaatst wordt, dan komt de allesverwoestende paniek en levensverachting. Dan is het leven echt kut.
Het wordt een rotdag.
Een paar dagen geleden had ik het erover met een vriendin, dat we gerust in staat zouden zijn om te moorden. Het gekke is dat ik het mijzelf echt al zie doen. Ik heb er al velen geexecuteerd. Het is niet eens zo moeilijk denk ik. Ik zou het kunnen. Enkel heb ik geen vaste hand, dus al zou ik de bovenbuur willen neerknallen (tough luck met die nieuwe wapenwet), ik zou het niet eens kunnen door slaapdeprivatie. Mijn handen en ogen trillen alsof ik op het tarmac sta en de Bell-X1 nogmaals de geluidsbarrière gaat doorbreken.

Ik ben een lief meisje, eerlijk waar. Ik ben charmant en aardig en behulpzaam. Maar nu heb ik zin om mijn oren af te snijden en Here's Johnny-gewijs de bovenste bovenbuur zijn duur in te gaan beuken. Ik kan wel tegen een likje bloed, ik kan niet tegen maandenlang slaapgebrek. Ik kan niet tegen de briesende hete asem van examens in mijn nek. Dat is goor. Ik heb het gevoel dat dit het moment is waarop de mannen van de jongens gescheiden worden en dat Thierry miserabel zal gaan falen.

Dus zit er niets anders op dan het leven in eigen handen te nemen. Wie anders zal het doen? Daadkracht, zeven maanden iets laten aanslepen is erg in de mode maar ik draag toch liever iets anders. Ik had dus al gedacht aan salpeterzuur naar het schijnt was dat uiterst effectief bij de Andras Pandy familie. Opgeruimd staat netjes. Iemand moet het hier dringend eens opruimen. Ik had al gedacht aan een maandloon uit te besteden aan coke en het dan in zijn joggingsbroeken die hij altijd dagenlang in de wasmachine laat steken, te plaatsen.
Dan doodleuk even de recherche bellen.
Die ene knappe politieman graag.
En nu is het al negen uur en heb ik nog niets wezenlijks gedaan buiten als een speurneus het doen en laten van de bovenbuur inventariseren en energiedrank drinken.
Wat een ochtend.
Vreemd genoeg heeft dit verhaal geen punt en is er alweer een hele blokdag verspilt door ergernis en agressie.
Nice going.
En dit tekstje heeft eigenlijk geen doel, geen zin en ook geen point, but hey...

Life is just a tale told by an idiot. Full of sound and fury. Signifying nothing.

It's a good thing tears never show in the pouring rain.

2011-01-12T23:34:00.000+01:00

En het zijn weer sombere dagen vol met dagen en schrijvers en hoofdpijn.
Mijn eigen concentratie doet me de das om.
Ik doe weer veel te weinig als immer.
Als een guerrillalegertje tegen een of andere bananenrepubliek zo gaat mijn concentratie tekeer.
De patriarch krijgt nooit post en in de winter vallen de bladeren.
En in Macondo hebben slachtpartijen en knokelvelden nooit plaats gevonden.
In dat stadje is het pas gek dat er ueberhaupt treinen rijden.
Realisme is al magisch op zich.
Gewoon even stilstaan bij dingen.
Het departementshoofd van mijn school mailde ons vandaag dat blijven ademen helpt tijdens de examens.
Haar advies is toepasbaar op eenderd welk maatschappelijk probleem op, eenderd welke amoureuze tsnunami.
Ge-woon blij-ven ad- e-men.
Zeven syllaben.
Beginnend met een iambe.
Ik ben altijd slecht in dingen indelen en ritmiek.
Vroeger was ik daar goed in, toen moesten we scanderen.
Ik hield van Latijn, Latijn was simpel.
Duidelijk.
Ook al kon je de woorden schikken naar believen, je wist altijd wat er stond door de naamvallen.
Nu is het leven een poetica zonder grammatica, zonder richtlijnen en zonder naamvallen.
Maar gewoon blijven ademen dus.
Het helpt.
Zo simpel is het leven eigenlijk.
Just breathe!

De contractbreuk

2011-01-02T20:02:00.000+01:00

De contractbreuk
0-5
Eigenlijk waren we beiden misschien heel eenzaam.
Retourliefde. Een liefde waarbij je geen enkele verwachting meer koestert.
Defaitisme ten top.
Een relatie waarbij je wel enigszins verwachten kan dat er op je hart gestaan zal worden zoals bij het zacht maken van een derderangs steak uit een paardenflank.
Toch hadden we een lumineus idee.
Wij zouden elkaars vervolgliefje niet wezen. Wij zouden het grootser aanpakken.
In het leven moet er duidelijkheid zijn. Net zoals ijs geschept dient te worden met een speciale schepper, zo zouden wij duidelijkheid scheppen in de chaos. Met lichtelijk warme, klamme handjes.
We zouden het gewoonweg op papier zetten, zo zouden er geen misverstanden over kunnen bestaan.
De volgende regels namen we op in de akte:
1. We zouden elkaar lief hebben wanneer we daar beiden behoefte toe voelden.
2. We zouden niet zagen, klagen of jeremiëren tegen elkaar
3. We zouden enkel gebruik maken van elkaar in positieve terminologie (negatieve emoties deden we niet aan mee, die zuigen je alleen maar leeg)
4. We zouden geen gevoelens gaan kweken zoals alfalfa op een kunstmatige bodem
5. We zouden niet verliefd worden.
Het spreekt voor zich dat ik nogal gehamerd had op nummer vijf. Meestal zijn de nummer vijfs in het leven primordiaal. Kijk maar naar Coco Chanel en de desbetreffende geur. Ik had nummer vijf er extreem duidelijk in gestipuleerd omdat ik wel al ervaring had met jongens die op mij verliefd werden. Dat is een miserie zonder weerga. Van die zielige hondjes die kwispelen en met grote dankbare ogen naar je kijken als je ze een bot toewerpt. Dit zou ons niet overkomen.
Daarbij we hadden het goed uitgekiend: ik vond hem een eikel pur sang, hij vond mij een lichtekooi. Dit was een prima regeling. We hadden een beetje sympathie voor elkaar en voor de rest moesten we maar niet zeuren. Het was een goede regeling, vooral omdat er niemand anders was.
In tijden van oorlog of cholera moet je roeien met de riemen die je hebt. Ons contract zou ingaan vanaf het moment dat we het beiden ondertekend hadden met wat bloed en speeksel. In mijn speeksel hing nog een restje kokos van de koekjes die we zonet samen gebakken hadden. Hij bakte graag koekjes. Ik deed mee. Het is niet omdat je in een valse gemaksrelatie zit dat je geen toenaderingspoging moet doen. Het contract zou bindend zijn voor een periode van zes maand, daarna kon het natuurlijk altijd nog verlengd worden met wederzijdse toestemming. We zouden wel zien, we waren nog zo jong en we wilden wat.

5- tot oneindig
Natuurlijk had ik met veel bravado gedacht dat hij het contract wel zou verlengen. Dat gebeurde immers altijd. In bedrijven of in de liefde, ik kreeg altijd een contract voor onbeperkte duur. Ik werd nooit aan de deur gezet of met zachte hand aangemaand tot een carrièreswitch.
Enter de jeugdliefde met een naam als van een bloemenveld in de Provence (zo een met van die fake bloemen voor grootsteedse productie in lageloonlanden). Hij was altijd al smeulend kalververliefd geweest op haar en ik mocht het intermezzo spelen. Ik zei dat dit niet de afspraak was. Er zouden geen gevoelens bij komen kijken zei ik. Hij zei dat dit niet het geval was, maar hij wenste ermee op te houden. Ik zei dat we nog een maand te gaan hadden. Dat het onmogelijk was dat hij het contract nu zou opbreken. Ik zou hem ruineren, er een advocaat bijslepen. Ik had nog een maand om hem te overtuigen van mijn gelijk.
Het stond immers als een paal boven water dat ik veel mooier, leuker, slimmer en grappiger was. Althans dat zeiden al mijn vrienden toch en de vierhonderd kennissen op facebook beaamden dat. Zelfs hij vertelde me dat wel elke man me zou willen, dat ik zo een mooie gave huid had. Toch, kon hij zich er niet over zetten dat hij wel degelijk verliefd was op haar. Omdat ze schattig was. Schattig is een adjectief dat je bij voorkeur moet gebruiken ter beschrijving van een puppy met drie pootjes.
Ik besloot al mijn troeven in te zetten. Het vlees is zwak en het mannelijk vlees is haast glijdend van toegeving. Ik nodigde hem uit bij mij thuis om het contract stop te zetten. Ik zei dat ik het begreep. Speelde het begripvolle, aardige meisje. Iets wat hij nooit waarlijk zag in mij. Het duurde niet lang of ik vroeg om nog een laatste knuffel wat zich vervormde in een laatste kus. Het ging allemaal zo natuurlijk, zo geleidelijk. Hij was zo gedwee. En voordat hij het wist lag hij van elf uur ’s morgens tot vijf uur ’s avonds in mijn bed. We hadden immers al een maand of vijf liggen oefenen.
En dan nu de gran finale, de crescendo van zijn besef en haar ondergang: ik smeet het hem als een natte dweil in zijn gezicht. Hoe kon je van iemand houden als je al direct met mij in bed dook? Hij zei dat het technisch gezien geen kus was. Zijn tong had zich niet geroerd, hij had gewoonweg meegewalsd met mijn bewegingen en wat ik meende dat zijn handen op mijn kont waren, waren in zijn mening slechts de spieren van mijn bovenbenen.Ik zei dat dit genoeg zei over zijn gevoelens. Hij zei dat hij haar eer moest aandoen.
Dat wat hij net gedaan had, te vergelijken viel met een kauwgom plakken onder je lessenaar wanneer de juf niet keek. Je wist maar al te goed dat je het niet mocht doen en toch kon je het niet laten. Ik gooide zijn kleren uit het raam en kieperde hem van de trap.
Zijn stomme roze bubblegum die hij vergeten was, at ik allemaal ineens op.

Soms is Graag Zien niet Genoeg

2011-01-01T16:29:00.000+01:00

Soms is Graag Zien niet Genoeg

Papa en mama hadden ons gevraagd om even naar beneden te komen.
Dit vond ik niet echt fijn aangezien ik net een onwaarschijnlijk moeilijke puzzel ineen aan het steken was en nu straks weer helemaal opnieuw ga moeten beginnen.
Ik heb een slechte concentratie. Dit heb ik van mijn papa. Hij wordt ook snel afgeleid of hij wordt dingen beu.
Er schijnt een klein verschilletje te bestaan tussen die twee.
Toen mijn ouders samen kwamen kloppen op mijn deur vroegen ze of het paste als we een Familievergadering hielden over exact een uurtje.
Mama had grote panda-ogen.
Dit is nu 53 minuten geleden en ik ben nog altijd aan het nadenken of ik er wel heen zou gaan.
Het is natuurlijk niet dat ik veel keus heb. Ik zal wel moeten gaan. Het is hun huis en ze kennen alle kiertjes en hoekjes om je in te verstoppen.
Dit is misschien wel de vierde Familievergadering deze week. De eerste ging over het feit dat zus veel te veel getelefoneerd had met Sinaia, haar beste vriendin.
Zus zei dat dit niet telde omdat Sinaia door een Moeilijke Periode ging en dat dit is wat best friends forever doen. Ik weet niet echt wat dat betekent, maar dat komt omdat ik tot nog toe alleen maar Frans kreeg op school. Engels krijgen we volgend jaar pas.
Ik vroeg wat dat betekende maar niemand antwoordde. Dus staarde ik maar naar de tuin. Er kroop een meikever voorbij. Heel traag op het raam. Ik wou dat ik een meikever was, dan had ik geen Zorgen.
De tweede Familievergadering was eigenlijk nog half de eerste omdat zus toen zei dat de ouders echt totaal niet Mee Waren Met Hun Tijd. Dit leverde een verhitte discussie op.
De derde Familievergadering ging over het feit dat ik Blacky II, onze witte kater, altijd systematisch overvoederde en mijn papa het beu was dat hij hem altijd naar de kattenbak moest dragen.
Ik zei dat je dieren met liefde moest behandelen.
Want dat het bijna Werelddierendag was.
Mijn papa zei dat hij geen liefde genoeg meer had.
Maar dus Familievergadering nummer 4.

Nadat ze bij mij waren komen aankloppen met hun melding tot Familievergadering, gingen mijn ouders de gang door en klopten ze op de Raspberry Pink deur van mijn zus.
Mijn zus hield van meisjeskleuren ook al was ze zeventien. Zus riep dat de ouders moesten Ophoepelen. Dat riep ze wel vaker.
Zus was weer aan het skypen met een vriendin die een weekje naar London was. Een bezoekje aan London wou de zus natuurlijk ook wel.
Gisteren tijdens het avondeten had papa aan de zus gevraagd wat ze er wou gaan doen buiten shoppen. Zus had gezegd dat ze er degoutant veel cocktails wou gaan drinken en mooie acteurs versieren in Soho.
Mijn vader zei dat ze daarvoor evengoed naar Antwerpen kon gaan.
Mama repliceerde of dat ze evengoed thuis kon blijven daarvoor.
Dit gebeurde hier ook.
Ze moest dan enkel maar heel erg goed kunnen liegen.
En heel wat overuren kloppen met die jonge sletterige collega.
Daarna verdween papa heel snel naar de keuken. Hij vroeg ons of we koffie wilden. Niemand antwoordde en zus streek mama over haar schouders. Ze fluisterden iets en gooiden draakachtige blikken naar papa.
Toen ik vroeg wat er was zei niemand iets. Iedereen zei altijd dat er Niets was. Ik was het al een beetje gewoon.
Enkel oma vertelde me nog Iets. Het was ook oma die me vorig jaar vertelde dat Blacky I een beetje heel erg ziek was. Ik wist wel dat Blacky I niet meer van de jongste was, hij sprong niet meer van mijn bed en ik mocht ook niet meer met zijn staart spelen.
Hij had blijkbaar het k-woord. Bij ons thuis werd er niet over dat woord gesproken. Sinds dat opa een van die k-woorden had gehad en we hem net als Blacky I hadden moeten laten inslapen, was dat allemaal een taboe.
Zus zei dat ons huis bol stond van de Olifanten in een Porseleinkast of zo iets. Dat was een spreekwoord dat ik nog niet kende. Ik wist er wel al een hele boel die ik ook gebruikte in familiale context.
Zo probeerde ik te achterhalen wat Olifanten in een Porseleinkast betekenden, door met andere spreekwoorden te goochelen. Ik zei dat ons huis in het honderd liep. Dat er in ons huis een aap uit de mouw kwam. Dat het kaf van het koren gescheiden moest worden. Dat boontje altijd om zijn loontje kwam.
Toen stuurde papa me naar mijn kamer en zei dat het Genoeg was.
Ik had nog niet eens mijn koffie gekregen.
Vroeger maakte mijn ouders koffie uit Colombia met een gigantisch grote schuimlaag op.
Dan sprinkelde papa er altijd een hartje op met chocoladeschilfers.
Hij noemde dat zijn coup de foudre. Mama noemde het zijn pièce de résistance.
Ik denk dat we vroeger gelukkig waren. We hadden chocoladeschilfers en we hadden gezamenlijke Lachsessies op bed elke zondag.
We gingen langlaufen in onze tuin als het sneeuwde en in de zomer maakte papa boomhutten en sluipweggetjes.
Toen opa stierf moest het huis van opa en oma verkocht worden om de ziekenkosten te betalen.
Want het was een lijdensweg geweest zeiden de dokters.Papa wou als enige zoon ook zijn steentje bijdragen en nam een zwaardere betere betaalde baan aan.
Ik wou ook mijn steentje bijdragen en noemde onze vervolgkat Blacky II.
Dit was een eerbetoon voor opa omdat hij zoveel wist over Romeinse keizers.
Natuurlijk was het steentje dat papa bijdroeg veel groter dan mijn steentje.
Zelfs wanneer het sneeuwde, kwam papa niet meer met ons langlaufen in de tuin.
Hij staarde altijd maar naar zijn computer of naar zijn Blackberry.
Mama zei dat hij toch geen politicus was en niet steeds bereikbaar moest zijn.
Papa riep naar haar dat ze er Niets van begreep.
Dat hij zijn ziel moest verkopen voor een dak boven ons hoofd.
Dat dit nu even moest.
Al die Opofferingen die hij zich getroost had voor Dit Gezin.
En het was Nooit Genoeg.
Nog 32 minuten.
Ik ging even kijken naar de kamer van zus.
Misschien als ze goedgehumeurd was dat ik een Knuffel kreeg.
Ik klopte twee keer kort en een keer lang. Dat was onze geheime code vroeger.
Nu hadden we geen codes meer. Zus riep gewoon Ophoepelen.
Ik slofte terug naar mijn kamer en schreef een brief naar opa.
Ik zei dat alles hier bol stond van Olifanten in Porseleinkasten en dat ik niet wist wat ik moest doen.
Voor dat opa ging sterven had hij me gezegd dat als ik ooit raad nodig had, ik hem maar een brief moest schrijven.
Of dat ik naar de sterren moest kijken. Dan zou opa antwoordden.
Er is nooit een antwoord gekomen en mijn brieven komen zelfs niet terug.
De laatste maanden was opa een beetje vergeetachtig, misschien heeft hij me per ongeluk een verkeerd adres opgeschreven?
Het is tijd. Familievergadering. Ik ga maar naar beneden.
Mag niet vergeten mijn pantoffels aan te trekken anders gaat mama zeuren dat ik Altijd Ziek ben.
En dat ze al Zorgen Genoeg heeft.
Mama en papa zaten recht tegenover elkaar aan de eettafel.
Er was geen koffie met chocoladeschilfers.
We wachtten met z’n drieën in stilte op zus.
Toen ze eindelijk kwam, zei papa dat hij Wegging.
Ik vroeg of hij deze keer voor mij een hele grote bouwdoos kon meenemen, maar niet zo een die hij meebracht uit Helsinki want die had ik al.
Ik zei dat ik het nummer ging opschrijven zodat hij zich zeker niet zou vergissen.
Mama zei dat hij Voor Altijd Wegging.
Ik vroeg of ik dan ook brieven naar hem moest schrijven zoals naar opa.
Mama zei dat als ik brieven naar mijn vader wou schrijven ik dat dan maar moest doen, maar dat zij er Genoeg van had, van die rotvent.
Op een Familievergadering heel lang geleden was er in samenspraak beslist dat er in dit huis niet meer gevloekt zou worden.
Diegene die het wel deed moest telkens een euro in een spaarpotje steken voor de weeskindjes in Afrika.
Ik zei tegen mama dat dit één euro opleverde voor het spaarpotje.
Mama bulderde dat die godverdomse weeskinderen uit godvervloekt godvergeten Afrika haar geen rotte bal konden schelen nu.
Het was niet echt het moment om haar te zeggen dat dit nu al aantikte tot nog drie euro extra.
Bovendien was ik niet zeker of godvergeten ook een scheldwoord was.
Oma vertelde mij altijd dat je Gods naam niet ijdel mocht gebruiken. Ik noemde hem daarom altijd Die Meneer Daarboven.
Maar dat leidde tot verwarring omdat mama dan eens kwaad naar de bovenbuur was gestapt omdat hij me gekke dingen liet doen.
Papa zei dat hij en mama beslist hadden op een Volwassenenvergadering om uit elkaar te gaan.
Ik vond dat maar een heel gek idee. Ze waren toch niet samen geplakt? Hoe konden ze dan uit elkaar gaan? Dit was vast en zeker iets dat ik aan opa ging vragen.
Mama vertelde dat de zus tijdelijk bij Sinaia zou gaan wonen en dat ik een paar maandjes op kamp mocht. Totdat ze de hele scheiding en bezoekregeling rond hadden. Tijdelijk.
Mama reed me nog diezelfde avond naar het kamp.
Onderweg stopten we bij de Quick en mocht ik twee enorme kindermenu’s kiezen.
Ik zei dat ik haar Graag Zag.
Mama zei Hetzelfde Voor Jou. Idem Dito.
Ik vroeg haar of papa haar nog Graag Zag.
In het leven zei mama is Graag Zien soms niet Genoeg.
Hier moest ik ook heel lang over nadenken.
De hele verdere rit dacht ik na en ik wist nog altijd niet waarom Graag Zien niet Genoeg was.
Nu zit ik hier moederziel alleen in Sint Joris Weert.
Dat is naar het schijnt ergens in Vlaams-Brabant.
Mijn kamergenoot heet Jarwo.
Ik besloot alweer een brief te schrijven naar opa.

‘Liefste opa,

Ik zit hier op spelkamp. Het is hier egt niet fijn.
Het eten is absoluut niet lekker. Ik moet hier spruitjes eten en elke dag opstaan om zeven.
Mijn kamergenoot is stom en hij pest mij vaak.
Kom mij asjeblieft haalen.
PS. Ik hoop dat je dit krijgt.

Je kleinzoon
PPS. Ik Zie je Graag ook al zegt mama dat Graag Zien soms Niet Genoeg is

Mon deux cinquante cinq

2010-12-30T15:02:00.000+01:00

Odi et amo. quare id faciam, fortasse requiris?
nescio, sed fieri sentio et excrucior.

Catullus, Carmen 85.

Men zegt dat liefde gek maakt. Taal en liefde staan bol van gemeenplaatsen.
Maar in dit geval vallen taal en liefde samen zoals een perfect geolied tangoteam.
Ik werd gek van liefde, een allesverzengende, gekmakende liefde waarin ik verzwolg.
Vanaf het moment dat ik haar zag wist ik dat alle clichés klopten.
De vlinders in de buik, de knikkende knieën. Ik had zelf last van knikkers in mijn buik en fladderende knieën.
Van zodra dat ik haar zag, die eerste keer, wist ik dat ik verloren was.
Zoals alle treinen bleven reden naar Auschwitz en Treblinka, zonder ontkomen, zo kon ik ook het noodlot niet afwenden.
Een mijlpaal, een cesuur, een moment van intense verstilling.
De mensen in de winkelstraat druppelden langs me heen als water van een ijsberg.
Zachtjes, kabbelend. Ik had er geen last van.
Boekentassen botsen tegen me aan, de geur van wafels sloeg me in het gezicht, in de verte klotsten er paardenhoeven op kasseien.
Maar niets deed er nog toe.
Er bestond niets meer. Geen mensen, geen winkels.
Enkel zij en ik.
Gescheiden door een sterrenhemel van dubbel glas.
Ik streek met mijn vingers over het glazen oppervlak.
Ze liep rond, zo sierlijk en elegant. Men droeg haar rond als een praalprinses.
Ik wou dat ik aan haar kon ruiken, haar even kon vastnemen.
Dat ze van mij was.
Van mij en van mij alleen.
Een nanoseconde.
Toen ik later thuiskwam, sloeg mijn hart wel dertig slagen sneller per minuut en maakte ik ruzie met mijn vriendje.
Hij zei dat het absurd was. Compleet volstrekt belachelijk.
Ik zei dat ik voor de eerste keer in mijn leven echt en waarachtig verliefd was.
Hij repliceerde dat dit wel over zou gaan.
Dat het altijd overgaat.
Dat er zelfs terug gedicht kon worden na Auschwitz, ook al meende men heel hard van niet.
Ik sliep niet meer, ik at niet meer.
Bezwoer mijzelf en al mijn vrienden dat ik haar koste wat het kost zou veroveren.
Dat ze de mijne zou worden.
Me and her forever and ever in a field of roses.
Consequenties, sequenties en implicaties maakten me niets uit.
Ik wist wat ik wou en was bereid ervoor te boeten.
Boeten doe ik nu nog steeds.
Terwijl ik dit schrijf, kijkt Olga uit een of ander provinciestadje in Polen me aan met grote deemoedige ogen.
Ze kan amper Engels en is drieëntwintig jaar. Haar lievelingskostje is dikke ajuinsoep en blini’s met spek.
Olga zit hier voor medeplichtigheid aan vrouwenhandel.
Olga deed het ook uit liefde.
De liefde voor haar toenmalige vriend zorgde ervoor dat ze optrad als tolk en mooie meisjes van het Oosten naar het Westen lokte, zoals een rattenvanger.
Tot ook in het westen het gordijn viel over Olga’s hart en de politie bonsde op haar deur ergens in een augustusnacht.
Liefde verpest eigenlijk alles, ook al is ze nog zo glinsterend en flakkerend mooi.
Liefde verwarmt je helemaal, tot het moment waarop je te dicht komt en je vleugels schroeit zoals Icarus.
Dan is het in pijlsnelle en definitieve vaart van de hemelse regionen naar inferno.
Een gevangenis is een beetje een inferno.
Alles wordt voor je beslist, missen wordt verheven naar een kunst en vrijheid wordt een kostbaar goed.
Zelfs hier mis ik haar nog.
Ik vraag me af bij wie ze nu is.
Zou ze eenzaam zijn of schuimt ze feestjes af?
Gemis knaagt aan mijn ingewanden zoals de ratten in de voorraadkamer aan onze cornflakes.
De cipiers kunnen er niets tegen beginnen.
Net zoals er ook niets te beginnen valt tegen de eenzaamheid of aan het feit dat de tijd haar dynamiek verliest hier binnen.
De tijd verglijdt, maar zij behoudt haar zachtheid.
Olga en ik we praten niet langer over de Liefde, of over het Waarom van dit alles.
Het doet er allemaal niet meer toe.
Ik schaduwde haar op de Meir, ik drukte mij plat tegen het winkelraam om toch maar iets van haar op te vangen.
Zo had mijn vriendje me betrapt.
Met mijn neus pekineesplat tegen een winkelraam.
Hard hijgend en vol verwachting, klampte ik voorbijgangers aan over haar.
Ik moest en zou informatie bemachtigen.
Hij sleurde me mee naar huis aan mijn elleboog.
Dat dit de eerste stap naar ontrouw was. Of ik aan hem niet genoeg had?
Retrospectief bekeken, had ik kunnen liegen.
Diep in irissen kijken en articuleren dat ik aan hem genoeg had.
Maar aan liegen heeft ook niemand iets. Niemand vergeet immers de waarheid.
De leugens moeten daarom steeds vaker en harder worden verteld.
Tussen het aanrecht en het kookvuur vertelde ik hem dat ik er genoeg van had.
De kip in de wok pruttelde niet tegen.
Ik ging hem verlaten. Leven in een leugen, is als koud badwater.
Hoogst onprettig.
Dan een opeenvolging van noodlottige gebeurtenissen.
Zijn hand, mijn wang.
De pan, zijn hoofd.
En voor ik het wist lag er een exquis kadaver op de keukenvloer.
De lichtjes van de kerstboom flakkerden over zijn lichaam, maar hij was uitgedoofd.
Ik kon moeilijk een ambulance bellen of een begrafenisfirma, ik zou het nooit uitgelegd krijgen.
Woorden zijn zo onnodig soms.
Zijn hand, mijn wang.
De pan, zijn hoofd.
Dus stapte ik heel de kerstvakantie over hem heen. Voorzichtigjes.
Ik vouwde zijn handen op zijn borst zoals ik dat gezien had bij communicantjes.
Ging ik haar elke dag bezichtigen.
Toen zijn vrienden kwamen bellen voor de wekelijkse quiz, vertelde ik hen dat we ruzie hadden gehad en dat hij holder de bolder naar Compostela was vertrokken.
Hij wou pelgrim worden loog ik met liefzoete ogen.
Dichter bij God, zijn vrienden vonden dat hij eerder Godot werd.
Iemand die nooit meer kwam opdagen.
Een voor een verdwenen de vrienden en de telefoontjes.
Ik kon niemand meer binnen laten.
Het appartement wasemde een navrante geur uit, zo rook de hel misschien wel.
Enkele dagen na Nieuwjaar kocht ik me een anatomiehandboek en een nieuw keukenmes.
Een van Piet Huisentruyt.
Ik hakte en maalde en sneed.
Na een dag hard labeur concludeerde ik dat pezen spieren en vlees amper willen loslaten.
Pezen hebben verlatingsangst en bot maakt een afgrijselijk jankend geluid.
Maar ik hield vol en het mes van Piet Huisentruyt ook.
Ik deponeerde alles in zakken met in drukletters ‘grof keukenvuil’ erop.
Hij zou vast wel de ironie geapprecieerd hebben.
De volgende dag gooide ik alles in een bijna bevroren waterput en haalde ik zijn bankkaart leeg.
10.000 euro.
Meer dan genoeg om haar voor altijd de mijne te maken.
Liefde is een kostbaar goed, en soms valt het zelfs te kopen.
Met de rest van het geld stuurde ik postkaartjes naar iedereen.
Ik deed zijn handschrift wat na, hoekige, lelijke hanenpoten en titelde zijn vrienden ‘makkers’ en ‘homies’.
Alles was goed met hem. Geen zorgen. Hij had de tijd van zijn leven. Iedereen was trouwens welkom, het rondtrekkende pelgrimsleven was de max en het trappistenbier ook!
Toen spoedde ik me naar de desbetreffende winkel waar ik mijn hart en toekomst verloren had.
De deur van de winkel ging open en in mijn rechterhartkamer zongen cherubijntjes vrolijke psalmen.
Ik stapte naar binnen. En wees simpelweg naar haar.
‘Zij daar!’
Ik had nog nooit zo iets puurs gezien.
Zo iets wondermoois, ongecorrumpeerds.
Echte onveranderlijke liefde van oudroze leer.
De winkeljuffrouw pakte haar in, met glanzend zijdepapier.
Ze had een Mademoiselle Lock rondom haar middel gebonden omdat mejuffer Coco Chanel ook nooit getrouwd was, zo ging het verhaal.
Haar twee C’s waren vervlochten in elkaar en meanderden van mijn hart richting het handtasje.
Petrarkaanse sonnetten waren niets vergeleken met haar schoonheid van doorgestikte stof en een verborgen vak voor liefdesbrieven.
Die liefdesbrieven zou ik immers niet nodig hebben, zij was meer dan genoeg.
Ik huppelde naar huis, met haar in mijn armen.
Doldwaas dronken dartelend.
Ik zag de politie niet eens voor mijn deur.
Pas toen ze vroegen of ik hier woonde en ze het huiszoekingsbevel onder mijn neus duwden, zwegen de cherubijntjes even.
Er werd mij moord ten laste gelegd, ik opperde niet eens dat het technisch gezien ongeplande en ongewilde doodslag was.
Semantiek doet er niet toe, alleen schoonheid telt.
Waar woorden falen, het linguïstisch scepticisme overheerst, viert de schoonheid hoogtij.
De cherubijntjes hapten naar adem.
Heel even maar.
Ze was het waard.
Wie zou er nu geen moord en nog veel meer willen plegen voor een Chanel-handtasje?
Mon amour. Mon deux cinquante cinq.
Mon amour, pour toujours.
Mon 2.55.

Summersnow

2010-12-18T15:48:00.000+01:00

Gisteren vroeg ik me af waar de zomer naartoe was?
Die zachtgonzende lenteregens die tokkelen op meisjeslokken?
Versmelten met appeltjesshampoo.
Dat we champagne dronken op grasveldjes omdat ik vond dat er elke dag gevierd moest worden.
Jurkjes in alle kleuren en zelfverzonnen cocktails.
Het lijkt al zo lang geleden, nu met zeventien centimeter sneeuw.
Net zoals de dinosauriers, en het Plioceen, vervolgens het Mioceen,het Pleistoceen en de rest vergat ik.
Alles begraven onder lagen glanzend poeder.
Sneeuw doet eigenlijk geen pijn.
Als het puur is.
En fijn, dan smaakt het zacht en bitter.
Van alle zure regen, misschien.
Echt gezond zal het nooit zijn.
Van goede sneeuw kan je blijven slapen.
Desondanks.
Links rechts, altijd afwisselen.
Als het vriest, als de zon erop schijnt.
Duizend kleine fonkelingen die worden weerkaatst in het oog.
Donderdag waaiden er sneeuwvlokken zo groot als kersen in mijn ogen.
Ze maakten dat ik eruit zag als een panda, met zwarte ogen.
Mijn wangen werden gevoelloos en mijn vingers blauw.
Koude is een bitch, als ge anemisch bent.
Ik schudde de sneeuw van mijn haren.
Wit op zwart, altijd een combinatie die ik weet te apprecieren.
Klassiek, klassevol, gesofisticeerd.
Ik dacht aan de sneeuw in zijn zakken.
We hadden zeker sneeuw genoeg om de kou uit te bannen.
We were all right.

Perpetually late

2010-12-09T22:37:00.001+01:00

En ik ben altijd gehaast, maar er is zoveel tijd.
Want ik wacht toch.
Zittend aan de oevers van de tijd, kikkervisjes vangend.
's Nachts gaat de treurwilg wat meer hangen, alsof hij Ophelia in het water daarbeneden groeten wil.
Dat er vele viooltjes mogen bloeien.
Celular, cerebral, mental, espiritual.

En ik wacht wel, hoor.
Maar asjeblieft kom wat sneller.
Er is toch zoveel tijd.
Nu zijn we nog drieentwintig en dra zijn we dertig en veertig en zonder dat we het beseffen groeien onze wortels vast en wordt onze bast marmerhard.
In plaats van op te groeien zullen we onder groeien, totdat we helemaal beneden liggen.
Maar zelfs daar zijn gidsen en de yogameester zegt dat we sterk moeten worden omdat we niets meekunnen nemen naar het Benedenrijk.
Maar toch wou ik dat ik al mijn jurkjes en boeken mee kon nemen.
Mijn vrienden en Penaten, een klein Nangijala met een zoet Kersendal.
Leaving Las Vegas.
Dooddrinken is toch maar iets van lange adem.
Bronchien.
Leaving Antwerp, one day.

Diegene die er niet meer is.
Scattered all over the world zoals wilgenkatjes.
Wollig warrelend.
Diegene met de lege blik, die dwaalt langs volle winkelrekken.
De verwarde in de cafetaria.
Diegene die altijd maar echoes hoort van conversaties.
De strangers, de vreemdelingen en de einzelgangers in mineur of majeur.
In zachte si, do re, FA.

Het is een schande dat ik geen piano kan spelen.
Dat ik niet naar Altiplano kan of naar Hyde Park, of ergens naar een Council Estate in Manchester waar de straten buigen onder het geweld en gewicht van vrachtwagens.
In donkere kolenmijnen piepen geen parkietjes meer.
Hij slaat wartaal uit en zegt dat een en twee gelijk staat aan een heliotrope wekker.
En dat ge geen boel moogt zoeken met augurken.
En dan springen en verder van Nangijala.

Craquelage

2010-12-06T15:52:00.000+01:00

We can't let the men of our past define us. They want us to lash out, lower ourselves to their level. But it is our job to remain civilized. (Blair Waldorf, Gossip Girl Season 4, Goodbye, Columbia)

En ook al komt dit dan misschien uit een feuilleton dat door sommige moraalridders omschreven kan worden als een zuurstokroos, uiterst frivool behaatje van Victoria’s Secret of een niemandalletje dat even zoet en efemeer geurt als een flesje Flowers van Kenzo, toch, toch, moet ik u hierbij teleurstellen. Dit is de moderne, vileine versie van Jane Austen. Geëxtrapoleerd naar de eenentwintigste eeuw en better than ever. The men of our past, alleen al deze mini zinssnede kweekt kippenvel en allusies van grandeur waarbij het verleden dan natuurlijk verwijst naar roemrijke veroveringen, fantastisch gebroken harten, magnifiek verbroken verlovingen en bittergeurende affaires die toch ook zo leuk waren (voor zo lang ze duurden).
Het klinkt wel als een marketingspraatje voor de negentiende eeuw waarbij men ook maar teruggreep naar het heuglijke, glorieuze verleden om diverse vormen van nationalisme te promoten. Wij hadden leeuwen en Klauwaerts en een man die ons volk leerde lezen (ook al correspondeerde hij dan zelf wel in het Frans), de Hollanders hadden tulpenbollen, primitieve schilders en een tachtigjarig durend gevecht tegen de Spanjaard. Soms is het verleden zo zoet, zo sappig dat we het wel altijd zouden willen herbeleven. Rewind, repeat, record perpetually. Het New York van Edith Warton, de Upper East side en social climbing verheven tot een kunst. Anna Karenina als rolmodel. Feestjes afschuimen en champagne drinken is een raison d’etre omdat er toch geen zak te doen is voor de rest. Buiten breien, haken, pareltjes rijgen en koekjes bakken natuurlijk, want dat is ook zelfontplooiing en broodnodig bovendien.
Net zoals Emma in Austen is het leuk om te koppelen, gekoppeld te worden, intriges te ontdekken, intriges te maken, intrigant te spelen en uiterst intrigerend te wezen (damn, dit is verdomd Wildiaans proza) maar het leukst van al is het om geen figurant te zijn. Zodra de gordijnen worden opgetrokken, is de hele datingscène een glanzende bubbel wachtend op een scherpe killerheel. In je eigen leven mag je nooit of te nimmer een figurant spelen. En ik maak er mijn levensdoel van om ook in dat van andere heel wat dialoog op te nemen. In de woorden van de bard van Stratford-upon-Avon: The World is a stage and we are all merely players. Maar ik wil dan toch een verdomd grootse zijn.
Ik wil de Audrey Hepburn zijn in A Roman Holiday of iets minder elitair; de Julia Roberts in Pretty Woman, of de Kirsten Dunst in Marie Antoinette, maar dan indien mogelijk zonder dat mijn lieflijk hoofdje wordt gefileerd door een guillotine. Dat zou echt wel mijn make-up verpesten. Ik wil schoenen, diamanten, makarons, schuimende koffie en satijnen beddenlakens. Liefst van al zou ik Versailles willen, maar dan zonder dauphin erin. Volgens mij en mijn vriendinnen zijn dauphins ontzettend onthutsend walgelijk saai. Een dauphin is natuurlijk ook een Fransman, en die ontwijken we liever. Ook al vond ik de verschillen tussen de imparfait en passé composé altijd zo fijn rustgevend, een Fransman spreekt Frans en eet Frans brood en wij doen geen Frenchies. Tenzij een French kiss aan de oevers van de Seine met Carla Bruni hees zingend op de achtergrond. Een Versailles zou echt nergens misstaan, met van die luisterrijke fonteinen en baden op leeuwenpootjes. Goudomrande theekopjes met bloemen en piano’s om op te dansen. Goudomhulde spiegels die craqueleren van al de chimique.
Het is zo moeilijk om het verleden los te laten, om de mannen uit ons verleden los te laten. Het is zo verdomd zwaar om het verleden los te laten, nu dat vintage weer hip is en alles een rework van een rework blijkt te zijn. Elke avantgarde stroming is een contrareactie op de vorige generatie. In het afstoten bevestigt ze net de vorige. Thesis en anthithesis, olifantenpijpen en vleermuismouwen. Alles komt terug. Kohl omlijnde zwarte ogen, schoudervullingen en exliefjes. Ze zijn net als een kwalijke geur die in de gordijnen blijft hangen. Een dodelijke gewoonte die hart en longen necrotisch maakt. Ze zijn echt nefast, die mannen uit het verleden. Het liefst van al maken we ze zo klein mogelijk dat we ze in een satijnen juwelendoosje kunnen duwen. Helemaal uit het zicht. En dan verhuizen naar een nieuwe appartementsblok en het doosje in het oude flatje inmetselen. Met het gouden sleuteltje ingeslikt of voor altijd en eeuwig weggegooid. Tot het duiveltje in een doosje je niet meer najaagt en achtervolgt. Want wat er niet meer is, bestaat niet meer. Soms komen ze dan uit dat juwelendoosje gebokst, verbeten, om onze hele dag te verpesten. Als een deus-ex-machina in negatie dat de koop opsteekt, als een hersentumor in allerlaatste stadium. Hardnekkig.

Het blijft nu al minstens maanden en maanden en maanden aanslepen. Dat aantrekken en afstoten, dat wel de enige constante blijkt in dit leven. In het afstoten erkennen we onze meerdere. Dat we er nog steeds geen genoeg van krijgen. Dat een ezel echt wel struikelt over steeds dezelfde steen. En om het met de gevederde woorden van Bat for Lashes te zeggen What’s a girl to do when you love someone but the thrill is gone, when your kisses at night are replaced with tears. When you’re dreams are on a train to trainwreck town?
Waarom kunnen we er niet gewoon mee stoppen en die slechte gewoonte laten voor wat het is?

Kick the bad habit, there’s always a reason why you broke up with your ex. Niettemin op bepaalde momenten lijken al die redenen futiel en frivool. Net niet belangrijk genoeg. Er heerst weer verveling of een existentiële crisis, of die ene vriendin die net in hetzelfde schuitje zit doet net hetzelfde. En elkaar eerst maar moed inpraten, verzekeren dat gisteren echt de aller aller allerlaatste keer was. Dat het toch altijd hetzelfde is. Hij nooit verandert en het nooit echt iets wordt. Een relatie zoals een foetus op formol. Verstild in dat ene moment van groei.

Maar net als gij bezwijkt die ene vriendin telkens weer, en weer een andere vriendin ook. Beginnen we weer. Net zoals met roken. Die ene gezellige sigaret, die een kettingreactie in gang zet. Dat ene schadeloze smsje dat weer een Niagara Waterfalls van sadomasochisme in gang zet. Dan vragen we elkaar –alsof we in een of andere zelfhulpgroep – zitten hoe het zit met ons verzet. Hebben we het kunnen volhouden? Eerst houden we ons groot, verwisselen we het geweer van schouder, zeggen we dat het peanuts was. Niets gebeurt. We gaan hem ontwijken, voor een week, een paar maanden, zo lang als moet. Tot de andere vriendinnen door de façade kijken, bekentenissen afdwingen als was het een Spaanse Inquisitie en weer bemerken dat het vlees zwak is. Net omdat het vlees zo zwak is, raken we steeds maar gewond. Net zoals herten in koplampen, net zoals Dido in het woud.

En van sigaretten kan ik afblijven. Maar het is net zoals met sneeuw, het gaat de kou tegen en de vermoeidheid. En eens dat ge het hebt. In huis, in uw aderen. Dan wilt ge steeds meer.

Winterpaleis

2010-12-03T16:33:00.000+01:00

Ik heb net de boiler met water opgezet en wacht tot het water warmt.
Dan wordt er gedoucht.
In Antwerpen behaalde de gevoelstemperatuur de laatste dagen min vijftien.
Gevoelens pur sang, die vierden hoogtij.
Dat lijkt me normaal, met Kerst zwevend boven de straten in de vorm van dennenappelverlichting en geur van speculaas.
Iedereen moet wel ergens heen, we schuifelen en stappen tegelijkertijd door.
Bang om te vallen.
Maar vallen is niet iets waar je schrik van moet hebben.
Dan word je maar vuil en zullen er enkelen monkelen.
Het is beter te vallen of te falen, dan veilig en knus binnen te blijven.
Te vergeten hoe de kou adem afsnijdt en bloed blauw wordt in aders.
Dat er luchtwolkjes uit trachia tevoorschijn ploffen zoals rooksignalen jaren geleden van de Appalachian mountains.
Een vriendin die dra warmere oorden opzoekt was bijna uitgegleden, maar dan hadden de de mensen die achter haar kwamen haar wel opgevangen.
Want dat doe je met dit weer.
Opvangen, meer kijken naar elkaar.
Of het wel gaat. Naastenliefde en dergelijke.

De lucht lijkt wel paarlenmoer, of een of andere bedampte badkamerspiegel.
De mensen dwarrelen en ijzelen.
Ze kijken naar de grond, vuile, koolzwarte moddersneeuw.
Ik kijk naar de monumenten en beelden aan het museum, die helemaal bedekt werden onder een laagje sneeuw. Glinsterend. Zwaar maar wit.
De zuilen waarop het museum leunt, verdwijnen haast in het wazige ochtendlicht.
Antwerpen lijkt wel een of ander sprookje, maar niet van Grimm.
Er bestaan geen heksen of kobolden meer, alles is mooi.
Alsof er een of andere suikerboonfee met een stokje kwistig poedersuiker over alles heeft gestrooid.
Glijdend maar glinsterend.

Passion Dale

2010-11-24T22:07:00.001+01:00

Het is raar om obituaria te lezen.
Het is raar om sterfdata te zien verschijnen op een tvscherm.
Tussen al de neonreclame van chocoladesnoepjes en nieuwe wasproducten door.
Al het geflikker, nu stilletjes uitgedoofd.
Al de gehaastheid verstild.
Acht cijfers met een streepje ertussen.
Beginnend in de negentiende eeuw, nog voor de stoommachine werd uitgevonden.
Victoria op de troon. Dan haar zoon.
Sommigen werden bijna honderd jaar oud.
Fusiliers, tankbemanning, een zeldzame majoor, een grenadier of een brancardier.
Nu allemaal dood.
De laatste stierf in 2000.
Ik vond het bewonderenswaardig dat sommigen de Slag bij de Somme en Passchendaele nog hebben meegemaakt. Mosterdgas, velden bezaaid met granaten en uiteengereten lichamen op prikkeldraad zoals kippenblokjes op een exotisch spiesje.
Het is gek om dan te bedenken dat deze mannen al oud waren toen de seksuele revolutie begon en dat wanneer de Beatles hun haar lieten groeien, zij al kinderen hadden. En baantjes met stropdassen en in nette pakken.
Sommigen stotterden en krauwden wild om zich heen de komende twintig jaren. Shell-shocked. Anderen reciteerden de namen van gesneuvelden kameraden voor ze gingen slapen.
Ergens in Brixton.
Lag er iemand voor jaren wakker.
Dat ze heelder dagen corned beef aten
Toen
en keken naar beduimelde foto’s van achtergelaten geliefden.
Of ze niet vergeten zouden worden ondanks alle warme kousen en ladingen sigaretten door.
Zouden ze nog wachten.
Want die verdomde oorlog bleef zich maar uitstrekken zoals een schoolmoe kind.
De mortieren laaiden op rondom hen.
Zo ziet de dood eruit.
Een moordenaar op kousenvoeten.
Een schrapnel, een kogel net naast dat onbeschermde stukje schedel boven je oor.
Net toen je vooroverboog om een vuurtje te vragen.
Zo ziet de dood eruit.
Niets aan te doen.
Zacht, maar niet zoet.
Zoet soms, maar stinkend.
De Highland Brigade moest de gesneuvelden van de Newfoundland Rifles gaan bergen.
Diep in het niemandsland.
Terug.
Naamkaartjes verzamelen.
Zo ziet de dood er uit.
Kadavers met brandwonden, lijken met beenwarmers en laarzen nog aan maar waarvan het been een groot gapend gat is geworden.
Een kijkbuis.
Zo ziet de dood eruit.
Als een gezicht een woonplaats voor ratten is geworden.
En loopgraven verzamelplaatsen voor jongeren.
Haig voerde een uitputtingsslag van maanden voor een luttele tien kilometer.
Resultaat een hele generatie weggeblazen in Vlaamsche aarde.
80.000 patiënten met neurasthenie.
Niettemin, vond geen enkele van de oud-strijders het futiel.
Omdat ze het keer en keer opnieuw zouden doen.
Ook al zakten hun kameraden weg in de modder, samen met paard en kar en vond men zelfs geen helm meer terug.
Ook al vroeg men zich af of men die ene soldaat van de King's Own Yorkshire Light Infantry die daar in het grijze niemandsland lag weg te kwijnen, niet gewoon een genadeschot moest geven. Uit menselijkheid.
Omdat hij langs geen van beider kanten te bereiken viel. Men niet exact wist wie hij was en hij al drie dagen ijlde naar de sterren.
De vierde dag was alles stil en dampten de velden.
Zo ziet de dood er dus uit.
Plotse stilte in een gierende wereld.

If there's nothing left to burn, you gotta set yourself on fire.

2010-11-16T00:25:00.000+01:00

If there's nothing left to burn, you gotta set yourself on fire.

Standing at the punch table swallowing punch
can’t pay attention to the sound of anyone
a little more stupid, a little more scared
every minute more unprepared

Slow Show by The National

En eens dat er iets werd gezegd, kan het nooit meer worden teruggenomen. Het is uitgesproken, gepreveld, gefluisterd, geschreeuwd, opgegeten door duizend trillende en pulserende luchtgolven.Geen dithyrambische lofzangen op uw moed, geen vreugdezangen, eerder elegieen. Want nu is alles ietsjes anders. Als een cubistisch schilderij. Teveel perspectieven, alles een centimeter verschoven, alles net iets te vierkant, gigantisch grotesk.

Dat wat gezegd werd hangt in de lucht als een zwaar nat branddeken. Iets dat iedereen versmacht. Iets dat alle betrokkenen met doffe klanken neerbeitelt. Hen verstild in die allerlaatste handeling. Net zoals in Herculaneum. Mensen uitgegoten in zwarte as. Vulkanisch hard geworden.

Brandweermannen tellen hun stappen eens ze een brandend huis binnengaan. Eerst de deur met een draaislot, daarna een gang met buiging in L-vorm, zeventien stappen dan de keuken. Niemand hier. Check de muren. Bevoel de ramen. Gaan ze springen? Daar werden ze maanden voor getraind met zware zuurstofflessen en allerlei hydraulische wetten.
Ze tasten in het rond. Memoriseren alles. Ramen nog okay. Misschien voor nog vijf minuten. Waar zijn de slachtoffers? Benen schuifelen over trappen. Masker bedampt, ademen wordt moeilijker. De kick groter. Vijf, zes, zeven trappen of zijn het er acht. Geen tijd, verder.

Ik probeer ook mijn stappen terug te tellen naar wanneer alles normaal was tussen ons. Acht, negen, tien, neen het moeten er meer zijn. De ramen gaan barsten. Mijn ogen pikken, klokken tikken. Ik probeer mijn weg terug te vinden uit een brandend huis. Was mijn flikkerend vlammend huis maar een schip met links bakboord en dolfijnen. Dan konden we zwemmen en met het water alles toedekken. Alles bedekken en toedichten.
Dan hoefde ik niet te horen wat ge zegt.
Ik ben immers niet goed in al die sensitieve dingen.
Maar stiekem wou ik dat ge het nooit had gezegd en dat ons huis niet in brand was gevlogen.

Once something is said, it is out there, it cannot be unsaid.

obsoleet

2010-11-10T19:50:00.000+01:00

Geluid van waaiende wind die woei
tegen iets
Geluid van Antigone die praat tegen Kreoon
Schreeuwend zoals niemand ooit schreeuwen zou
NEEEEE
Geluid van voetstappen op kasteeltegels
met krassende nagels dicht
Geluid van paleisrevoluties
die misschien wel slecht aflopen
Geluid van rottende kadavers
en van maden die kruipen kruipen kruipen
KRUIPEN
Geluid van omslaande bladeren in R004
Geluid van een schoen die valt
stilletjes, naar beneden toe
Geluid van afwasmachines in een gaarkeuken
en weglopend wassend water
Geluid van groeiende asperges, ergens in een veld
wortels die beesten wegduwen, onder in
Geluid van bloed dat stolt
met een positieve rhesusfactor
Geluid van melk die schuimt
schuimt schuimt op, dikker dikst vet
Geluid van een gastrectemie
en organen die zich sluiten
wegnemen, neem het weg, alsjeblieft toe
Geluid van bouillonblokjes die afbrokkelen,
terwijl er iemand aanbelt
kort kort lang
Geluid van een baby die doodgeboren wordt
knip knip navelstreng af
Geluid van kinderen die indiaantje spelen
pif poef
Geluid van liefde die zachtjes kabbelend
sttttttttttil stot te rend he le maaaaal wegvalt
Geluid van aarde op een kist
zacht bruinrood droog
Geluid van tramsporen knisperend knetterend
Geluid van prosecco uit Lombardije
die bubbelt op een tong
Geluid van een schelp die de zee weerkaatst
Geluid van chocoladekoekjes tussen kiezen
Geluid van teveel poezen begraven onder de grond
Geluid van een dt-fout zachtjes geschreven in een liefdesbrief
Geluid van een hart dat breekt
carotismassage helpt niet meer
Geluid van Jesus aan het kruis
en Judas die weent, hij deed gewoon zijn job, meneer
Geluid van wapens die zwijgen
om ter langst en stilst
Geluid van marmeren aders die zich vullen met hero
Geluid van kafka op het strand
Geluid van een beha waarvan de bandjes knappen
Geluid van wandelschoenen op weg naar San Compostela
Geluid van opa's die wenen om 1945
Geluid van de lucht in Costa Rica
Geluid van kotsende nachtbrakers
Geluid van geluid van geluid van geluid van geluid

Mediocrity that's so not us

2010-11-10T09:52:00.000+01:00

'There's nothing sadder to me than associations held together by nothing but the glue of postage stamps. If you can't see or hear or touch a man, it's best to let him go. 'East of Eden' by J. Steinbeck

Een paar weken geleden, kwam ik natgeregend en vreselijk moe na vier uur noteren over Prinses Ghiusmonda en de Decamerone van Boccacio toe bij een grave griet, ergens te Antwerpen. Er waren al twee meisjes aanwezig met een grote pot gele paprikasoep waar wild werd uitgeschept. Het ging over het weer, het leven, de liefde. Of een teveel eraan.

De ene vriendin had maar liefst vijf aanbidders waaruit ze kon kiezen. Ze kon echter niet kiezen, want kiezen is verliezen. En ze waren allemaal 'heet'. Ik wou bewijzen zien want 'heetheid' is een begrip dat snel in de mond genomen wordt, maar dat vervliegt als een zwaluw bij de eerste lente.
Zoals gewoonlijk was facebook onze bondgenoot. Een resem jongens werden gekeurd zoals een blokje boterhamworst bij de slager. 'Ei, er zit teveel vet aan','Bah,dat is een vies roos stukske'. Er stoorde aan iedereen wel iets. De ene was te klein, de andere te blank, de andere had geen kledingstijl, en de vierde had een terugwijkende haargrens. Foto's van vroeger, foto's van exlieven, foto's van de nu geitenwollensok in Johhnenoutfit begin 2000.
De conclusies waren niet eensluidend positief.
Van sommigen hun heetheid bleef ik onovertroffen, ook de vriendinnen bleken niet eensgezind overtuigd.
Maar we waren allemaal nog relatief jong en wilden wel iets.
Dan maar 23 going on 13 en lijstjes maken. Met pro's en contra's.
Contra: Jongen X drinkt niet, woont nog bij zijn ouders. (so out of the picture, voor ons allen.)
Contra: Jongen Y is geen veggie (inacceptabel voor vriendin Y)
Contra: Jongen Z: is te eenzaam en heeft geen vrienden. Dus eigenlijk een eufemisme voor zielig.(staat altijd voor mijn deur met rozen, niet tof)

Er werden nadelen opgesomd voor de meest banale redenen. Niemand voldeed echt. Maar ze konden er allemaal wel mee door. Om eens een pint mee te gaan drinken of om eens 'gezellig te ouwehoeren' zoals ze dat daar bij onze Noorderburen zeggen.

Het is een tendens de laatste tijd.
Al mijn vriendinnen zijn vreselijk hogeropgeleide, katjes die je niet zonder handschoenen wil aanpakken, niet op hun mond gevallen damsels in distress die geen prins op het witte paard willen maar eerder op een vespa, we zijn principieel tot het moment waarop het er echt op aankomt dan bewijzen we ons uiterst flexibel. We willen alles en als je ons erom vraagt zeggen we dat er niets scheelt.
Haast nymfomanisch einzelgangerend en de rode rozen en de knuffels bij kaarslicht voorbij.

Soms denk ik dat emancipatie ons geen gracieuze gunst heeft bewezen. Vroeger was de wereld een dorp groot, de kerktoren het hoogste punt en het hoogste gezag. Je trouwde met Jan van de melkboer omdat hij dezelfde leeftijd had en je leerde hem wel graag zien. Dat noemde dan vertrouwen en genegenheid ofzo, vooral als er koters begonnen rond te lopen. De vrouw kon de hele dag bisques en fonds maken en trekken.

Nu zijn we zo walgelijk degoutant geemancipeerd. Ik begin te vrezen dat we misschien allemaal te hogeropgeleid zijn. Dat we teveel willen en verwachten en dat die arme sukkels van mannen dat nooit meer kunnen verwezenlijken. Tenzij je misschien drie minnaars neemt, om elkaars minpunten te compenseren. Dit was een ideetje dat Oscar Wilde ook al terdege geexploreerd heeft. In het decadentisme dat meeste van zijn boeken overschaduwt, zijn alle mannen schromelijk ziek of lijden ze aan een of andere hartkwaal waardoor ze het rustig aan moeten doen en zich trerugtrekken in de cognackamer. Mijn vriendinnen lezen boeken, sommigen zijn bezig met ook twee verschillende masters te combineren. Jongleren met wijsheden,hebben keuzestress en zijn bang dat hun eeuwige liefde misschien niet eeuwig zal blijven.

Het is moeilijk leven in een goddeloos universum, waarbij een tigtal mensen scheidt (ik ben te lui om statistieken op te zoeken en ik heb nog maar twintig minuten), waarbij het ene lief na een tweetal weken al wordt ingeruild voor een andere, een betere. Because there's no time to waste. en waarbij we allemaal te horen krijgen dat de sky the limit ;is. Misschien heb ik te veel Anais Nin gelezen of zijn we allemaal figuurtjes uit D.H Lawrence met onze lovers en fuckbuddies en friends with benefits waarbij de benefits soms wel heel lang uitblijven. Misschien willen we allemaal tegen wil en dank Emma Bovary spelen, dit kleinburgerlijke verwachtingspatroon doorbreken. Ons niet settelen voor iets wat niet honderd procent ons is. Because mediocrity that's so not us (Met high-pitched, effeminate, highly affected voice).

We vinden wel de juiste designerschoenen (want wie genoeg geld op tafel legt, krijgt wat hij wilt)en als je lang genoeg zwaait met euro's worden ze wel op maat gemaakt, wie maar lang genoeg zoekt naar die perfecte, magnifieke little black dress vindt hem ook. In de liefde ligt dat iets anders. Tijdens weer een meisjesavondje met teveel cosmo's zei een vriendin dat ze al vanaf haar twaalfde op zoek is naar Mr Charming en dat ze nu zo verdomd moe is en emotioneel bankroet.
We knikten allemaal begrijpend.
Waarom kunnen mannen tegenwoordig geen man meer zijn, zonder crémepjes, zonder mama om naar te luisteren en liefst van al geen stalker die vijfhonderd berichten per dag stuurt om zijn liefde te verklaren.

Ons compromis van een rijke, wees die ver woont leek dan ook ideaal.Het is niet dat we nu zo veel vragen, we willen gewoon een beest in bed, geen halfzacht watje dat gaat snotteren om zijn ex of omdat we toch zo mooi zijn, die ons af en toe gelijk geeft, die als Marokkanen schunnigheden naar ons roepen op straat ze zelf een lesje gaat leren en ons niet de kastanjes uit het vuur laat halen, die ons kan verrassen met zelfgemaakte cocktails (geen zelfgeschreven brieven of knutseldingen meer aub, dat is zo 2008), die houdt van onze muziek en weldegelijk weet dat Dan Brown géén wereldliteratuur is en slechts triviaalliteratuur en hij dus niet in zijn lievelingslijstje hoort als we naar boeken vragen.Of vrij naar Midori in Norwegian Wood, ik wil een jongen die in het midden van de nacht in de gietende regen citroentaart voor mij gaat zoeken, en niet boos wordt wanneer ik ze dan eindelijk in mijn handen heb en ineens opbiecht dat ik nu plots toch meer zin heb in frambozenpudding. Zo iemand.

Iemand van wie je toch zou kunnen proberen onvoorwaardelijk te houden.
Jude Law bijvoorbeeld, of Clive Owen, of Alexander Skarsgaard (nomen est omen), of Jared Leto. Of zelfs proberen te eten van een mooi doch lekker leeg bord Chace Crawford genaamd.

Nog een andere vriendin zei dan weer tijdens het schrokken van onwaarschijnlijk zuurstokroze muffins door dat ze waarschijnlijk niemand gaat vinden die honderd procent naar haar goesting is. Dat kon ik wel beamen. Zij vond het onoverkomelijk dat haar toekomstige misschien uit een familie zou komen waarvan de mama Carla zou heten de papa Gino, en hun kinderen Wesley, Tom en Valerie. Dat kon ik ook wel beamen; Ik repliceerde dat ik het even verschrikkelijk zou vinden als mijn liefste géén koffie zou lusten of geen drang had om overal tabasco op te zwieren, als hij mensen die ik verafschuwde leuk vond. Zij knikte volmondig en maalde haar muffin verder. De andere vriendin present zei dat ze hem direct aan de deur zou zetten als hij haar na twee dates al vertelde dat hij van haar hield. Weer een wederzijds akkoord. Met opengesperde ogen keken we naar elkaar. Dit was een doorbraak.Misschien waren we buiten vreselijk veeleisen nu ook nog compromitterend cynisch.

Maar ach, om in modetermen te blijven: liever een overpriced jurk in limited edition, dan een koopje van de Meir dat iedereen liet hangen.

Now is the winter of our Content

2010-11-05T16:40:00.000+01:00

Daarnet zei ik tegen een vriendin dat ik oprecht blij was met mijn leven. Ik bedoel voor hetzelfde geld had ik een Kelly kunnen zijn of een Erica, en dan zat er pas echt een haar in de soep (of was het vet van de soep, of had ik niets in de pap te brokken)
Okay, als ik een invocatio zou mogen doen naar de muzen en schikgodinnen toe en een captatio benevolentia naar de lezer en de baas van de Lotto, zou er nog wel wat kunnen verbeteren.
Bijvoorbeeld vijftien centimeter langere benen, de hele nieuwe collectie van Lanvin, ogen die niet astigmaat zijn en een tijdsmachine om bepaalde dingen verbeterd over te doen, lichtjes veranderd. Een emulatio van het verleden. Mooi beeldhouwend naar de oudere voorbeelden, strakke lijnen, gezonde geesten en ravissante lichamen. Voorzichtiger omspringen met bepaalde mensen, geen gewenning creeeren, proberen houden van de koude. Een deeltjesversneller die mijn lachrimpels laat verdwijnen en mij meer uren tijd in een dag geeft.

Maar dat mijn leven drastisch kan en moet verbeteren, neen, I'm in a good place. I am alright.
En het is een leuk besef om eindelijk klaar en duidelijk te weten wat je al echt niet wil en wie je nooit zal willen en dat alles als je maar diep genoeg inademt en genoeg vrienden hebt wel in de juiste banen wordt geleid.

Natuurlijk kan alles harder en beter en sneller, maar het hic et nunc is meer dan genoeg. Een kinderhand is snel gevuld. Do ut des, de goddelijke wederkerigheid en karma die goed meevalt.

Mijn vriendin in het wonderleuke vintage bloesje met kanten kraagje en bloemetjes uit oma's tijd repliceerde dat ze het ook leuk vond om haar te zijn. Ik zei dat ik het ook leuk zou vinden als ik haar was.
Waarop zij lachend zij dat haar zijn soms ook wel zwaar zuigt.
Maar iedereen zijn zuigt soms wel.
Off days.
With off persons.
Offal Persons.
Of all persons.

En desalniettemin, ben ik blij dat ik Ulrike ben, dat mijn vrienden zijn wie ze zijn. Mijn familie mijn familie is en dat de hele wereld zo haast zeventiende eeuws vaststaat dat afwijkende dingen alleen maar bevreemding kunnen opwekken.
Every cloud has a silver lining, there's a positive thing to everything.
Zodoende, weg met het verlammende bovarisme en de illusoire denkbeelden en fantasieen naar een rijker gevuld leven, dood aan het atavisme en het luisterrijke nietsdoen, leven is bewegen, doorgaan, pictures en emotions in motion. Een lichaam in beweging wilt in beweging blijven. Het is de kunst om niet te stoppen, geen stagnatie toe te laten, het is geen sinecure om een perpetuum mobile te creeeren, een eeuwigdurende wederkeer van momenten die het herbeleven waard zijn. Het leven is eigenlijk als glasblazen.
De vorm en inhoud die bepaal je zelf.

(en sorry voor de Henry James-aandoende rivier van gedachten, acuut slaapgebrek, exhiliratie en nu wachtende lifts)

Alexandria is my room

2010-10-11T20:54:00.000+02:00

Een paar weken geleden vroeg mijn moeder me of ik asjeblieft mijn kamer eens wou opruimen.
En dan meerbepaald de enorme stapel boeken en kledij die zich maar accumuleerde.
Elke week kwamen er bij.
De mama vroeg of ik er eens in kon snoeien.
Nu, de tijd dat mijn moeder moest zagen om dingen gedaan te krijgen en dat mijn kamer een zootje is, ligt al lang achter ons.
Mijn kamer is haast chirurgisch proper en alles staat er meticuleus gerangschikt.
Alles heeft zijn plaats.
Alles heeft zijn functie.
Waar het nu echter over ging waren de tien jaren kledij die in een grote driedeurskast zaten weggepropt.
Uit het oog uit het hart.
Of ik ze nu eindelijk eens wou opruimen.
Het leger des Heils zou er blij mee zijn.
En de kast en de vloer ook, daar de kast bijna plooide onder mijn jarenlange koopmanie.
Ach, wat kan ik zeggen... andere mensen zetten hun geld braafjes op de bank. Waar het lekker zoet en corpulent wordt, ik hang het mijne op in mijn kasten.
Ik stoffeer er mijn boekenkasten mee.
Ik schuim me ermee in.
Ik proef het op mijn tong.

Drie uur later had ik zeven grote zakken kledij verzameld en nog wat andere dingen die rondzweven in de ijlheid van een tienerleven.
T-shirts van The Exploited, buttons van Funeral Dress, een verloren plectrum van Face Tomorrow. Een zevental liefdesbrieven van jongens wiens achternaam ik al niet meer wist, tenzij na zeventien minuten tobben.
Schoenen van de grootmoeder, laarsjes van een oudtante, beha's in zuurstokkleurtjes van die ene vriendin.
Alles moest weg.
Opruimen is zo een zoet genot.
Al het vuil, al het verleden in vuilniszakken weggooien.
Wegschenken.
Weg met het atavisme, leve het heden.

In een euforische roes besloot ik de boekenkast ook maar eens aan te pakken. In mijn ouderlijk huis staat er een muur van ongeveer vier meter lang en zes meter hoog. Helemaal volgepakt met boeken.
Volgestapeld.
Uitgelezen.
Sinds dat de zus vier jaar geleden haar geneeskundestudies aanvatte, moest haar hele boekenmuur wijken.
James Joyce, WB Yeats en Grunberg moesten verhuizen voor anatomische boeken.
Voor chemische tabellen, voor bloedwaarden.
Alle schrijvers zover als de zon reiken kon, werden verdreven.
Er vond een exodus plaats.

Zusje zette ze allemaal in lelijke plastiek dozen in onze gemeenschappelijke gang.
Met een lief briefje erbij, of ik ze onderdak wou verschaffen?
Asjeblieft?
Ik schreef terug dat ik haar bannelingen met tederheid zou behandelen,dat ik de politieke en economische vluchtelingen met mijn eigen mantel zou bekleden, dat ik geen Zwitserland zou wezen.

Toen ik al haar boeken uitpakte, merkte ik dat we verbazingwekkend wat boeken dubbel hadden. Zo hadden we 'Schuld en Boete' in het Engels, het Frans en het Nederlands, hadden we 'De Avonden', 'Het Lijden van de Jonge Werther' en 'Wuthering Heights' wel vier keer. Met alle vier edities van deze boeken in mijn handen trok ik naar de zus.
Zij verklaarde dat ze verliefd werd op boeken, op kaften, op voorwoorden, op edities. Ik zei dat ik haar begreep. Maar dat dit het hele alfabetiseren wel bemoeilijkte. Zij opperde dat ik ook kon rangschikken op tijdsbestek. Ik zei dat dat zielig zou zijn voor de rederijkersboeken en de Occitaanse troubadoursboeken. Zij vond inderdaad dat we dan de Romantiek en het Modernisme teveel eer zouden toedichten. De Brontezusjes hadden nu al bijna een halve plank en Dylan Thomas barstte ook bijna uit zijn voegen.
Maar stiekem vonden we het toch terecht, op de Grieken,Romeinen en Shakespeare na begon voor ons literatuur vanaf de bildungsroman en de graveyard poets.

Zodoende, helemaal boven aan mijn plafond staat de Oudheid.
Met een antiquairseditie van Plato's geschriften in fluwelen paarse kaft.
Euripides, Vergilius en zelfs contemporaine bewerkingen van Sophokles door Hertmans vindt men daar.(omdat ik niet wist waar 'Mind the gap' anders te klasseren.)

Daarna volgen de tragedieen, omdat ik die toch niet al te vaak herlezen wil.
Een koppige Antigone, een waanzinnig ambitieuze Macbeth, een eeuwig twijfelende Hamlet, een grenzeloos wraakzuchtige Medea.
Catharsis enkel goed op gepasten tijden, als het seizoen rijp is en het wild verstorven.

Op het rek het dichtst bij de grond heb ik al mijn lievelingsboeken geplaatst (wat eigenlijk goed uitkomt dat ik er vele driedubbel heb, want ik moet mijn lievelingsboekjes ook bij me hebben op kot). Het Stephen Fry-oevre staat broederlijk naast dat van Oscar Wilde. Wat ik stiekem wel grappig vond en toen dat ik met zusje onze gezamelijke enterprise en liefde bekeek, zagen we dat het goed zat.
Alle verschillende kaften in maten en kleuren. Een Rilke naast een Rimbaud naast een Jotie 't Hooft. Een Bukowski naast een Burgess en een Baudelaire. Wat ik eigenlijk ook wel grappig vond aangezien ze beiden van Creoolse madelieven hielden.
Er zitten zelfs nog boeken van de mama en de papa bij.
Beduimelde edities van '1984' en 'Lolita', boeken die al langer meegaan dan mijn mytochondrieen vernieuwen kunnen.

Zus en ik keken met gapende mond, glinsterende ogen en van links naar rechts draaiende halzen langs de vierentwintig meter boeken. Ik vroeg zus hoeveel kubieke meter boeken we zouden hebben. Zouden we er een zwembad mee kunnen vullen? Zus zei dat dit niet nodig was. We konden sowieso al in de boeken verdwalen en erin zwemmen.

Omdat het gestommel en gerommel boven al zo lang stil bleef, kwam kleine broer ook maar eens naar boven. Broer keek ook omhoog naar de hele collectie van boekenliefhebberij en zei stellig: 'Tof, nu moet ik nooit meer naar de bib!'.

2010-10-01T07:46:00.000+02:00

Ik zou wel een oorlog kunnen gebruiken.
Een of ander burgerslachtveld.
Iets waardoor alle lijnen zouden hertekend worden.
Door een grote jongen met een potlood in zijn mondhoeken die als een deus-ex-machina alles overziet.
Iets waardoor ik als een Florence Nightingale de noodlijdenden hulp zou kunnen verschaffen.
Iets waardoor het pleit zou worden beslecht en diegenen die kwamen, zagen en verloren sikkeneurig in het grond zouden bijten.
Zich zouden verslikken in de modder en happen naar lucht.
Iets heel heel echts.
De afgelopen weken waren hectisch en gek.
Ik ben nog geen potloodventer of jongens die als deus-ex-machina kunnen fungeren tegengekomen.
Musique de la future.
Werd ik net niet door mijzelf voorbijgestoken.
Is er nog altijd geen regering.
(maar wie ligt daar nog wakker van, al te veel Vlamingen zitten aan de pillen)
Dronk ik een glaasje Veuve Clicquot in de stadsfeestzaal en mocht ik alle aardbeien erbij opeten.
Wou ik dat het elke dag vandaag was.
Dat ik ook zo was.
Voelde ik bijna hoe het voelde om een upper-eastsider te zijn met een trust fund en een roomroze toekomst voor zich.
Enkel is die toekomst hier iets minder romig.
We zijn karig met de room, we letten op de calorieen.
Er is geen uitgetekend plan, geen afgelijne grenzen, ik weet amper of ik op koers zit voor alles wat ik wil bereiken.
Het is zo moeilijk. Choosing is losing en triljoenen trillingen van keuzestress.
Misschien zit ik dan niet honderd procent op koers, het kompas draait toch al niet meer vierkant, mijn voorsteven draait op volle toeren en we zitten in het juiste halfrond.
Zolang ik deze keer geen keerkringen oversteek, zou het moeten lukken.
En nu ga ik oerstraffe koffie drinken.

Ode to a Paradisian boy (analogy of Ode to a Grecian urn)(he made me do it, credits to Donnie Darko)

2010-09-10T18:54:00.001+02:00

I love him.
I love him still.
Although love can shapeshift.
Love is ephemeral.
Sometimes love changes, or the person you love changes.
Then you get lost in the past.
Run wild in the ruins of what has been.
Some beautiful pantheon of things forlorn.
Where visitors pay big money to see the remnants of what once was.
Love can shift from a thunderous and boisterous tornado into a softly and whispering mountain river obstructed by mating otters and salmon.

I love him still not in a mellow, corny or cheesy way.
We do not buy eachother 'Me to you bears' and other crap.
That is for people with an IQ lower than Jon's shoesize (he is 6ft17, so do the math).
That is for those who are in love and are terrible in the inspiration department.
We do not need creativity, we crave stability.

We have been married for six years now.
It is weird how things can change.
Now he is in Paradise, California, rebuilding an ancient Spanish cathedral.
I wish he would built me an altar on which he would splash out all his love and tenderness.
But our love is unalterable, it is as steadfast as Wallstreet on a brilliant day and as temperate as the weather in May.

Six years already and it feels like nothing.
Tempus fugit and amo et odio.
Time is running a block faster than we ever could.
(note to myself: I need to buy Jon new running shoes)

One day you're plastered in a park in London and he is throwing you around in the air and dragging you through dirty bushes whilst performing some primitive bird sounds and there's this Swiss boy watching that you have only met three days ago as well and is an instant friend. Michael was sniffing poppers and drinking the beer the princess had brought from her native country. The other night you're learning the Venetian waltz to perform on you're wedding night.

Jonathan Nathaniel Samuel Moore proposed to me only three days after we met.
He had been stalking and quitely observing me in the Genterator's pub for days.
It is a funny story that we tell our kids.

The first time I told the story to Maeve, our three-year-old daughter, when she could not sleep and woke up with palpitations.
Jon and I woke up simultaneously and he made us a cup of coco whilst I cleansed Maeves sweaty forhead.
Our sons, Cathal and Ciaran, were still peacefully sleeping and sighting. A habit they got from their dad. They are still toddlers and twins. One-egged twins run in Jon's family.

Once upon a time a beautiful princess in a luxiourious dress adorned with pearls and diamants went to a far far away country.
She and her best friend crossed the turbulent North Sea and boarded the Armada for a well-fated quest.
They were looking for pleasure and adventure and lots of handsome squires.
It was meant to be that they would meet.
Two starcrossed lovers.
The first thing that mommy the Princess said to daddy the Prince was in a cider-fuelled moment and was something like this 'God, you do look like a fag. Are you one?'

Maeve looked at me, eyes wide with shock and suprise.
'Mommy, that is such a nasty thing to say to Daddy!'
Of course I was a bit taken aback when your three-year-old daughter tells you off on morals and values.

'Yes, darling dear pumpkin pie ginger macarone cherry biscuit, that was an atrociously vicious thing to say to Daddy. But listen, sweetheart, mommy was a bit impressed because Daddy was the most handsome boy in that établissement and she just blurted out something. She did not mean it. Well, not entirely, okay?'
-'Okay. What did Daddy the Prince reply?'

He replied that I was right and that he loved giant black cock.
-'Mommy, what does giant black cock mean?'
'Well, at that given time in that instance Daddy the prince did not mean what he said either. You see, darling, he was using something what we call sarcasm'.

But she had already fallen sound asleep.

I wanted to get married in Saint Paul's Cathedral. I love the history and grandeur of the place but it was kind of unfeasible moneywise so we settled for a small wedding on a deserted Grecian island.
If it had been a suitable place for many of England's kings and queens, it would be an okay place for Ulrike D. Maes soon to be Ulrike Maes Nathaniel Samuel Moore.
That had a weird ring to it.
Maybe it was a tad too long, not too handy to post on your doorbell either.
Maybe I should settle for Ulrike Moore.
Because I always did want moore.
I want it all.
I never thought that we would get married that soon.
Hell, I would not have thought that I would ever get married.
Or have kids.
But it all felt so right.
When I was with Jon, the world did not make me dizzy anymore.
I got used to the spin and he was always there to catch me when I fell.

When the princess was being smooth talked by some rapper from london with hoodie and lager, he waited patiently for her to come back. He was patiently sitting on the red velvet floor and waited for them to run away together.

He said she was beautiful. She probably said that he needed to stop lying and get his act together. They got lost in Tavistock square. They could not find a room or a cafe that was still serving. Everything was filled with backpackers and drunkards on the way home.

Their first kiss was somewhere in a London burrough.
They had a brief encounter with a black maid, whilst running and creating havoc in the laundry room.
All very romantic indeed.
The princesse's friend had the whole hostel looking for her.
Some weird Spaniard told her to get back asap to the hostel.
That everyone was looking for them.
And the prince's dad had nearly reported him missing and dead.
They were lingering around, wishing the night to be eternal.
The prince tore his pants whilst he was climbing a gigantic fence and help the princesse jump over it.

The next day the prince had to fly back to Seattle in torn black pants. It is still a miracle that security let him pass. But he wrote something on the wall of the hostel so that the princess could see it when she woke.

And the princess said yes.

The green orgiastic light.

2010-09-08T13:01:00.000+02:00

It was a party.
One of those big parties.
Gatsby could have thrown it.
There were chandeliers and skinny girls in luscious designer dresses snorting life in.
Life was expensive round here.
Sometimes it seemed like they had ants under their skin.
They could not keep still.
Gurgling with champagne and trying to smooth their boyfriends' tuxedos.
Although I had shrimps with chili and emptied several caipiroskas I felt like I was eaten from the inside out.
Maybe I was suffering from vomito negro.
That can happen.
Shit always happens.
But in this case it wouldn't be shit, it would be my darkened liver and intestines slowly rotting until I would spit them out like gargoyles do with fire.
My friends were working the crowd.
Networking.
Looking for the best fix, the most lucrative deal and the hottest bird.
I did not look for anything since things would always find me.
Effortlessly.
Like a giant pathway in the sky, things were lined out for me.
All I had to do was just follow it.
Slow down.
And reach for the stars.
But this party was too big and the lights too bright.
Too much goddamn green orgiastic light coming from stroboscopes.
I could not make out the stars anymore.

So I kept walking, kept stalking, kept lurking behind the rododendrons.
My professor was standing there.
In a myriad of cigars and black tuxedos I glanced right at him.
Said I wanted to talk.
Right now.
But then I did not know what to say.
This sort of thing always happens.
I always falter. Can't deliver the final blow.
Melt down.
In the distance I heard MGMT's 'shake me like an electric eel' and I thought about how we could make that work ecologically.
A green orgiastic light providing us with electricity.
He offered me some whisky straight up.
Then he kissed me and I fell down like Alice in the rabbit hole.
Why not I thought.
Why the hell not.
This might work.
It will.

Next morning I woke. My eyes felt like they were glued tight.
I was alone and woke up in the pool house.
Outside there were people running around in a frenzy like turkeys with Christmas.
They were looking for him.
He was needed to give an inauguration speech.
We searched the whole yard.
I found clothes carelessly discarded (they weren't mine), one of my friend's shoes (Jimmy Choos summer season 2009) and a few packs of cigarettes (Camel and Marlboro Light).
I tried to light a Camel, but could not keep my hands still.
I would be an awful surgeon.
Righteo.
Yelling in the distance. Panic.
Statues falling.
He had thrown himself down the well.
Some girl I could not stand had found him.
Leaving a letter in which it stated that I had ruined his life, his marriage, his career.
How he thought so highly of me, how my composure was so angelic at first and how I turned his heart into stone like a Medusa from hell.
The party goers started to stare right at me.
The letter continued but I felt the crowd's anger rising.
Felt bile rising.
Had to go.
Out.
I ran out of the estate.
Into a deserted village.
I remembered the village from my youth.
A pastoral Italian village with lavender bushes and colourful flowers meandering in the wind.
Seeking refuge, I knocked on several doors but there was no one answering.
The laundry was fluttering in the wind.
It smelled like the sea in July.
I walked into a cul-de-sac and saw a white house with a porch and a rocking chair. Still moving.
There was a silver plate with olives and focaccio on the table.
Slowly I went in, an old lady hugged me tightly.
Kissed me on my forehead and said she was glad that I had returned.
That she knew that I was not dead.
I could not have been.
She made me high tea and fed me several scones.
I reminded her of her dead daughter.
Then her eyes turned coal black.
She pinched my hand she had previously caressed.
Who was I?
What the hell was I doing in her house?
The fucking liberty!
She started to push me out, pulling my hair.
I said look, lady I can explain everything.
I come with good intentions and bring no harm.
She said I had to go right now.
That I was evil.
Outside I heard the villagers gathering.
Some kind of procession with an atrociously big crucified Jesus.
She tried to lead me right into their arms.
Tried to make me end up like Jesus.
I did not mean to.
But suddenly my arms leaped forwards and I pushed her down the stairs.
She landed rather awkwardly.
And I had to finish it.
I had to.
Afterwards I played hide and seek in a big drawer upstairs.
No one would ever find me.

In memoriam Annemie Met de Grote Ogen

2010-08-20T12:07:00.000+02:00

Voor zover ik me kan herinneren was je er altijd wel.
Je was er altijd en je was overal al wel geweest.
Karrenvrachten vol verhalen en wijsheid droeg je met je mee en (al even kleurige rokken).
In de periferie van mijn bestaan zwierf je rond en af en toe dobberden we eens tegen elkaar op en gingen we een Duvel drinken.

Altijd hoorde ik wel iets van je via mijn papa over de een of andere reis die je ging ondernemen of wilde plannen, of kwam ik je tegen in de grote hal van het school met een hele lading boeken onder je arm.
Want wat had je altijd wilde plannen.

In een van mijn vroegste jeugdherinneringen figureer jij met toen nog hele lange zwarte haren en je enorm kenmerkende grote ogen.
Want dat was je geuzennaam ten huize M; 'Annemie Met de Grote Ogen'.
We situeren ons in Zaventem in mijn ouderlijke huis en ik ben een jaar of vier.
Sheba, onze kat leeft nog en het kleine zusje is een peutertje.
Er zitten allerlei Chinezen op stoelen die mij kleine cadeautjes geven en verguld eten van de petit-fours die mijn mama in huis heeft gehaald.
Het zou niet verbazingwekkend zijn dat je daar die dag heel hard hebt moeten lachen.

Je had best een luide lach, zo een lach die zonder twijfel te kennen geeft dat de eigenaar ervan graag leeft.
Gul is en grootmoedig.
De laatste jaren was je er voor mij op de meest vreselijke, bizarre en verschrikkelijke momenten.
Zo kwam ik je in 2006 tegen in de Stadsfeestzaal die toen net vernieuwd was.
Jij ging en wij kwamen toe.
Ben was er toen ook nog bij.
Het is haast niet te vatten dat van alle momenten die we met drie hebben meegemaakt, ik de enige ben die nu nog ergens toekomt.

Je verklapte me toen dat ik me geen zorgen moest maken over dat ene herexamen grammatica en over de diploma-uitreiking en je knipoogde.
Ik zei tot straks.
Een ander moment dat me levendig zal bijblijven was de vijftigste verjaardag van de papa op de Drakenplaats.
Zoals het een vijftigste betaamt was er overvloedige drank en Duvel die stroomde en kelen laafde.
Ik weet nog dat jij zei dat onze generatie zo verdomd weinig deed.
En dan werd je altijd een beetje boos op het nietsdoen, het sedentaire, het banale want jij deed zoveel en was zoveel.
Waarom wij geen relschopten, rebelleerden, haren afschoren of lieten groeien en kerken in brand staken?

Ik zei dat het allemaal al wel eens gedaan was en dat er voor ons niets meer te doen of verwezenlijken viel.
Toen gaf ik je de joint door en werd Ben (die dag amper gegeten had) er ziek van.
Ik zie ons daar ook nog staan op de Drakenplaats alledrie stiekem grinnikend om dat beetje insubordinantie.
Diezelfde avond reden we naar huis en jij zat vooraan terwijl de ruiten zachtjesaan bedampten.

Nog twee jaar verdergespoeld ben jij er op Zwarte Maandag als we de herdenking houden voor Ben in 206.
Ik zie je daar ook nog altijd staan.
Jij was diegene die zelf in crisissituaties op het lumineuze idee kwam om vodka te gaan halen.

Want dat kon ik wel gebruiken.
Dat konden we allemaal gebruiken.
Heel hard toen.
En net voor ik ging spreken schonk je me wat in een plastiek bekertje in uit een van je Eristoff flessen.
Dat vond ik enorm cool en tegelijkertijd troostend.

Diezelfde dag nam je plaats vooraan en had je het over Jack Kerouac en zijn pad naar de verlichting en Boeddha.
Die beduimelde papiertjes waaruit je toen voorlas heb ik nog steeds.
Wat je toen zei weet ik niet meer.
Ik weet veel dingen niet meer.

Wel dat je toen vertelde dat het onbegrijpelijk en gek was de keuze die Ben had gemaakt omdat er vele mensen zijn die zo verdomd hard hun best doen om te blijven leven.
De Dood met man en macht bestrijden.
Weigeren te bezwijken en toe te geven.
Dat jij ziekenhuizen en dokters afliep.
En dat hij het zonet had weggegooid, en niet eens zo beleefd die extra jaren had geweigerd.
Dat hij ze niet meer wou toen.
Wel, Annemie ik had je graag de extra jaren gegeven die Ben nog tegoed had.
Op een tegoedbonnetje.
Je had het verdiend.

Ik vind het vooral erg dat al je wijsheid over onder andere China, het Sanskriet en Indie nu in de ether zijn opgegaan.
Al die boeken en filosofen die je nu niet meer kan vertalen.
Al die wijsheid die niet meer gekristalliseerd kan worden.
Dat je ondanks dat je de slimste vrouw was die ik ooit gekend heb toch zo volstrekt complex- en pretentieloos bent gebleven.
Dat er altijd met jou gelachen kon worden.
Dat je ook een van ons was.
Om eens een Duvel mee te gaan drinken of mee de caféfilosoof uit te hangen.
Ik vind het heel erg dat ik je niet meer toevallig zal zien of dat ik geen gek idee meer kan toetsen.
Maar nog erger vind ik het voor jou.
Maar tegelijkertijd ben jij voor mij het boegbeeld van iemand die deed wat ze wou.
Ergens voorstond (en dat is zeldzaam in deze wankele tijden).
Altijd goedgeluimd was en overliep van joie-de-vivre, ik vind het enorm troostend dat ik weet dat jij alles hebt gedaan dat je wou.

Datzelfde jaar in 2009 was er dan de proclamatie in juli. Volgens mij de beste proclamatie die de school ooit heeft gehad.
Ik weet nog dat wij met de hele bende en onze favoriete proffen buiten stonden te roken.
En op elkaar springen en dansen en stomme weddenschappen afsluiten.
En dat het feest zich meer op dat kleine rokerskoertje afspeelde dan binnen.
Jij vond het grappig dat ik stiekem flessen wijn naar buiten haalde zodat wij daar konden blijven staan met ons allen.
Er bestaan zelfs nog foto's van die dag.
Jij hebt er die dag veel getrokken en nu ik er aan denk heb ik die nooit bekeken.
We waren die foto's vergeten, maar het is een geruststelling dat ze bestaan.
Dat niet alles onopgemerkt is gebleven.

Diezelfde dag zaten we op een klein bankje op onze hurken met een glas rode wijn.
En zei je me dat dit het perfecte moment was in mijn leven om erop uit te trekken.
Gewoon met een rugzak naar Azie of eenderd waar.
Mijn hoofd leegmaken.
Zelfvervolmaking, in het reine komen met alles zo van die dingen.
Dat was de raad die je me gaf.
Gewoon rondtrekken zonder iets of iemand.
En, wie weet Annemie komt dat er ooit nog van.

Ik weet ook nog dat je me op elf mei 2009 een granaatappel gaf uit de Delhaize.
Zo één in een zachte wikkelfolie.
En dat die vrucht in China het eeuwige leven symboliseerde.
Wel, Annemie, ook voor jou een zoete granaatappel nu.

Richard Lionheart

2010-08-18T10:06:00.000+02:00

En nu ben ik drieentwintig geworden.
Onlangs.
Op Saint-Marie.
Al is er niet veel heiligs aan die dag.
Ik weet nog dat ik twintig al ontzettend oud vond.
Met het klimmen van de jaren lijkt de hemel steeds hoger.
Of misschien lijkt dat maar zo omdat naar het hoogste streven, steile ladders beklimmen nu eenmaal moeilijker wordt met stramme knoken.
Mijn overgrootmoeder heeft artritis, ik heb geen zin om artritis te krijgen.
Ik denk niet dat ik talent heb voor oud te worden.
Noch voor aftakeling en verval.
Het rustgevende en tegelijkertijd enorm wanhopige aan ouder worden is, is dat het zo onomkeerbaar is.
De ene dag is alles nog glad en strak, en voor ge het weet staan er lijnen en groeven gebeeldhouwd op uw gezicht als door een Preraphaeliet.
Ik zou mij graag een nieuwe lever en nieuwe ogen laten inplanten en een leeuwenhart.
Om door de savanne te jagen.
Een hart dat nonstop van dat paarsachtige stroperige bloed naar alle cellen pompt.
Om okapi's en waterbuffels meedogenloos en onversaagd na te jagen.
Nu kan ik weer bijna 362 dagen onjarig wezen, mijn opties aftasten.
Ideeen en gevoelens invriezen.
Er zijn al veel grote werken geschreven op 23 jaar en Goethe deed het zelfs nog eerder.
Ik ga mij mogen haasten.
Met leeuwenmoed.

Coldblooded love and ice tea

2010-07-18T15:27:00.000+02:00

Get your sneakers on
And get behind the wheel
Don't ask me what I think
Don't ask me what I feel
'Cause I'm sick and tired
Of keeping real and true

It's just the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
I sing about you

Well I sleep all day
I climb trees at night
And now that you're gone
I'm sleeping with the TV on
And I'm sick and tired of feeling blue

It's just the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
I sing about you

Too many bridges that got burned
And I got all my lessons learned
While the wind is whispering all its charms
I'm stepping out, out of your arms
And I'm feeling blue
I'm just starting anew

'Cause it's the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
I sing about you

It's just the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
It's just the last song, baby, the last song
I sing about you

En weer zegt Admiral Freebee met zijn 'This is the last song about you' exact wat ik voel.Omdat het nu wel weer welletjes is geweest en omdat zijn broer een liefhebber is van stracciatella-ijs en me altijd fooi geeft.

Aubade: and how and where and when

2010-07-07T10:56:00.000+02:00

In my dreams I'm dying all the time.
Then I wake it's caleidoscopic mind.
I never meant to hurt you.
I never meant to lie.
So this is goodbye.

'The saddest heart in the postwar supermarket'.
'A man can be happy with any woman as long as he does not love her'.
And I am learning Shakespearian soliloquys by heart.
And poems by Larkin.
Describing why it never worked for me.
'Something to do with violence, and wrong rewards and arrogant eternity'.

Dagen zonder zin (I)

2010-07-03T15:29:00.000+02:00

En het was zo broeierig in het binnenland dat de mussen en merels dood neer vielen uit de lucht. Het was zelfs zo warm dat de kranten er niets meer over berichtten omdat hun medewerkers ook al allemaal neergezegen lagen in de bedrijfszetels of thuis zaten met zakken ijs. De mensen keken zelfs niet meer op van al die vogellijkjes op straat. De mensen waren ook bezig met te smelten en dood neer te zakken. Richting aller diepste magmalagen van de aarde. Na verloop van tijd konden de stadsdiensten de vogelopruim niet meer aan en bleven er in sommige straten kadavers liggen. Men kocht geen straatkaarten meer, men ging af op de geur. De ziekenhuizen hadden het ook zwaar te verduren met al diegenen die paf pardoef een vogel op hun kop hadden gekregen, of leden aan een zonneslag of wier bloed gewoon te dun en lopend werd van de hitte. Ongeveer vijftig jaar geleden liet Mao ook eens alle vogels dood neervallen van uitputting. Hun vleugels verstokt in een laatste beweging richting vooruitgang, kalmte en een rust die niet zou komen. Er werd nooit verwacht dat dit ook in West-Europa kon gebeuren.

Sebastian Melmoth leek zich van de zwaarte die de hoge temperaturen met zich meebracht niets aan te trekken.
Hij laveerde door de dagen als een piratenschip op zoek naar een schat. Enkel wist Sebastian toen nog niet waar hij naar op zoek was. Misschien zou hij het ook nooit weten. Sebastiaan wist zelden dingen. Al had hij een memorabel geheugen en haalde hij zelfs zonder enige moeite te doen onderscheidingen. Het educationele leven leek Sebastian soms zo voorbij te zweven. In grote blauwe en melkwitte wolkvlekken. Sebastian kwam, zag en overwon zonder kleerscheuren. Vaak tegen zijn zin. De overwinning smaakte nooit zoet. Daarom had hij in iedere jeans of fluwelen broek die hij bezat saccharosesuikertjes zitten. Omdat wanneer het leven je niet meezit, of je steevast de foute kaarten toebedeelt, je het lot wel eens mag helpen. Vandaar dus de saccharosesuikertjes. Sebastian vond dat een goed plan. Hij was altijd zelfvoorzienend.

Dansen in lege balzalen

2010-06-26T15:14:00.000+02:00

Eigenlijk zou ik moeten studeren.
Puffend, zweten met lakens waarop overal koffie werd gemorst.
Toevallig kwam ik net thuis van een drietal uurtjes in de zon zitten aan de Revista.
Tijdschriften lezen, mensen kijken, verse slaatjes en broodjes besnuffelen.
Eigenlijk zou ik moeten werken in een ijssalon en de perfecte bolletjes scheppen.
Goed voor de armspieren.
Helaas afgebeld op het laatste moment.
Zeventig euro door de neus geboord.
Plannen in het water.
Ik vond het nu net zo leuk, volhardend en volwassen van mezelf dat ik vorig weekend om zes opstond om dan drie uur te leren en daarna zeven uur te gaan werken, waarna de terrasjes met vriendinnen volgden.
Dit weekend moest een goede verderzetting worden.
Komaf maken met het verleden.
Al twee maanden gestopt met roken, drinken eigenlijk ook.
Losse eindjes afhandelen, mensen deleten, de waarheid zeggen.
Proberen.
Maar dus, een volledige dag van in het water gevallen dingen, misverstane afspraken en niet mis te verstane bewoordingen zet ik toevallig de radio op en hoor ik de Zweedse elektronimf Robyn met haar nieuwste singletje.
En net omdat ik niet in toeval geloof en dit liedje tochwel heel feelgood dansbaar, droef en bitterzoet is, even een vermelding waard.

http://www.youtube.com/watch?v=CcNo07Xp8aQ

Omdat iedereen soms wel eens danst in de lege balzalen van de jeugd.
Omdat iedereen soms wel eens zwalpt en achterblijft tussen de nonchalant neergegooide slingers en confetti.
Omdat soms het feest te vroeg eindigt en ge de uitgang niet meer weet.

The young pretender

2010-06-25T15:04:00.000+02:00

Gisteren en eergisteren had ik weer examens.
Eigenlijk heb ik al zo een zes jaar een haatliefdeverhouding met examens.
Ik loop ze uit als een marathonloper op een gebroken enkel.
Omdat ik niet wil opgeven.
Ik doe ze willens nillens en met veel bravado.
Omdat ik wel weet dat ik het kan.
Stiekem.
Dat het mij altijd lukt.
Semper idem.
Ookal leer ik nooit zoveel als ik zou kunnen of als zou moeten.
Hou ik alles tot op het allerlaatste moment.
Hoor ik via allerlei kanalen van postduiven, tot vriendschappelijke sms'en dat zij al rond zijn mt de leerstof. Dat het quasi onmopgelijk is dat op een halve dag te leren.
Dan zijg ik neer in de zetel, gooi de desbetreffende cursus als een discus uit het raam en ga mij onledig houden met allerlei films.
ZO een goede vier uur later, komt het berouw en het verdomde besef dat ik mij toch niet ga laten inpakken.
Ik zal wel weder glorieren en triomferen.
Ik laat mij niet kennen.
En op amper een studiedag word ik van volkomen desperatie naar overdreven geexalteerde overmoed geslingerd.
Dan haast ik mij naar beneden, zoek de cursus bij elkaar die inmiddels haast vertrappeld is door duizend turkenvoeten en voorbijrijdende auto's en buggy's.
Neem ik geen tijd meer om te eten of om mij te wassen.
Want we hebben nog maar zeven uur.
En dan in de verte zie ik de vijandelijke vloot.
Totdat de hele armada van kennis me bijna overspoelt en de Spaanse piraten me bijna enteren en dan boem paukeslag laad ik mijn kanonnen.
Zwiep ik de eerste vijandelijke linie weg.
Ik kwam, ik zag en zonder al te veel moeite te doen overwon ik weer.
En ge zou denken dat ge na zo een bijna verloren, bijna nul aangevraagd, nachtje doorgedaan examen, drie keer in de les geweest, halve cursusvak u toch een beetje onoverwinnelijk zou voelen.
Dat ge zou feestvieren als men zegt dat het excellent was, dat het meer dan voldoende was en ge de leerstof echt wel beheerst.
Maar neen, niets is minder waar.
Het erge is dat ik mij al zo een zestal jaar een grote onderkruiper vind, een recalcitrante bedrieger, een onderdeurtje, de allergrootste young pretender die de wereld ooit gezien heeft, een Adrian Healey pur sang.
Altijd als ik de deur van een examen achter me dichttrek en mijn heroische glimlach van mijn gezicht probeer te vegen omdat het weer against all odss, against all adversity gelukt is, kijk ik met onverholen angstogen achteruit tot die deur weer opengaat.
Men mij binnenroept en alles nietig verklaart.
Dat ik gebuisd ben, dat ze mij doorhebben. Dat ik er helemaal niets van bakte.
Want soms als ik daar met ogen zo groot als konijnen in jachtlampen zit, met porien die wasemen van redbull en haar en nagels die millimeters meer groeien per dag door alle vitaminen, dan hoor ik mijzelf ratelen.
In die arrogante, zelfverzekerde, cassante manier die ik mij eigen heb gemaakt.
Alsof niets geheimen heeft voor mij, ik de kosmologische relavantie van alles inzie.
Hoor ik mijzelf er allerlei dingen uitflappen, één of andere reversed, belachelijkemonologue intérieure en bid ik tegen mijzelf om te stoppen.
Stop met praten, zeg dat ge het niet weet.
En terwijl ik mijn brein probeer te overhalen om het spelletje stop te zetten, blijft mijn mond maar volledig autonoom affixen verbinden met substantieven en hele zinsconstructies moduleren en verbanden leggen tussen tijden en personen.
En ik ben zo bang dat er ooit eens een dag komt dat men mij doorheeft.
Omdat ik eigenlijk zo in het leven sta.
En net als bij magiers er ooit wel eens een dag zal komen dat mijn trukendoos openvalt of iemand verdomd goed oplet en ik het hele boeltje kan inpakken.
But even then, I was a good sport.

Bloc Party: Blue Light

2010-05-25T23:41:00.000+02:00

You'll find it hiding in shadows
You'll find it hiding in cupboards
It will walk you home safe every night
It will help you remember

If that's way it is
Then that's the way it is

I still feel you and the taste of cigarettes
What could I ever run to
Just tell me it's tearing you apart
Just tell me you cannot sleep

And you didn't even notice
When the sky turned blue
And you couldn't tell the difference
Between me and you
And I nearly didn't notice
The gentlest feeling

You are the bluest light

En soms heb ik zoveel te zeggen, zou ik lichamen en bomen kunnen volkrassen met woorden en stenen met codes. Stiekeme Rosetta's. Sommige zouden niets betekenen om de decoders hun wil te breken en verder zou ik alles laten overlopen met synoniemen en polyinterpretabiliteit. En nu heb ik niets meer te zeggen want alles is al wel eens gezegd.
Ik vind het niet meer de moeite om tegen sommigen te blijven herhalen hoe alles hier gaat, the ways of the world en hoe dit voelt. Omdat ik het al wel duizend keren gezegd heb, ze werden gewaarschuwd, tussen omhelzingen en herontdekkingen in. Het toch geen soelaas bracht, of niets vernieuwends. De complimenten die ze me gaven kon ik zelf ook al wel verzinnen of had ik al van vorigen gehoord. Ik zei dat ik zou verdwijnen. Dat ik dat altijd doe, vroeger of later. Met mensen. Ze hebben niet geluisterd. Alweer. Soms kan ik mensen niet meer uitstaan. Houdbaarheidsdatum voorbij.
Their novelty wore off.
No sloppy seconds.
Some loose ends to tie up.
Wel zie hier, toch een antwoord.
En zoals de Tom Barman ooit eens treffend zong. '
He said:
"I won't throw myself from the pier
I'm gonna go home and shut up for a year
And when the year is over I'll reappear
And have a solution"

I've reason to believe that what I find
Is gonna change the face of humankind
And all these years before, well I was blind
That's my conclusion'

2010-05-15T07:00:00.000+02:00

En de buzz is voorbij.
En we zijn weer even slaaploos als ooit.
Maar nu een uur te vroeg.
En straks wachten er mij scrambled eggs met voze melk in(ik haat omeletten met melk in, ik haaat ze) en champigons en tomaten.
Ik ben zo not amused dat het haast tragisch wordt.
Want dit duurt nu wel al heel lang, en het wordt chronisch en het mijzelf even respijt geven, het even afwachten, het plezier zoeken in kleine dingen is ook de moeite niet meer.
Ik heb mijzelf al dertig keer drie dagen gegeven.
En net zoals Esther weet ik dat er iets scheelt als ik denk aan stenen.
Denk aan wilgen. Denk aan rivieren.
Alles en iedereen beu.
En nog een rotte Oscar Wilde vertaling te maken, terwijl het nu belangrijker is dat ik blijf ademen.
Verachting voor iedereen en sympathie voor niemand.
Geen aansteker in de buurt.
Het is hier donker.
Ik kan misschien beter ergens in een kelder gaan liggen dan fluiten die godverdomse vogels zo niet.
Of in een kist (haha, maar ik mag hier zelfs niet depressief doen, fucking blogvolgers blaas mijn zak op).
I do as I please.

Script

2010-05-11T23:02:00.000+02:00

And every boy here in town got kids.
Obv
Or they're selling.
Or they're buying.
Got tied down to some highschool sweetheart.
And we are going for a quiet one.
Talking things through.
She asks me if there's something going on.
Coz conversation was short and weird.
We baptised him Robert.
And we 're giving everyone pseudonyms.
He is a walking STD.
But still hip action is hot.
Some other friend walks up and goes on about the ménage-a-trois fight she got herself into.
Ye should stay out of trouble.
You're the one to say.
I shut up.
I do it again.
He's text messages were total bonkers.
I'll let ye read them.
Or no, I won't coz them it will be havoc again.
And then the other one has been in the army.
But he was too young for the Falklands.
Ha, ye lassies weren't even born then.
Sure thing, we weren't.
Keep your voice down, please?
You're talking really loud.
Ye mean too loud about the guy in the pervert jacket?
O if it's bothering ye, I'll go straight up to him and tell him it was just a joke.
Gossiping in front of them and popping our lips.
Shiny luscious Boots gloss.
Jokkada. Or hello in Welsh.
Got home from Dubai, just now.
Send me back coz I was drinking too much.
I asked for a raise as well.
They thanked me for being so vocal.
Mikie Harvey.
I was a well wanker.
Send me straight to Iraq.
Bombing Arabs, drinking fake liquor on the beach.
All those young English soldiers in Belfast.
I can spot them straight away.
Sure can.
I really can.
Ye know.
Well, for one thing they're really young.
And second they speak English.
Haha obv.
Well yea nearly everyone does.
Except for the Polish.
But they sell smelly flowers.
Nevertheless, those boys speak proper English ye know.
Like basically Queen's English.
Ye see them drinking their pint in the pub and coming at ye.
Going on about heading for a grand house P.
I am going like well craic, mate.
Let's get plastered.
He goes like well let's head over at yours.
I go like hey mate, why can't we party at Palace Baracks.
See that's the joke coz obv they can't party in their protestant army cantines.
I wonder why any of those lads would come to Belfast.
Like it's good craic the nightlife and all.
Ye know what I'm saying.
Well mental.
But why would ye get beaten up or get kneecapped.
That's wicked.
There's like areas where I am not going.
Fucking hell.
Downright evil.
I know where to go and especially where not to go.
See that's the problem with Dublin.
Even a Dubliner would not be safe walking around there.
See, it's not just crime.
Crime's everywhere.
It's just ye gotta know the areas.
And stay well out of them.
Last year here in Belfast;
We lived three miles down the road from some army barack.
Last night I was on the couch with my dog and heard a bang.
Obv I thought nothing of it.
Until the other day I heard in the news that there was a carbombing again.
Well mental.
They're keeping it quiet.
Was ir the provisionals.
Nah, girlie, think it were the real IRA.
I used to live in the city centre, it was okay there. Mixed ye know.
Like ye would not think of going into The Crown if you're name was James O'Hara.
Defo not.
Poor James!
Haha. How is he holding up?
He's fine, fucking boken all the time.
He's got a girlfriend but he's still asking for ye.
Poor James.
Haha.But see. The Crown, no-go if you're a Cathlic.
Haha coz obv it's all filled to the notch woth prots there.
Ye would come out with your head all over the bloody floor.
And your dear mommy crying over a coffin.
So it is.
I swear to God.
But now we're okay, we're being good and staying out of trouble.
Haha, girlie, didn't your parents got some friends in the IRA.
Yea they were look-outs, but they got snapped.
So obv, they weren't good look-outs.
Haha.
I remember the joke your da told me.
Like going on about Patrick who was in the field with a balaclava on his head.
Got pulled over by the peelers and took him straight down to the station.
And all he said was that he was wearing the balaclava so he wouldn't scare the deers away.
Hha. Mental fella.
Hiya dudes and gals, we're from LA.
Seriously, wanna do shots.
Damn right, we're drinking, if you're buying.
Lets have some Jagermeister, Apple Sour, whiskey.
I only dare ye if she does it as well.
Man, that's simply atrocious.
Bloody hell.
Ain't drinking that.
It smells like French liquorice.
Aye, mate, mine was far gone before ye even started.
Those Americans can't drink.
Fucking hell.
Well wankered now.
He's got a kid.
Really.
And a girlfriend as well.
Just so ye know.
I want him.
Let's call his mate.
I said no.
He was nice but fucking sober.
Yours is cheeky.
Cheecky fucker.
Haha he's cute.
Gosh.
What a wanker.
Does not drink.
Let's find another bar.
Last call.
Ye go up to Brad and persuade him.
Ask for a double v.
He won't do it.
Let's go somewhere else.
Raise it up and drink it down.
Did I say ye could kiss me.
Let's go to the nightshop and buy beers and lollipops.
Celebrate the death of an old friend who od'ed in her car.
Driving round in the middle of the bloody night listening to Queen.
The show must go on.
My make up might be flakey.
Fucking right.
Let's play hide and seek in the park.
They are pirates.
We are pirates.
Stop it.
Ye will regret it in the end.
Fuck it all.
Gigantic chaos.
Nobody knows.
What's the plan now.
Nobody knows.
Here in wrong side of the tracks everything ends.
Don't tell them.
Let's keep this a secret.
I won't tell if you won't.
You're not the first.
I know and I don't care.
What do ye want.
I want nothing.
DO ye expect I dump my girlfriend for ye?
Hell no, for fuck's sake.
I do not expect anything.
In fact I could not care less.
I have got no morals.
We are still pirates.

Easy Writer

2010-05-09T10:23:00.000+02:00

Als de komende twintig jaar even snel voorbijzeilen als dit jaar dan ben ik dra bejaard.
Kan ik nu ook al beter mijn uitvaart plannen.
En zoals The Iron Lady gisteren bemerkte toen we alweer langs het museum liepen.
Niemand gaat ooit nog zo een originele, zielsvolle begrafenis hebben.
Ever.
Het is dus maar beter dat wij niet doodgaan.
Maar blijven gaan.
Vooruitstormen, met Teutoonse helmen op.
Met bajonetten vooruit.
Canon fodder.
Ready to go at it whenever, where ever.
Want als ik dan toch dood moet, ben ik er liever niet bij.
Ik zal dan wel een of andere retraite plannen.
In deze paradoxale uitzichtloosheid vollenbak de sterfelijkheid vieren.
52 weken.
Onheilstijdingen, dramatische wendingen, zatte feestjes, hysterie, euforie, alles op het laatste moment toch nog uit de kast halen, verloren liefdes en prullaria.
Hitlijsten van 2009.
Opkomst en verval, eb en vloed.
Tochwel lichtjes de beste posse ever.
De greatest minds of my generation behoren tot mijn vriendenkring.
Jawel, ze zijn zo lief en zo mooi en zo fantastisch getalenteerd.
(om van hun boezems nog maar te zwijgen.)
En best van al, altijd paraat.
Met aardbeien, triple sec, wiet, sigaretten, zelfkennisboeken, make-up, goede raad, destructief advies, met extravagante feestjen, met krokodillentranen, met overpriced schoenen, met technische handleidingen en zeker te checken films en straffe koffie. Met witte tanden die wijd blootgelachen worden, met schouderklopjes en eerlijk, waar gasts.
Gisteren liep ik te vervagen op een kerkhof.
Tussen witgekalkte stenen en oude dames die blijkbaar elke nieuweling uitvoerig gaan keuren.
Is de zerk proper en blinkend, staan er wel bloemen.
Het is gek datums te zien staan.
Uitleg en foto's.
Ik haat rondlopen op kerkhoven met een doel, ik wil er niemand zoeken.
Niemand kennen en er al zeker niemand bezoeken.
Ik haat kerkhoven hartgrondig.
Het is iets psychosomatisch.
Ik word er onwel.
En toch sta ik er geregeld verplicht.
Doden bezoeken, doden groeten.
Dat doe ik niet (graag, want ik geef toch altijd toe).
Dan sta ik daar als een marionet die op bevel verwelkte bloemenkronen afknipt, de gieter gaat halen.
Die kruisjes kusjes geeft.
De steen schrobt, languit liggend op graveringen.
Onderwijl denkend dat ik elke minuut naar beneden gezogen kan worden.
Elke minuut bleker en bloedelozer wordend.
Eeuwigdurende grafconcessies die volgens de wet van 20 juli 1971 werden omgezet in vijftig jaar.
(volksverlakking postmortem als het ware, al kunnen we natuurlijk geen steden bouwen met eeuwigdurende concessies allerlei).
Van een technopolische cosmopolis, naar een Utopolis in rechte lijn naar een necropolis.
En ontsnapping en keelbevochtiging zoeken op literaire avonden.
Waarop ge dan ook weer teveel uzelf bent.
Maar onder de podiumlampen en met bloemen en boekenbonnen in de hand, voelt ge u toch niet zo door Hades aan de voeten naar beneden getrokken.
Door mos en boomwortels door.
Geraspt.
En dat ge die bloemen uiteindelijk ook op het kerkhof zet, doet er niets toe.

Pretty (Ugly before) Elliot Smith

2010-05-07T08:27:00.000+02:00

Sunshine
Been keeping me up for days
There is no nightime
It's only a passing phase
And I feel pretty
Pretty enough for you
I felt so ugly before
I didn't know what to do

Sometimes
Is all I feel up to now
But it's not worth it to you
Because you got to get high somehow
Is it destruction
That you're required to feel?
Like somebody wants you
Someone that's more for real

En het is verbazend hoeveel je kan doen door een nacht niet te slapen.
Lezen over de apocalyps, over den Grooten oorlog, den oorlog die een einde ging maken aan alle oorlogen.
Rewriting the apocalyps, dankuwel meneer Zamora, maar dat doe ik al een jaar.
Luisteren we naar Bright Eyes, Stars en Elliot Smith hele nachten door, tot er adertjes in mijn ogen springen.

Niets willen en alles kunnen.
Drijvend in een witte ballon.
Vechtend tegen platdrukkend katoen dat mij omringt.
Flauwvallen wanneer opkijkend.
Opkijkend terwijl ge flauwvalt.
De balans van nu bijna een jaar slapeloosheid is veeleer negatief.
Ik heb bijna alle klassiekers uit de Literatuur opnieuw gelezen.
Meestal diegene die voor mij een waarde hadden.
Die ik wijsheid toedichtte.
Norwegian Wood van Murakami, die nu ergens op de koffietafel ligt bij een vriendin.
Omdat er niets mis is met komkommers eten en je oneindig droevig voelen en maar eenderd wat doen omdat je denkt dat het zou kunnen helpen.
Wuthering Heights van Emily Bronte.
Omdat ik geloof in destructieve liefde zoals Catherine en Heathcliff.
Een Thomas Hardy, een Dostojevski, een Plath en een Nabokov.
Een verloren gelopen Grunberg en een langvergeten Goethe.
En het hele oeuvre van Fry om de luchtigheid des nachte te bewaren.
Wat dronkemansboeken en ondergangspoeten è la Rimbaud, Baudelaire, Bukowski en Ginsberg.
Houellebecq omdat ik ook geloof in de onmogelijkheid van een eiland.
In de onmogelijkheid van eenderd iets tout court.
Omdat niets duidelijk is en alles vrijwel onmogelijk vanuit mijn standpunt.
De onmogelijkheid tot zijn.
De onmogelijkheid tot zeggen wat ge wilt.
De onmogelijkheid tot het beter maken.
Wat chickflicks en medische handboeken ontvreemd uit de grote kast van zus.
Heb ik al mijn lievelingsfilms wel zeven keer herbekeken.
Kan ik scènes naspelen en maak ik van iedereen een karakter.
Laatste tijd ben ik weer heel erg Marissa Cooperesk bezig.
Zitten mijn relaties in een Seth en Summer-slop.
Maak ik er een rommeltje van à la Requiem for a dream.
Deals gone bad en backfiring plans.
Wil ik verdwijnen in Yorkshire tussen korenvelden zoals in My Summer of Love, of wegvaren op een boot zoals in Young Adam.
Wanneer ge de hele nacht opblijft, lijkt het normaal om om acht uur 's morgens al een vroeg ochtendlijke teug te nemen.
Het lijkt alsof ge er al een hele dag hebt opzitten.
Helaas moet die vreselijk dag met priemende zonnestralen nog beginnen.
Maar mij maakt dat niet uit, ik leef in een andere tijdzone, in een ander universum.
Word ik iets teveel Donnie Darko die geen weg meer weet in het medische bos.
Soms doe ik nog wel mee.
Soms doe ik nog wel mee en om mee te doen ga ik er zo ontzettend over.
Soms vraag ik me af wie ik ben.
Vroeger was alles simpel.
Vroeger waren we zestien en staken we Vlaams Blok-affiches in brand met goedkope Gin uit de Aldi.
Goten we er alles over en verbrandden we onze vingers met aanstekers die we te horizontaal hielden.
Moesten we ons onder auto's verstoppen voor de knokploegjes van het VB.
Vonden we nog dat de enige goede BHV die zonder V was.
Waren alle Marokkanen onze vrienden (ookal hadden we er nog nooit tegen gesproken) en ijverden we voor migrantenstemrecht.
Stonden we op de eerste rij om te betogen tegen Bush en zijn oorlogen.
Vonden we de NVA en Bart Dewever walgelijk.
Gingen we lokale VLD-conferenties verstoren met marxistische slogans.
Waren we zo links als de pest en stonden sommigen op kieslijsten van Groen.
Waren we allemaal Europeeer.
Geloofden we de mensen nog, met onze hele ziel.
Vroeger was iets gedaan en afgelopen en zetten we het in de kast, onder een glazen bol om af en toe eens mee te schudden en de mooie herinneringen te herbeleven.
Nu is er geen glazen bol meer nodig, want alles zweeft in het ijle. In en uit.
Nu blijft alles maar doorgaan, de oneindige wederkeer.
Alles opnieuw.
Zonder dat ik er iets aan kan veranderen.
Nu zit alles in alles vervlochten en bijt het mij als ik het probeer lospeuteren.
Nu blijft alles maar doorduren en knauwt het het voorgaande in de staart.

Nu worden we ook in ons achterwerk geknepen tijdens een avondje uit door diezelfde allochtone Belgen die we zo grootmoedig stemrecht gaven, en uit den treure lastiggevallen door diezelfde mannen die blijven smeken om een kus ook al hebt ge al zeven keer neen gezegd.
Vinden we dat Alexander Decroo gelijk heeft omdat gij ook al te lang onderhandeld hebt voor een appel en een ei.
Vinden we Bart Dewever best wel aandoenlijk, omdat we houden van mannen die spitant kunnen zijn.
Worden we zo moe van al dat gezeik over BHV, geloven we de politiek niet meer.
Geloven we eigenlijk niemand echt meer.
Omdat ze toch allemaal betrapt werden met hun hand in de suikerpot.
Haatten we de Kerk en haar misselijkmakende aberraties nog meer.
Zijn we zo moe, zo moe, zo moe.
Weten we ook niet meer wat te doen.
Zijn we dolgedraagd van bijna drie jaar immobilisme in de politiek en in uw persoonlijke leven.

Wten we evenmin bij welke alliantie we ons gaan aansluiten.
Willen we nog wel rood zijn, met heel ons hart, maar niet onder Gennez.
Houden we nog steeds van Louis Toback, omdat we ook zo hemeltergend verontwaardigd zijn over alles.
Omdat we niet snappen dat niet meer mensen zo zijn.
Zouden we wel willen trouwen met Frank Vandenbroucke omdat hij een van de enige mensen op de planeet is die ge misschien wel nog zou kunen geloven.
Weten we zelfs niet wat we over drie uur gaan doen.
Hierboven stofzuigen ze.
En het is vier voor negen.
Over minder dan drie uur moet ge een testvertaling afleggen.
Geen woordenboek, geen tijd.
Dat is niets nieuws in uw leven.
Alles blijft immer onvertaald, al hebt ge nog zoveel mooie frases uitgedacht.
Bedenken we nu al hoe in godsnaam we de dag gaan moeten doorkomen.
Willen we eigenlijk liefst van al niemand zien.
Niets doen en niet-zijn.
En wegzappen in de levens van Orange County en Anais Nin.
Maar niet altijd die eeuwige wederkeer in het burgerlijke leven van Ulrike Maes.
Dit was een jaar van minstens zes tassen koffie per dag, minstens vier redbulls.
Veel chips, veel andere dingen.
Veel woedeuitbarstingen en nog meer upgefuck.
En toch eindigen we op een positieve noot: ik zou mij graag eens normaal voelen.

Tara and Cleo

2010-05-01T18:49:00.000+02:00

happy-go-lucky
A adjective
1 carefree, devil-may-care, freewheeling, happy-go-lucky, harum-scarum, slaphappy, taking things easy.

Gisteren weer een avond in Zaventemcity, met het zusje van de jongen die ons allemaal schrik aanjaagt.
Tooghangen met de Zaventemse ketten, die allemaal van hun zware werkdag de happy hour binnendruppelen.
Sommigen zijn naar het vuurwerk gaan kijken, maar niemand weet precies waar er vuurwerk kon zijn.
Anderen hebben een halfuur gedaan over een voorgerecht in een driesterrenrestaurant omdat het zo verdomd lekker was.
En anderen zijn in alweer een dronken bui hun gsm kwijtgeraakt.
De gsm en de connecties dat is nog niet zo erg, zegt het slachtoffer in kwestie, het zijn de lieve berichtjes die ik kwijt ben.
Welshe ex-militairen die getraumatiseerd teruggekomen zijn uit Irak en nu maar duiklessen geven in Hurghada en Sharm-el-Sheik.
Schotten die altijd vrouwendrankjes drinken en net terug is van zeven jaar Dubai.
Possibilities are endless en pubeigenaars die hun eigen Griekse bruiloft herbeleven en glazen kapotslaan tegen de muur.
Omdat ze er genoeg en zin in hebben.
Paaldansende Dubliners, die later op de avond overgaan in elkaar brandmerken.
En haar knieeen zijn helemaal scheefgegroeid en opgefuckt omdat tien jaar geleden toen zij dertien was bepaalde Riverdance oefeningen nog legaal waren.
Nu zijn ze verboden omdat ze je gewrichten laten knarsen en springen.
Ze heeft speciaale Benedictijnse likeur meegebracht uit Dundee.
We ruilen Chinese HaoMao's met liquor skins.
De jongens beginnen te rollen onder de grote Ricard paraplu.
Tot op eens de flikken opduiken omdat de buren klagen van lawaai.
Ik word Cleopatra gedoopt en iemand anders is Bob en Henry VIII.
Dancing T omschrijft mij als altijd lachend, happy-go-lucky and vibrating with positive energy.
Ik complimenteer haar met haar mooie lichtrosse krullen die naar lavendel ruiken.
Zij zegt dat we morgen maar thee moeten gaan drinken met antioxidanten als we vanavond overleven.

'America I've given you all and now I'm nothing.'

2010-04-25T10:52:00.001+02:00

Ginsberg schreef ooit een angelisch aandoende hommage en tevens critique op zijn moederland.
Ginsbergs 'America' is nog niet in het minst obsoleet geworden.
Time Magazine regeert.
De dollar grijpt gulziggraag om zich heen.
De marxisten zitten ergens diep verscholen.
(waarschijnlijk onder metro's en riolen)
En er woedt nog steeds een oorlog om ideologie.
Zonen en dochters komen terug in bodybags van uit één of ander woestijngebied.
De weg naar perfectie en utopische samenleving is geplaveid met lijken.
Toch, kan ik het niet helpen om ook dezelfde manische moedeloosheid te voelen als Ginsberg.
Ik wil ook niet sinister wezen en ik ben geen priester.
Ergo:
Alles geven leidt tot niets.

Troy

2010-04-23T14:43:00.000+02:00

We zitten niet op de Olympus, maar in Antwerpen Zuid.
We hebben geen vuur gegeven aan mensen, waarom worden we dan gestraft?
We zijn niet van het Tantalos-geslacht, waarom dan al die bijna-kwellingen, die half-ietsjes?

Gisteren weer.
Met alle meisjes samen voor een BYOB feestje, dat eindigde met curry op een bed, tabak en chips overal en wijn op de vloer.
Nu, één dag later is het al allemaal schoon opgekuist, alle bewijs is weg, sporen van ontucht verwijderd, aandenken aan memorabele moves weggeschrobt, suggesties op smossen gemisterpropered en bovenal what happens at kot, stays and is removed from kot . Om het met de gevleugelde woorden van onze edele gastvrouwe te zeggen.
Er was er eentje jarig geweest.
Ik zei dat we moesten toasten op de sterfelijkheid.
Dat we blij moesten zijn dat we hier zijn.
Ookal is hier misschien nergens.
Dat het nu was.
Want zoals er ergens wordt gezegd in Gossip Girl, we zullen nooit meer zo jong en zo slank zijn.
Ooit.
Het kan alleen maar bergaf.
Maar tot nog toe proberen we daar niet aan te denken.
Blijven de antirimpelcrèmes nog even achter die veel te lekker ruikende bodymilk staan.
Blijven we nog maar even van al die succulente toyboys af.
Blijven we nog maar even doordrinken en doorroken tot onze stemmen hees zijn en onze neuzen zwart zien.
Er werden telefoonnummers van gynaecologen doorgegeven alsof het nummers waren van ververvlogen jeugdliefdes.
Neuroleptica en Colombiaanse coke werden bedsicussieerd.
Maar bovenal hadden we het over de liefde.
Want is er eigenlijk een ander thema?
Niemand krijgt het zo alles hij of zij wil.
De cuisson klopt ofwel niet, en dan wordt de liefde bien cuit geserveerd terwijl je ze rozig druipend wou.
Rozigdruiperige liefde.
Even rozig als de Snelvoetige Achilles snel is.
Met een epitheton ornans erboven op.
Ik bezing de heldendaden van mijn vrienden. En omdat het hier even passend is als in de Aeneis:

Ik bezing de wapenfeiten en een man, die voortvluchtig door het noodlot, als eerste via de Trojaanse kusten naar Italië kwam en meer bepaald naar de kusten van Lavinium. Hij werd vaak door de macht van de goden tussen land en zee heen en weer geslingerd omwille van de onvergeeflijke woede van de razende Juno. Hij heeft ook veel geleden in de oorlog, totdat hij een stad zou stichten en zijn goden in Latium zou binnendragen. Hieruit zou het Latijnse geslacht ontstaan en voorvaderen van de inwoners van Alba Longa en de hoge wallen van Rome.

Muze, herinner mij aan de redenen, door welke gekwetste god of door welke pijn, de koningin van de goden een opvallend plichtsbewuste man zoveel avonturen liet beleven en er toe heeft aangezet zovele moeilijkheden te doorstaan. Is de woede van de goden dan zo groot?

Die Muze, mag mij ook wel eens antwoorden verschaffen en herinneren aan de redenen voor al die avonturen en moeilijkheden op mijn bochtig pad.
Want of ik nu een Godheid heb gekwetst of eenderd wie heb pijn gedaan, de toorn van de Goden zou ik toch ook liever afwenden.
We vereren maar één godin, halvelings.
Omdat ze zo mooi roze ziet en zoet geurt.
Maar Aphrodite stelt ons meer teleur dan niet.
En de liefde vergeet ons teveel wel dan niet.
Of ineens zien we ze teveel, of net als je gewend was geraakt aan teveel, krijg je te weinig.
Zomaar.
Of er heerst te weinig productkennis en dan worden perfecte ingredienten verneukt.
Aardbeien en asperges in de winter.
Schorseneren en kastanjes in de zomer.
Ik ken genoeg meisjes die van mij best wel een Troje zouden verdienen.
Al mijn vriendinnen zouden een Paris verdienen die hen schaakt.
Voor de Ware Enige Echte Liefde.
(maar Paris vecht dan liefst wel met open vizier tegen Menelaos)
Omdat ze het neusje van de zalm is.
We nemen geen geestverruimende kruiden zoals het orakel van Delphi om tot analyses te komen.
We snijden geen kikkers, duiven en konijnen open om de auspicien te achterhalen.
En nog minder turen we tot onze wimpers uitvallen in koffiedik.
Het is eerder een vraag-en- antwoordavondje.
Een geouwehoer en een gebitch met cava, black rum en legio pakken saffen.
Waarbij we smsjes ontleden en bedoelingen trachten na te gaan.
The do's en the don'ts in kaart brengen.
We weten niet wat we willen en we willen soms niet wat we hebben.
En ze geven ons zelden wat we willen.
Moeten we onze muur dan afbreken, zachtjes laten afbrokkelen voor iemand die het misschien niet verdient?
Ons geen valscherm biedt, noch aanbiedt om samen romantisch op bungeejumpcursus te gaan?
Moeten we met een list zijn hart veroveren, zoals die sluwe Grieken?
Zou dat de oplossing zijn voor rabiate liefdesonwellustelingen?
Geef ze een fantastisch cadeau om de Goden gerust te stellen en verstop al je liefelijkheden en charmes tussen de ingewanden van een paard.
Wanneer hij zijn dekking laat varen, zijn stoottroepen laveloos liggen te slapen, sla je toe.
Zet je de dolk op zijn keel, omdat je het kunt.
Algehele overwinning.
Amor vincit omnia.
Maar al ons gepraktiseer brengt ons niets dichter.

Burn, boisson énergisante

2010-04-21T14:43:00.000+02:00

And I can fall faster in and out of love than that Henry VIII decapitated his wifes.
With more zeal.
And devotion, going through the motions.
A lionhearted girl.
Doing a swirl.
Living it up and drinking it out.
Sizzling and reinvigorating like a pineapple squash.
When I tossed the strawberries and the salad in the bin, I vowed never again to let him in.
That was the end of Alice.
Who the fuck is Alice?

Boys versus Tailored Needs

2010-04-12T16:20:00.000+02:00

Daarnet zat ik met een duo van lekkere meisjes op een felgekleurd groentebedje en met krokante versiering aan tafel in onze favoriete koffiebar.
We gingen vlijtig reviseren.
Soms doen we ook wel nuttige dingen (voor de mensen hier die menen dat wij volbloed party girls, socialites en tooghangers zijn, uiterst mooie en gesofisticeerde weliswaar, maar niettemin toch al het voorgenoemde. Alles wat hier supra na de eerste komma kwam, had ik graag in een voetnoot gezet.
Très postmodern quoi.
Het motto van de Brugse adellijke familie Gruuthuuse was 'Plus est en vous', dat geldt evenzeer voor ons.
Wij kunnen alles aan, vergalopperen ons zelden, raken zelden uitgeput en voeren al jaren strijd met de liefde.

Wij zijn een amalgaam van allerlei tegenstrijdigheden en liefelijkheden.
Wij zijn van alle markten thuis.
Vis-, koren-, melk- en paarden-, zolang er maar mooie cherubijntjes met blozende kaakjes en liefdesfontijnen op te vinden zijn zoals in Trevi.
Net zoals de majestueuze zeegod Neptunus hebben wij ook allemaal twee gezichten, gesymboliseerd door een steigerend en een rustig paard.
Wij grazen rond in de wei des levens.
Soms lopen we zware buikgriep op en vrezen we dat we sterven gaan aan koliek.
En soms kunnen we dagenlang niets vinden en lijkt alles wel toendra of barre steppe te wezen.
De hele wereld bevolkt met mongolen.
In Trevi is er een volkslegende van kracht die stelt dat als je een muntje gooit in de fontein, de schikgodinnen je het dan toelaten om je geliefde te vinden binnen de muren van de stad.

Wel, girls, wanneer vertrekken we?
Boeken we een citytrip?
Travellen we light of nemen we al onze schoenen, outfits en kleurenoogmake-uppaletjes mee?
Je weet maar nooit.

Als je de ware tegenkomt wil je er alvast niet verschoten, sadjeaned bijlopen.
Of je kan je geliefde gaan achtervolgen tot ver buiten de stadwallen.

Witte Lola vertelde dat ze niet verliefd was op deze toch wel lichtjes geweldige jongen.
Zwarte Lola vroeg haar hoe dat ze dat toch zo zeker wist?
Hoe ze dat zo absoluut weten kon.
Hoe het dan voelde.
Ze zou het immers graag weten.
Om zichzelf ten einde beter te leren kennen.
Waarop George vertelde dat zij het fenomeen in haar hele leven het nog nooit had meegemaakt.
Zwarte Lola dacht dat ze dat kon beamen.
Mensen hadden het toch steevast over 'knikkende knieen, vlinders in de buik, onvoorwaardelijkheid, constant denken aan hem, alles vergeven, zenuwachtigheid, haspelen'.

Nou nou.
Jeetjemina.
Onze vader die in de hemelen zijt.

Dat had ze dan toch nog nooit gehad.
Maar zelfs daar was ze niet absoluut zeker van.
Zelfs in onze hardverdiende koffiepauzes filosoferen we wat af.

Misschien verwachten wij teveel?
Verwachten we teveel?
Verwachten we echt teveel dan?

Dé vraag.
De hamvraag die al zo een zestal maanden rondzweeft in onze vriendenmiddens.
Verwachten we écht teveel?

Van het leven en van de liefde.
Moeten we genoegen nemen met minder?
Geen stiekeme kussen verwachten, geen gestolen momenten.
Want niemand mag het zogezegd weten (omdat het verraad zou zijn, of onhandig en raar).
Enkel delen best friends forever alles natuurlijk.
Maar dat weten jongens niet.
Voor jongens moet alles worden uitgespeld.
Zwart op wit uitgeschreven.
En nog eens uitgesproken met teveel lipgloss voor alle duidelijkheid.
Zelfs wanneer er verdragen zijn getekend, langdurig is onderhandeld met meerdere partners en alle verschillende oogpunten en nadelen uitvoerig zijn belicht, kunnen ze zich nog niet aan de gehandtekende verdragen houden.

Misschien verwachten we echt teveel, alles kan worden aangepast aan elke kleine doelgroep, aan elke kleine minderheid, aan elke minieme behoefte.

Behalve liefde.
Schijnbaar.

Bij Starbucks bestellen we onze koffie precies zoals we hem willen: met dieetsojamelk, vier canderelsuikertjes en een vleugje kaneel en een toef nootmuskaat.

Was alles in het leven maar zo simpel.
Simpelheid mag gerust een duit kosten.

Bij de Subway bestellen we een zonnepitbroodje met fetakaas en rode ajuin, maar zonder wortel en chorizo.
En we vragen of we dat kunnen vervangen door tomaat en sla.
Want de klant is koning.
Bij onze kleermaker om de hoek vragen we of hij die naad kan vervangen en de taille wat kan innemen en hier en daar wat pailletjes kan toevoegen?
Want we willen dat het perfect wordt.
Dat het zit als een tweede huid.

Waarom kunnen we niet onze liefjes aanpassen aan onze bevliegingen van die moment.
Liefjes met alle vereisten die we kunnen aflezen van een grote prijslijst boven de toog.
hoe we ze willen en wanneer en hoeveel.
Ze zorgvuldig opmeten en aanpassen.
Eigenschappen vervangen en anderen tevoegen.
Want klant is koning.
En meisjes koningin.

Helaas kunnen we nergens aan de toonbank zo onze fuckbuddies, cuddlebuddies en liefjes en wie weet wat nog bestellen.
Daarbij moeten we maar genoegen nemen met wat er voorhanden is.
Wat niemand moest hebben en wat bleef liggen in de stock.

BXL

2010-04-11T15:18:00.000+02:00

Donderdagavond, vertrok ik in zeven haasten en met mijn zevenmijlspumps aan vanuit de Scheldestad naar de Zennestad. Ik volg niet het meanderen van de rivieren ik volg eerder het meanderen van mijn hart.
Van mijn impulsieve trekken, van de rush die mij stuwt en de stroom die mij tot haasten aanmaant.
De trein sputtert en spuwt en vertraagt.
Ik loop door de stad, die de paasvakantie viert, ik zie tienermeisjes met kortere rokjes dan ik.
Er worden energiedrankjes uitgedeeld en heel de jonge meute springt eropaf als krolse katten.
Afzijdig want ik ben immers geen jonge kat of leeuw meer, zet ik me op een bankje met een sigaret.
Een van de promoboys komt me spontaan een blikje aanbieden.
Good things come to those who wait zegt men.
Maar ik wacht nooit.
En als ik al wacht rook ik teveel, of draai ik krullen in mijn haar waardoor ik eruitzie als een zwartharige Marlene Dietrich.
Op vrije dagen en in de vakantie is de Meir een echte hel, vol met struikelblokken en bekenden die smeken om een small talk en een koffietje om bij te babbelen.
Nu is het niet anders, maar ik moet voort.
Immer voorwaarts.
Ik trotseer de stadsjungle, schuif mijn nieuwe safaribril op mijn neus en inhaleer de vrije lucht met al mijn longblaasjes.
Een vriendin belt vanuit Brussel, vanwaar ik zit en wanneer ik denk aan te komen.
Altijd eeuwig te laat, alsof ik alle tijd van de wereld heb.
Alles een jonge belofte is, een sojapeul in de kiem.
Het wordt haasten, in een kokerrok en een pseudo Chanelvestje baan ik me door de pendelaars, de ouderlingen die toch altijd net voor mijn voeten lijken te keuvelen.
Ik loop en ik spring over trappen en over trolleys, over zakken met cadeaus voor familieleden in verre steden.
Ik heb net de trein van 23 na naar Charleroi gehaald met mijn acrobatentoeren.
Na een dik halfuurtje moet ik de hoofdstad binnenrijden.
De trein sputtert en spuwt en gruwt.
Ik doe mijn pr, alerlei mensen allerlei smsjes terugsturen.
Bellen naar de vrienden, hoe het met hun gaat.
De fantoompijn bezweren, bezig blijven.
Elke keer de trein stilstaat voel ik een pijn ergens rechts van mijn borstkas, prikkend en dof.
Alsof ik heel mijn leven aan het verdoen ben.
Er komt een veertiger voor mij zitten in krijtzwart pak, die minzaam naar mij blijft glimlachen.
Ik kijk naar mijn weerspiegeling in treinramen.
Wanneer ik uitstap in Brussel, voel ik opeens een of andere hand vlak op mijn bil, die daar zelfs nog even blijft grazen.
Geschoffeerd, boos en verrast draai ik me om met mijn zware tas en sla de man vlak in zijn gezicht.
Een extra zware tas vol met leesvoer voor onderweg, proviand en extra outfits zorgt voor een wonderbaar hefboom effect.
Welkom in Brussel.
Ik was hier al lang niet meer geweest.
Had het bijna verleerd.
Mijn kokerrok is gescheurd, normaal bedekt hij alles nog net zedig.
Door al het hossen en crossen is hij tien centimeter gescheurd.
Gelukkigerwijs gaat een slimme vrouw nooit zomaar op pad, in een verlaten stationskotje trek ik haastig mijn nieuwe satijnen plisérokje aan.
Op zoek naar het Hortaplein, naar de vriendin met de wilde leeuwenkrullen.
Ze leest een Paris Match, ik zeg haar dat ik amper een uurtje heb voor ik ergens anders word verwacht.
We roken, we drinken gezonde thee.
Allebei vinden we Brussel maar vies en bedreigend en vol met vieze vieze venten.
Even later zit ik alweer op een andere trein, nu richting thuisstad.
Ik sta stijf van de stress en van de koffie.
Ik verslind een steak met perfecte cuisson en wat cresson op de trein.
Time is money en ik heb amper tijd om te eten.
Dan naar de AB mt het zusje.
Metro's lezen en metro's nemen.
De laatste stinkt naar pis en kots.
Ik ben blij dat ik geen open schoenen aanheb.
We lopen door de straten van Rogier, en allerlei jonge schoffies maken kusgebaren en andere obscene gebaren.
Mijn zus zegt 'blik vooruit, ogen op oneindig en negeren'.
Dat is hier le pain quotidien.
Gewoonte.
Ik noem het degoutant gedrag.
We gaan zitten aan de beurs met koekjes en wat champagne in plastic bekers.
Toeristen met de nieuwste technische snufjes en clochards met bier en compleet met baard vol etensresten zitten broederlijk naast elkaar.
Brussel, nog nooit zoveel mensen gezien die goedkope halve liters bier en huismerkenchips eten al staand op straat.
Brussel is dirty.
Brussel is de hoofdstad.
Brussel bekoort mij niet.
Ik word er constant lastiggevallen door dronken mannen die siagretten bedelen en mijn naam vragen.
Eigenlijk heb ik zin om ze allemaal een mep te verkopen, ze weg te toveren.
Wanneer we rond twaalven vertrekken, klikken mijn voetstappen metalig in een desolaat metrostation.
We dwarrelen richting perron.
Er staat een man zijn blaas te ledigen terwijl hij knauwt op een pita, hij doet niet eens de moeite op zijn broek af te trekken.
We worden acheterna geschreeuwd.
Ik draai me om en zie twee mannen op elkaar liggen onder een deken.
De bewegingen laten er geen twijfel over bestaan.
Vlak ernaast zit er een derde een sigaret te roken.
Alsof hij het hele gebeuren becommentarieert.
Ik gruwel, ik ben gechoqueerd.
Bang voor mijn zusje, die hier elke dag heen en weer reist.
Ik zeg dat dit echt verloedering tot en met is.
Mensonterend gedrag en of die clochards niet even kunnen wachten met hun noden te bevredigen tot er op zijn minst geen metro's meer rijden.
Het antwoord: dit is hier normaal, en of ik dan niet weet dat er in Brussel een project is van de MIVB waarbij de trams heelder nacht rijden.
Dus wanneer zouden ze het dan moeten doen?
Noctis, clochards weten waarom.
De volgende dag wordt het een dagje Leuven, provinciestadje tot en met.
De zon schijnt er is amper volk op straat.
Anders dan in Antwerpen en Brussel, al vinden mijn metgezellen het toch al vreselijk druk in leuven.
We eten ribbetjes, we aperitieven, we kuieren door de straten.
Leuven zo mooi en gezellig en preutserig saai.

De dag erna schommel ik terug tot in Brussel, want in een of andere wijk is er een exclusief New Wave feestje aan de gang. Leuke indie boys en frisse dranken.
Spijtig dat iedereen hier zo verfranst.
Wanneer ik even weg van de zwetende bonkende massa een sigaret ga roken.
Krijg ik van een onbekende jongen een boek cadeau.
Schopenhauer, de wereld een hel.
Ik kijk hem vragend aan en vraag in het Nederlands waarom?
Hij antwoordt: 'Tu sais pourquoi!'
Ik neem het boek aan en voor ik zijn naam kan achterhalen is hij alweer verdwenen.
Wie gaat er nu op cafe met filosofen, right?

2010-04-08T11:21:00.000+02:00

Gisteren was een dag waarbij je je als het tegenzit wat aan kan optrekken.
Gewoon lummelen in het stad met fantastisch gezelschap.
Ranke reeenbenen bewonderen en spitante opmerkingen heen en weer.
Slaatjes eten aan de trappen van het museum, te veel soy lattes die de Griek maakt.
Hij maakt ze het best.

In complete stilte magazines en tijdschriften lezen.
Knappe jongens spotten.
Artyfarty BV's.

Fietsend achterop een zebraprintzadel, doorheen de Turnhoutsebaan.
Ons zoetjesaan een weg zoekend tussen de trottoirs, de blikjes en de mensen die kriskras oversteken.

Tussen de brasseries zonder sterallures met vol-au-vent en tomatensoep , laverend tussen de cafeetjes De Pauw en Joske.
Een bonte mensenmengeling.
Ik zie een figuurtje in een wit satijnglanzend pak.
Van kop tot teen bedekt en ik denk dat het een gemeentewerker is, die chemicalien gaat behandelen of gevaarlijke dingen vervoeren.
Wanneer we dichterbij fietsen, wordt het een vrouw in boerka.
De zon glinsterd zachtjes op de autostrades en de lente is net nog fris genoeg.
Ik wandel verder langs de Arabische banken met ondergaande zonnen.
Ik ruik de geur van Bakkerij Aznoun, ik zie bedelaars aan de GB Carrefour.
Oude mannen die hun krantje lezen voor hun deur, vrouwen die met in één hand een ananas en in de andere een sigaret door de straten zwerven.

Interview met Carolina, BV in spe.

2010-04-07T20:36:00.000+02:00

Interview met Carolina Maciel de Franca

'Ik zou willen leren schijt te hebben aan alles'

Op deze zevende aprilmorgen waarbij alles wel overgoten lijkt met sinaasappelsap, krijg ik een lift en een gemoedelijk interview van Carolina. Carolina is een jonge, actieve vrouw slash meisje slash moeder slash geliefde die wil proeven van het leven. Carolina is heel erg veel en dit uit zich ook in haar wensen, hoop en verlangens. We treffen elkaar tussen de industriezones en de vliegensvlugge ochtendspits van Deurne Zuid.
We slalommen tussen de bloemenperkjes waar de gele narcissen weelderig bloeien. Carolina lijkt ook wel te gaan bloesemen.
De stad en de multiculturele winkeltjes met luifels hijgen zwaar onder de eerste zonnestralen, er hangt een zachte grom in de lucht, maar mijn interviewee trapt snel door op haar pedalen. Zon en zweet krijgen geen vat op haar.
Carolina behoeft geen karakterschets, daar ze minder wil twijfelen aan alles. Carolina wil leven volgens het motto 'niet twijfelen maar doen' want twijfel verlamt je. Twijfel is een sluipmoordenaar. Pifpoefpaf, en het is af.

Naar aanleiding van een interview met de schrijfster Connie Palmen een tijdje geleden werd haar de vraag gesteld 'Moet het beste nog komen?'. Connie repliceerde hierop vastbesloten dat het beste al geweest is.
Carolina, moet het beste naar jouw mening nog komen of is het al geruisloos gepasseerd?

Een volmondige en zekere Ja!
Voor mij begon het nieuwe jaar niet op 1 januari maar op veertien februari. Dan begon namelijk het jaar van de Tijger zoals Chinese astrologen dat voorspellen. Ik ben namelijk ook een Tijger van sterrenbeeld en ik geloof daarom dat dit mijn jaar wordt.
2010 wordt hopelijk een jaar van grote verandering en persoonlijke groei. Ik merk dat ik dit jaar meer kansen en uitdagingen op mijn pad vind. Dat het leven heel wat verrassingen in petto heeft en bij dezen zou ik die allemaal willen benutten als karakterproef. Om uit te zoeken wie ik ben en wat ik kan. Wie weet ook als lakmoesproef om te testen hoe zuur ik ben, wat mijn pH-waarde is en of ik tegen de dingen bestand ben.

Dit jaar zijn er heel wat dingen gebeurd waaronder het behalen van mijn bachelor, en ik zit nu alweer volop in mijn master, dus het gaat allemaal heel snel en hectisch want ik wil nog zoveel.

Voel je je dan door deze kansen en ervaringen gesterkt Wordt de mal van je persoonlijkheid nu definitief vorm gegeven?

Ik voel me wel een beetje een cake, ja (lacht ontwapenend haar sprankelwitte tanden bloot) . Een cake in wording die lekker gekneed en doorheen gehusseld moet worden.
Het is nu wel te hopen dat de cake niet aanbrandt.
Ik probeer ook meer initiatief te nemen en in te gaan op elke kans die zich voordoet. Ik ben me nu ook gewaar aan het worden van de enorme vrijheid die ik gekregen heb, opeens. Daar was ze dan opeens, die vrijheid.
En net die vrijheid wil ik gebruiken om uit te zoeken en te ontdekken wie ik ben. Een ontdekkingsreis naar mijn professionele leven en een queeste op zoek naar mijn interesses.
Wel hoop ik dat ik dit alles tot een goed einde kan brengen.

Hoe exact hoop je al die dingen dan te verwezenlijken en tot een goed einde te brengen?

Allereerst zou ik echt willen relativeren en leren om selectief te zijn.
Dat ik me de dingen minder aantrek en alles wat meer van op afstand kan bekijken zonder me direct zo betrokken te voelen.
Ik zou willen dat bepaalde dingen me minder raken. Dat ik leer om meer schijt te hebben aan dingen.

Veel mensen hebben liever spijt van iets dat ze gedaan hebben dan van iets dat ze niet gedurfd hebben Hoe zit dat bij jou?

Hiermee leef ik helemaal niet bewust. Dit hou ik absoluut niet in mijn achterhoofd. Ik denk dat het je zou belemmeren. Deze belemmerende twijfel is echter wel inherent aan het Carolina-zijn. Soms denk ik dat de geleiding tussen mijn beide hersenhelften te gesmeerd verloopt.
Ik draag echt wel het hart op de tong en soms denk ik zelfs dat mijn tong beter een beetje zou verkassen. Dieper naar binnen, dat ik minder rad van tong ben.

Ik spui gewoon teveel, te veel meningen en te weinig tijd. Laatste tijd ben ik me er ook bewust van dat eerlijkheid primeert en dat je beter net iets te veel kan spuien dan te weinig. Als je te weinig dingen zegt, ga je zelf misschien ook verbleken of ben je minder rechtuit, maar af en toe mag een goede portie zelfcensuur wel (vettig lachje).
Wie je bent en wie je wordt, hangt uiteindelijk ook af van interactie. Samenspel en samenkomst van veel verschillende factoren en mensen.

Sta je dan echt wijd open voor allerlei invloeden, mensen, kansen om zo al je dromen te bereiken?

Ja, ik probeer de arena van het leven met open vizier te betreden. Dat is ook nodig om je wijd open te stellen, want ik zou nog zoveel willen. Ik zou bijvoorbeeld willen lesgeven of in het buitenland wonen en werken. Liefst Brazilië, als ik dat dan nog eens zou kunnen combineren met lesgeven zou dat helemaal het einde zijn omdat ik weet dat Brazilië daar echt nood aan heeft. Het wordt dus een strijd tussen mijn perfectionistische zelfkennis en tussen de frustratie dat ik misschien niet slaag in mijn idealistische opzet.
Ook zou ik nog heel graag willen leren schrijven. Vooral dan de constantheid opzoeken in het schrijven. Zonder al die pieken en dalen, alhoewel misschien komen die altijd aan de oppervlakte door mijn hormoonspiegel (monkellachje). Ik wil in alles een eigen stijl beoefenen.

Tot slot, Carolina, welke mensen hebben je bestaan tot nog toe een meerwaarde gegeven?

Allereerst mijn vader, maar dat klinkt zo cheesy. Dus ga ik hier maar de grootmoeder van mijn vader vernoemen. Ten tweede mijn zoontje, Tiago, en als laatste ga ik voor Walt Whitman met wie ik me helemaal vereenzelvig. Do I contradict myself? Very well, then I contradict myself, I am large, I contain multitudes.

mOrnings

2010-04-06T10:12:00.000+02:00

Als ondergetekende oorlogen zou moeten uitvechten en bekokstoven, de algehele wereldvrede zou gegarandeerd zijn.
Wat is dat toch met mij de laatste tijd, dat ik niets tot een goed einde kan brengen.
Of dat ik zo energieloos rondzwalp als een zombie die teveel slaappoeder tot zich nam.
Deze nacht sliep ik amper.
Ik bedacht plannen met wat ik in dit zomerse weer zou doen.
Eerst met een paar vriendinnen braafjes werken in de bib omdat afleiding en gebrek aan concentratie overal elders mijn deel is.
Daarna misschien een overheerlijke soy latte uit de Revista (met dank aan Karel)en daarna misschien richting stad trekken om wat toeristische wannabe foto's te nemen van zonovergoten Antwerpen.
Een andere vriendin stuurde voor drankjes uit de Delhaize en een kleine verzameling aan de Kaaien.
Possibilities are endless.
Dit lig ik dan hele nachten te bedenken.
Met uurroosters en planningen en wat nu het leukst of het slimst zou zijn.
Ik kan weer niet meer slapen.
En ik bel uren naar mensen die waarschijnlijk liever niet gebeld worden.
Mijn jeugd en mijn geld draai ik erdoor.
Omdat ik niets beters te doen heb.
Omdat ik ook altijd wil wat slecht voor mij is.
En wat ik krijgen kan vind ik te min, of te braaf of net niet goed genoeg.
Het ligt eerlijk waar niet aan hen of aan de wereld, maar aan mij.
Ik degenereer, ik heb mij niet goed genoeg aangepast.
Net wanneer ik bijna de finish oversteek, breek ik mijn enkel.
Telkens weer.
Openbeenbreken zijn verre van grappig.
Wat ik hier allemaal uitvreet evenmin.
Vanaf nu, een schone lei.
Een grote, blinkende, blije lei.
Niets meer van dit tijdverspil.

Ik word ook niets wijzer (enkel ouder).
Ik kan hem niet vertalen, ook al leer ik hiervoor.
Hij is geen taal.
Daarbij ben ik sowieso een barslechte vertaler.
Ik hou me niet aan de vertaalopdracht, Christiane Nord kan me maar matig boeien en ik maak me er te snel van af.
Vertalen een metafoor voor relaties.
Ik zuig in beide.

Nu word ik holderdebolder verwacht her en daar.
Alle plannen lopen kriskras door elkaar.
Ik raak niet meer van A naar B, ik loop te dwarrelen via Z naar H en C.
Het is negentien graden en mijn vuile, stoffige vloer maant mij tot kuisen aan.
Uit mijn raam zie ik cabrio's passeren en meisjes met zonnige smoothies.
Ik ga me snel douchen, ga de moedheid van me weg sprenkelen met Kenzo en ga me een pak geluk uit een pakje zoeken.

Ἐπίκουρος

2010-04-05T14:51:00.000+02:00

Vorige maandag is de opa van een erg goede vriendin overleden.
Woensdag al werd hij begraven.
Zijn vrouw lijdt aan alzheimer en vergeet om de zovele uren telkens opnieuw dat haar geliefde gestorven is.
Elke keer lijdt zij opnieuw.

Het lijkt mij vreselijk dat je steeds maar opnieuw de meest kille momenten in een mensenleven moet doormaken.
Dat de andere familieleden ook steeds opnieuw gedwongen worden dat verlies te voelen en te proeven.
Verlies met man en macht uitleggen tot het je helemaal doordrenkt en overweldigt.

Vroeger dacht ik zelden na over de dood.
Waar ik was, was de dood immers niet.
Er was een onmiskenbare scheidingsmuur. Een cesuur tussen ademen, neuronendood en ontbinding.
Ik bevond mij op een halve wereld afstand van de dood, er stond een stevige betonnen Berlijnse muur tussen ons beiden. Niemand kon er overklimmen.
We voelden ook die behoefte niet.
Zolang ik de dood met rust liet, hield hij zich kalm.
We hebben eigenlijk nooit veel met elkaar opgehad.
Hij vond mij arrogant en roekeloos. Ik vond hem definitief en meedogenloos.
Als alles goed ging en volgens plan hadden we misschien over veertig jaar met elkaar te maken gehad.
Wie weet, tegen dan zou de wetenschap misschien al zo ver staan dat we de zieken, stervenden en levensonwelwillenden konden invriezen en even later gezond konden ontdooien.
Dat zou lichtjes fantastisch zijn.
Maar nu, sinds de laatste tijd heb ik wel erg veel met hem te maken gehad.
Het lijkt alsof ik altijd een stukje met mij meedraag.
En net zoals dieren angst kunnen ruiken, zo ruiken ze dit ook.

Al mijn hele korte leven streef ik naar onverstoorbaarheid, dat kleine perkje relatieve vrijheid waarover we beschikken in ons leven.
Ataraxia, een begrip dat ik meedraag sinds dat we ergens in het vijfde middelbaar Epicurus lazen. Volgens deze toch wel ietswat onderschatte en misbegrepen filosoof moet men ook in het verborgene leven en pijn en smart proberen te mijden. Nu, dat zijn twee dingen waar ik schromelijk tegen zondig.
Ik zou graag gelukkig worden, ik zou graag wensen wat ik heb en daarmee gelukkig zijn.
Zonder altijd die competitie aan te gaan met de sterren, met het hoogste en het onbereikbare.
Ik zou in het verborgene willen leven, weg van pijn en smart.
Ik doe wel veel dingen stiekem, laat dat duidelijk zijn. Mijn persoonlijkheid echter laat niet toe dat ik me afzonder of mysterieus doe. Ik ben ongeduldig, rancuneus, en vaak ongeïnteresseerd in anderen.
Ik wil alles hier en ik wil het nu.
Ik ben impulsief tot in het oneindige.
Was ik maar wat anders.
De tweede stelling gooi ik ook al te vaak over boord.
Als rasechte sadomasochiste zoek ik de confrontatie met pijn en smart precies op.
Willens nillens hoor. Maar toch, het gebeurt en ik word erdoor verscheurd.
Mensen die hun zaakjes op orde hebben blijven meestal weg van mogelijke hindernissen in hun emotionele leven. Ik daarentegen ben zo roekeloos en waan me onoverwinnelijk.
Ik ga er recht op af.
De aanval is de beste verdediging.
Ik scherm met de sterfelijkheid

Zusterliefde en coke

2010-04-01T13:13:00.000+02:00

Abigail Maes
rolnr. 86274

Hypothese

Moleculen van verslaving

Prof. C. Van Schravendijk
3e Bachelor Geneeskunde
Academiejaar 2009-2010

Inhoud
1 Inleiding 2
2 Mechanisme van cocaïneverslaving 2
3 Behandeling 4
3.a Farmacotherapie 4
3.b Immunotherapie 4
3.b.2 Anticocaïne vaccin: TA-CD 6
4 Hypothese 7
5 Uitwerking 7
5.a Populatie 7
5.b Vaccinatiestrategie 8
5.c Neuroimaging 8
5.d Immunogeniciteit 8
5.e Onthouding 8
6 Zoekstrategie 9
7 Dankwoord 9
8 Referenties 10

1 Inleiding
Cocaïneverslaving is een actueel probleem. Volgens de United Nations Office on Drug use and Crime zijn er wereldwijd ongeveer 16 miljoen cocaïnegebruikers. In de Europese Unie is het cocaïnegebruik de afgelopen tien jaar gestegen, vooral dan bij jongeren. Dit stijgende gebruik in de EU zorgt ervoor dat er nu ongeveer 1.5 miljoen gebruikers zijn. Dit maakt van cocaïne, afgezien van cannabis, de meest gebruikte illegale drug in Europa. Maar ook in ontwikkelingslanden is het gebruik van cocaïne in op mars. [1,2]
Drugsverslaving is een drijvende kracht voor vele problemen waarmee zo wat ieder land ter wereld te kampen heeft. Cocaïnegebruik heeft niet alleen nefaste gevolgen voor het individu en zijn omgeving, maar tevens voor de hele maatschappij. [3]
Voor het individu zijn er negatieve gevolgen wat betreft onderwijs, tewerkstelling, gedrag en gezondheid (Zie tabel 1).

Tabel 1: medische complicaties van cocaïnegebruik

Doordat cocaïnegebruik gepaard gaat met hart- en vaatziekten, neurologische aandoeningen en psychiatrische problemen, zorgt het voor een wereldwijde belasting van de gezondheidszorg. Cocaïne kan geïnjecteerd worden en versneld zo de verspreiding van infectieziekten zoals virale hepatitis en HIV. Overheden spenderen jaarlijks enorme sommen geld aan de zogenaamde “War on Drugs”. Ondanks talloze overheidscampagnes en sensibiliseren van de bevolking heeft dit amper succes. Door het illegale karakter van cocaïnegebruik gaat het gepaard met legale en socio-economische problemen en een verhoogd risico op ongevallen en geweld. [3,4]

2 Mechanisme van cocaïneverslaving
Hoe komt het dat mensen cocaïne blijven gebruiken, zelfs indien ze beseffen dat het ten koste kan gaan van hun job, hun bezittingen, hun geliefden, hun vrijheid en zelfs hun leven?
Dit gegeven is nu net wat verslaving zo gevaarlijk maakt. Het is een chronische conditie die gekarakteriseerd wordt door het compulsief zoeken naar en gebruiken van een drug ondanks de psychosociale en fysieke gevolgen. [5]
Het voortschrijdende wetenschappelijk onderzoek en vooral de nieuwe, technische mogelijkheden om zowel de structuur als het functioneren van levende hersenen te bekijken, hebben een schat aan informatie opgeleverd over de werkingsmechanismen van verslaving. Men heeft ontdekt dat cocaïne, net zoals vele andere drugs, zijn verslavende effecten uitoefent door in te werken op het beloningscircuit van de hersenen. Door afgifte van dopamine in dit beloningscircuit worden plezierige gevoelens toegekend aan levensnoodzakelijke handelingen zoals eten, drinken en seks. Twee hersengebieden die een belangrijke rol spelen in het beloningscircuit zijn de ventrale tegmentale area en de nucleus accumbens. Vanuit de ventrale tegmentale area ontspringen neuronen die dopamine kunnen afgeven aan de nucleus accumbens, maar ook aan andere hersengebieden. Onder invloed van de afgifte van dopamine vanuit de ventrale tegmentale area reguleert de nucleus accumbens hoe belonend een bepaalde handeling is. Andere hersengebieden spelen bijvoorbeeld een rol bij het bepalen of iets überhaupt plezierig is, het onthouden van deze beloning, en het koppelen van het gevoel aan de handeling en het verwerken van al deze informatie. De activering van het beloningscircuit zorgt er niet alleen voor dat er een plezierig gevoel ontstaat, maar roept ook het verlangen op om die handeling te herhalen. Cocaïne blokkeert de dopamine transporter (DAT) die dopamine uit de synaps terug in de presynaptische zenuwuiteinden pompt waardoor er een sterke accumulatie van dopamine plaatsvindt in de nucleus accumbens. Dit leidt tot een zeer plezierig, euforisch gevoel en een verlangen omdat gevoel opnieuw te beleven. [6]

Ventrale tegmentale area (VTA) en nucleus accumbens (NAc): beloning en plezier
Amygdala en hippocampus: geheugen
Frontale cortex: motivatie en persoonlijkheid

Cocaïne zorgt dat de neurotransmitter dopamine opstapelt in de interface tussen VTA- en NAc-cellen, hierdoor ontstaat een plezierig gevoel en de zin om dit gevoel opnieuw te beleven.
Daarnaast worden ook transcriptiefactoren (FosB) geactiveerd.

Hoewel het mesocorticolimbische dopaminerge systeem de belangrijkste schakelaar is in het tot stand komen van cocaïneverslaving, is dit een sterk vereenvoudigde weergave. Men heeft namelijk vastgesteld dat ook de opstapeling van serotonine en noradrenaline een rol spelen evenals verscheidene andere neurotransmittersystemen waaronder glutamaat, GABA, endocannabinoid en CRH.[6]
Hoe sterker een drug inwerkt op dit beloningssysteem, hoe groter de verslavingskans. Een Amerikaanse studie heeft aangetoond dat ongeveer 5% van de cocaïnegebruikers in het eerste gebruiksjaar verslaafd raken. En hoewel op de lange termijn niet meer dan circa 20% van de gebruikers verslaafd raken, is het voor de meeste personen die verslaafd zijn zeer moeilijk om deze vicieuze verslavingscirkel te doorbreken; niet omdat cocaïnegebruik tekens van physical dependence met zich meebrengt (hoewel er na het stoppen van het gebruik wel ontwenningsverschijnselen zoals dysphorie, vermoeidheid, verlies van eetlust en slapeloosheid kunnen optreden), maar door de ontzettend sterke craving die ontstaat in afwezigheid van de drug. [7]
3 Behandeling
Net zoals bij tabaksgebruikers die willen stoppen met roken, zijn er een groot aantal cocaïnegebruikers die uiteindelijk wensen te stoppen. Dan is het natuurlijk noodzakelijk om begeleiding en behandeling te kunnen voorzien.
De enige huidige behandelingsopties voor cocaïneverslaving zijn uiteenlopende vormen van psychosociale hulp. Volgens een recent Cochrane Collaboration-overzicht levert de combinatie van cognitieve gedragstherapie in combinatie met contingency management de beste resultaten op voor de behandeling van verslaving aan stimulerende middelen.
Het aantal gebruikers dat effectief geholpen kan worden door gedragstherapie blijft klein, vooral doordat de dropout rates meer dan 50% bedragen en doordat het aantal gebruikers die hervallen na therapie zeer groot is. [7]

3.a Farmacotherapie
In tegenstelling tot drugs zoals heroïne, alcohol en nicotine, is er geen goedgekeurde farmacologische behandeling voor cocaïneverslaving. Dit komt niet doordat cocaïneverslaving geen research prioriteit is, er zijn namelijk al meer dan 60 potentiële geneesmiddelen getest, maar door het complexe mechanisme waarmee cocaïne zijn verslavende werking uitoefent. Deze verslavende werking brengt vooral psychoactieve neveneffecten met zich mee. Hoewel het ontwikkelen van een effectieve farmacologische therapie voor cocaïneverslaving een stap in de goede richting zou zijn, is het niet de panacee die cocaïneverslaving uit de wereld zal helpen aangezien zulke farmacologische aanpakken te kostelijk zijn voor ontwikkelingslanden.[7,8]

3.b Immunotherapie
Echter, er is een alternatief voor farmacotherapie: immunotherapie.
Het concept is dat de cocaïne in de bloedbaan bindt met cocaïne specifieke IgG-antilichamen. Hierdoor ontstaat een complex dat te groot is om de tight junctions van de bloed-hersenbarrière te penetreren. De antilichamen moeten de cocaïne als het ware gevangen houden in de circulatie zodat de drug niet kan inwerken op het beloningscircuit in de hersenen.
[3,9]

Er zijn een paar voorwaarden waar de antilichamen aan moeten voldoen vooraleer ze gebruikt kunnen worden in de kliniek. Zo dient de on rate van de antilichaambinding snel genoeg te zijn, zodat er voldoende complexvorming is tussen cocaïne en antilichamen, voordat er een grote transfer is van de drug vanuit de bloedbaan naar de hersenen. De antilichamen kunnen helaas niet verhinderen dat een deel van de cocaïne de hersenen bereikt. Maar het is niet alleen de hoeveelheid drugs die de hersenen bereikt die van belang is bij de subjectieve waarneming van cocaïne, ook de snelheid van receptorbezetting speelt hier een grote rol in. Door de aanwezigheid van de antilichamen worden de subjectieve effecten toch voor een groot deel, of zelfs helemaal, afgezwakt, aangezien de snelheid van receptorbezetting aanzienlijk verminderd wordt. [7,9]
Daarnaast dienen de anticocaïne antilichamen een grote affiniteit en specificiteit te bezitten voor cocaïne zodat ze niet willen binden met inactieve cocaïnemetabolieten zoals benzoylecgonine, ecgonine methylester en norcocaïne, waardoor er minder antilichamen beschikbaar zijn om de drug te binden. [7,9]
Immunotherapieën hebben dus een totaal verschillend mechanisme dan klassieke farmacotherapieën, die werken als kleine molecule agonisten en antagonisten, en die binden op bepaalde receptoren in de hersenen. Door hun mechanisme hebben antilichamen een aantal voordelen ten opzichte van traditionele farmacotherapieën. Ze werking niet ter hoogte van de hersenen en brengen daarom ook geen ongewilde psychoactieve effecten met zich mee. Door de specificiteit van de antilichamen is er weinig kans op interacties met endogene liganden of andere geneesmiddelen. Dit maakt immunotherapieën uiterst geschikt om te gebruiken in combinatie met antidepressiva of anticraving geneesmiddelen zoals disulfiram. [8]

3.b.1 Passieve vs actieve immunisatie
Er zijn twee grote stromingen in het ontwikkelen van antidrug-immunotherapieën: actieve en passieve immunisatie.
Bij passieve immunisatie worden zorgvuldig geselecteerde, voorgevormde monoclonale antilichamen of antilichaamfragmenten tegen een drug toegediend. Deze antilichamen worden gegenereerd door een proefdier te vaccineren en door dan monoclonale antilichaam-secreterende hybridoma cellijnen te creëren of door recombinant DNA-methoden. De monoclonale antilichamen worden geselecteerd op in vitro en in vivo efficiëntie, en indien nodig geconverteerd naar een vorm die geschikt is om toe te dienen aan de mens.
Het toedienen van monoclonale antilichamen kan de patiënt onmiddellijke bescherming geven op kritische momenten, wanneer de drug craving hoog is en men zich op de rand van hervallen bevindt. De snelle klinische effecten van monoclonale antilichamen zijn ook nodig bij de behandeling van een overdosis en bij het voorkomen van neurotoxische effecten. Maar ze verzekeren geen langdurige bescherming tegen cocaïneverslaving. [10]

Hoewel het tegengaan van de onmiddellijk neurotoxische en gedragseffecten van cocaïne waardevol is, is het vanuit verslavingsoogpunt nog interessanter om de bekrachtigende effecten en de craving te inhiberen, wat noodzakelijk is om hervallen te voorkomen. Vaak is het zo dat een eenmalige misstap in een moment van zwakte ervoor zorgt dat er genoeg cocaïne de hersenen bereikt om volledig te hervallen. Dit kan mogelijk voorkomen worden door actieve immunisatie. Dit houdt in dat men een anticocaïne vaccin toedient waarop het lichaam zelf reageert door antilichamen aan te maken die dan kunnen binden met cocaïne. [3,9]

Cocaïne is te klein om op zichzelf een immuunrespons uit te lokken, daarom is een kritieke stap in het maken van een therapeutisch anticocaïne vaccin het synthetiseren van een hapten dat de chemische en structurele eigenschappen van de originele drug bewaard en eveneens een linkermolecule bezit waardoor het hapten gekoppeld kan worden aan een grotere, immunogene carrier, zoals antigenetische proteïnes (bv. keyhole limpet hemocyanine, gemodificeerde bacteriële toxines) of virus-like particles afgeleid van de bacteriofaag Qb. Het hapten-carrier conjugaat wordt dan samen met een adjuvant dat de immuunrespons versterkt, toegediend. Op deze manier wordt, net zoals bij traditionele immunisatie een immuunreactie uitgelokt bij de patiënt. Helaas moet een anticocaïne vaccin in staat zijn veel hogere concentraties antilichamen op te wekken dan gewone vaccins die gericht zijn tegen microben of toxines. Zo geeft een tetanusvaccin volledige bescherming tegen tetanus vanaf een antilichaamconcentratie van 1-2 µg/mL. De antilichaamconcentratie opgewekt door een anticocaïne vaccin daarentegen moet minstens 40 µg/mL bedragen, indien men wil dat 80% of meer van de piekplasmaconcentratie van een farmacologisch actieve dosis van cocaïne gebonden wordt. [7,10]
Het is natuurlijk mogelijk om de effecten van het vaccin teniet te doen door grotere dosissen cocaïne te gebruiken. Dit is, samen met een aantal ethische implicaties, de belangrijkste caveat waarom een antidrug vaccin niet preventief gebruikt kan worden of kan toegediend worden aan gebruikers die niet wensen te stoppen. Een anticocaïne vaccin zal dus vooral nuttig zijn om, in combinatie met psychosociale interventies, ondersteuning te bieden aan gebruikers die wensen te stoppen. [9]
Doordat de metabolisatie van cocaïne tot benzoylecgonine door cholinesterasen niet geremd wordt door de binding aan antilichamen, zullen de antilichamen na eliminatie van de initiële dosis cocaïne opnieuw in staat zijn de actieve drug te binden. [7]

Cocaïne (links) heeft een positieve lading op zijn stikstofatoom. Door hydrolyse van de methylestergroep wordt benzoylecgonine (rechts) gevormd. Deze molecule bevat een negatieve lading op de carboxylgroep, die de positieve lading compenseert. De verschillen in lading en structuur zorgen voor een lage affiniteit van de antilichamen voor benzoylecgonine, waardoor ze deze stof niet gebonden houden.

Er zijn dus voor- en nadelen aan zowel passieve als actieve immunisatie.
Bij passieve immunisatie kunnen de monoclonale antilichamen met gewenste functionele en biochemische karakteristieken zoals affiniteit en specificiteit op maat gemaakt worden, op die manier kunnen de in vivo farmacologische eigenschappen aangepast worden aan de specifieke klinische noden. Daarenboven kan een antilichaam met dezelfde eigenschappen en in dezelfde dosis toegediend worden aan iedere patiënt, in tegenstelling tot actieve immunisatie waarbij de immuunrespons tussen individuele patiënten zeer sterk kan variëren. Dit is vooral een probleem voor patiënten die een slecht werkend immuunsysteem hebben zoals HIV/AIDS- patiënten. Er is wel een grote hoeveelheid voorgeproduceerde antilichamen nodig en er is nog geen efficiënte manier van antilichaamproductie, wat deze therapie een hoge kostprijs geeft. Daarnaast is er het risico op toxiciteit. Bij alle therapeutische antilichamen die tot nu toe zijn goedgekeurd voor toediening aan mensen, treedt er in bepaalde mate immunogeniciteit op, zelfs bij patiënten die behandeld worden met immunosuppressiva. [10]
Een nadeel van actieve immunisatie is de latentietijd van de antilichaamproductie. Uit clinical trials is gebleken dat de antilichaamtiters pas na een tijdje voldoende hoog zijn om een therapeutisch effect uit te oefenen. Hoewel de antilichamen een relatief lange levensduur hebben, dalen de antilichaamconcentraties toch na een zekere termijn. Het vaccin zorgt dus niet voor levenslange bescherming en geregelde boosterinjecties zijn noodzakelijk om voldoende hoge antilichaamtiters te behouden. De vaccins moeten niet dagelijks toegediend worden en vereisen hierdoor slechts een minimale compliance, in tegenstelling tot de meeste farmacotherapieën, die dagelijks ingenomen moeten worden. De actieve immunisatiestrategie zou ook relatief goedkoop zijn. [10,11,12]
3.b.2 Anticocaïne vaccin: TA-CD
Hoewel er nog andere anticocaïne vaccins in de maak zijn, is TA-CD (Celtic Pharmaceutical, Hamilton Bermuda) de enige immunotherapie ter behandeling van cocaïneverslaving die momenteel getest wordt op mensen. Het vaccin bestaat uit een cocaïnederivaat (succinylnorcocaïne) dat wordt gekoppeld aan een niet-toxische subeenheid van recombinant cholera toxine B. Dit hapten-carriercomplex wordt samen met het enige adjuvant dat mag toegediend worden aan mensen, namelijk aluminium hydroxidegel, intramusculair ingespoten. Uit fase I en II clinical trials is gebleken dat het vaccin goed getolereerd werd en antilichamen induceerde die een hoge specificiteit voor cocaïne en lage kruisreactiviteit voor cocaïnemetabolieten bezitten. Er waren meerdere injecties nodig voordat er een immuunrespons meetbaar was. De individuele antilichaamproductie was wel zeer variabel. En uit onderzoeken is meermaals gebleken dat de beste resultaten bekomen worden bij de personen met de hoogste antilichaamtiters. [3, 11,12,13]

4 Hypothese

5 Uitwerking
De hypothese kan getoetst worden door een placebogecontroleerde studie waarbij de eerste groep, de controlegroep, behandeld wordt met een combinatie van psychosociale interventies (cognitieve gedragstherapie en contingency management) en anticraving medicatie (m.n. disulfiram). De tweede groep is de intended-to-treat-groep; deze groep krijgt eveneens de combinatie van psychosociale interventies en medicatie, maar wordt daarnaast ook nog behandeld met een anticocaïne vaccin. De studie bestaat uit een vaccinatieperiode (weken 0 -7) en een follow-up (weken 8-52) waarin drie keer per week urinestalen worden verzameld bij beide groepen, en om de twee weken een bloedstaal wordt afgenomen bij de intended-to-treat-groep. Na 9 tot 12 maanden zal er een boosterinjectie moeten worden toegediend aan de intended-to-treat-groep, zodat de antilichaamconcentraties hoog genoeg blijven. De studie bestaat uit volgende componenten:
• De receptorbezetting voor en na de vaccinatie wordt geëvalueerd door een neuroimaging studie.
• De immunogeniciteit van het vaccin wordt bepaald door het meten van specifieke anticocaïne IgG antilichamen met ELISA.
• De craving naar cocaïne wordt geëvalueerd door een Cocaine Craving Questionnaire.
• Onthouding van cocaïne wordt geëvalueerd door zelf-reportatie en bevestigd door het meten van de cocaïnemetaboliet benzoylecgonine in de urine.
Na de 52 weken kan, aan de hand van de urinestalen, bepaald worden of het cocaïnegebruik van de intended-to-treat-groep significant meer is afgenomen dan het cocaïnegebruik van de controlegroep, en of dat er na de 52 weken meer personen uit de intended-to-treat-groep permanent gestopt zijn met het gebruiken van cocaïne ten opzichte van de controle groep. Indien dit het geval is, geldt de hypothese. [11, 12,13,14]

5.a Populatie
Aan de hand van eerdere cocaïne farmacotherapie-studies kunnen we afleiden dat het cocaïnegebruik zal afnemen met 25 % in de controle-groep en met 50% in de intended-to-treat-groep. Indien we een statistische power van 0,8 met α= 0.05 willen, hebben we in totaal 120 personen nodig, 60 in iedere groep. [11]
(Inclusie- en exclusiecriteria: zie bijlage 1)

5.b Vaccinatiestrategie
Bij TA-CD heeft men gekozen voor cholera toxine B als carrier omdat deze proteïne al uitvoerig getest is voor andere doeleinden en al bewezen heeft veilig te zijn voor toediening aan de mens. Maar één enkele vaccinatie met TA-CD is niet voldoende om cocaïnespecifieke antilichamen op te wekken, een probleem dat zich ook voordeed in een fase I studie waarbij angiotensine I gekoppeld werd aan KLH. Er is ook een vrij lange periode (6 tot 12 weken) nodig om voldoende antilichamen te ontwikkelen, en er is een neiging van cocaïnegebruikers om te stoppen met gedragstherapieën voor deze 12 weken bereikt zijn. Neem daarbij nog eens de sterke inter-individuele variatie van de immuunrespons op het TA-CD vaccin en het gegeven dat hogere antilichaamconcentraties leiden tot minder cocaïnegebruik zoals is gebleken uit fase II studies. Zodoende lijkt het logisch dat men zoekt naar constructen die sterkere immunogeniciteit hebben dan het TA-CD vaccin. Clinical trials waarbij het anti-nicotine vaccin NicQb werd toegediend, indiceren niet alleen dat het vaccin veilig is, maar ook dat de carrier die gebruikt werd - non-infectieuze virus-like particles afkomstig van de manteleiwitten van de bacteriofaag Qb - een goed alternatief is voor de conventionele carrier proteïnes, aangezien er al na één vaccinatie een immuunrespons optrad en dat de antilichaamconcentratie hoger was. [11, 12,15]
De hoeveelheid antilichamen die opgewekt kan worden blijkt de meest cruciale parameter voor het succes van de behandeling te zijn en daarom is een vaccin met VLP als carrier een goed alternatief. [15]

Bij de intended-to-treat-groep zullen 4 vaccins met een dosis van 360 µg intramusculair toegediend worden. De inspuitingen zullen om de twee weken (op weken 1-3-5-7) plaatsvinden en er wordt telkens afgewisseld tussen linker- en rechterarm. [12,14]
5.c Neuroimaging
Het doel is om de concentratie aan cocaïne in de hersenen en de bezetting van de dopamine transporter (DAT) voor en na de vaccinatie te bepalen. Dit zal gedaan worden door middel van Positron Emission Tomography (PET).
Voor de vaccinaties zullen zowel de controlegroep als de intended-to-treat-groep een lage farmacologische dosis cocaïne samen met een tracerdosis van de radioligand [11C]-cocaïne toegediend krijgen, waarna een PET-scan gemaakt wordt. Na de vaccinaties van de intended-to-treat-groep, wordt op week 12 van de studie dezelfde procedure herhaald. Ook van de controlegroep wordt op dit tijdstip dus een tweede PET-scan gemaakt, dit is om de reproduceerbaarheid van de methode onder gecontroleerde omstandigheden vast te stellen. Tot drie dagen na deze scan worden geen urinestalen geanalyseerd omdat deze uiteraard allemaal positief zullen zijn.
Met deze techniek kan bepaald worden of het vaccin het transport van cocaïne vanuit de bloedbaan naar de hersenen en de blokkade van DAT door cocaïne effectief gereduceerd wordt. [14,16]

5.d Immunogeniciteit
Thus, reducing cocaine use can be therapeutically meaningful and is critically dependent on the achievement of appropriate antibody levels. [11,13,16,17]
5.e Onthouding
• Zelf-reportatie:
Tijdens de wekelijkse sessies cognitieve gedragstherapie wordt aandacht besteed aan de subjectieve effecten van het eventueel gebruik van cocaïne en wordt de craving geëvalueerd aan de hand van de Cocaine Craving Questionnaire.[14]
• Urinetoxicologie:
De hoeveelheid cocaïne die gebruikt wordt kan bepaald worden door de hoeveelheid benzoylecgonine, de belangrijkste cocaïnemetaboliet, te meten in de urine. Aangezien benzoylecgonine detecteerbaar is tot drie dagen na het gebruik van cocaïne, worden drie keer per week urinestalen verzameld. Minstens 300 ng/mL benzoylecgonine in de urine wordt beschouwd als positief voor cocaïnegebruik. Doordat de binding van cocaïne aan antilichamen de cocaïne clearance niet beïnvloedt, is er slechts een klein risico op een late vals positieve test. [11,12,16]
Indien er geen volledige onthouding kan verkregen worden, maar wel een verminderd cocaïnegebruik, kan een vaccin toch nog een therapeutische betekenis hebben aangezien het verdubbelen van cocaïne-vrije urinestalen geassocieerd is met een significante verbetering van het sociaal functioneren (bepaald door de Social Adjustment Scale). [17]
6 Zoekstrategie
Ik ben begonnen met het lezen van algemene artikels. Nadat ik in grote lijnen wist wat het mechanisme en de problemen waren bij drugsverslavingen, ben ik gestart met het zoeken naar de meest actuele en relevante onderwerpen en op die manier ben ik dan uitgekomen bij immunotherapieën. Dit is een nieuw domein met nog veel onopgeloste vragen. De reden waarom ik voor cocaïneverslaving heb gekozen als focus heb ik reeds beschreven in de inleiding. Doordat men al verder staat in de ontwikkeling van vaccins ter behandeling van nicotineverslaving, kon ik deze onderzoeken gebruiken als leidraad en inspiratie voor mijn hypothese. Daarnaast heb ik ook gezocht naar clinical trials over antidrug vaccins die momenteel bezig zijn, maar nog niets over gepubliceerd is. Ik heb getracht literatuur te lezen die zo recent mogelijk is en als referenties heb ik die artikels gebruikt die het meest gerefereerd werden en die de hoogste impactfactor hadden.

7 Dankwoord
Heel veel thank you’s aan Berma Kinsey, Frank Orson en Laurent Karila. Ze waren zo vriendelijk om mij, zeer snel, hun artikels te sturen. Natuurlijk mag ik ook mijn promotor prof. Van Schravendijk niet vergeten. Zonder zijn vakkundige begeleiding was het waarschijnlijk hopeloos fout gelopen. En dan uiteraard Ulrike. De beste zus van de hele wereld.

8 Referenties
1. 2008 World Drug Report. United Nations Office on Drug Use and Crime; 2008.
2. European monitoring centre for drugs and drug addiction (EMCDDA). 2009 Annual report: the state of the drug problem in Europe.
3. B.M. Kinsey et al (2009). Anti-drug vaccines to treat substance abuse. Immunol Cell Biol 87(4):309-14
4. J.D. Gray (1993). Medical consequences of cocaïne. Can Fam Physician 39:1975-6, 1979-81
5. A.I. Leshner (1999). Science-based views of drug addiction and its treatment. JAMA 282(14):1314-6
6. E.J. Nestler (2005). The neurobiology of cocaine addiction. Sci Pract Perspect 3(1):4-10
7. F.M. Orson et al (2009). Vaccines for cocaine abuse. Hum Vaccin 5(4):194-9
8. L.Karila et al (2008). New treatments for cocaine dependence: a focused review. Int J Neuropsychopharmacol 11(3):425-38
9. F.M. Orson et al (2008). Substance abuse vaccines. Ann N Y Acad Sci 1141:257-69
10. E. Peterson et al (2006). Monoclonal Anibody Form and Function: Manufacturing the Right Antibodies for Treating Drug Abuse. AAPS J 8(2):E383-90
11. B.A. Martell et al (2005). Vaccine Pharmacotherapy for the Treatment of Cocaine Dependence. Biol Psychiatry 58(2):158-64
12. B.A. Martell et al (2009). Cocaine vaccine for the treatment of cocaine dependence in methadone-maintained patients: a randomized, double-blind, placebo-controlled efficacy trial. Arch Gen Psychiatry 66(10):1116-23
13. M. Haney et al (2010). Cocaine-specific antibodies blunt the subjective effects of smoked cocaine in humans. Biol Psychiatry 67(1):59-65
14. www.clinicaltrials.gov (16/03/2010)
15. P. Maurer et al (2005). A therapeutic vaccine for nicotine dependence: preclinical efficacy, and phase I safety and immunogenicity. Eur J Immuno 35(7):2031-40
16. T.R. Kosten et al (2002). Human therapeutic cocaine vaccine: safety and immunogenicity. Vaccine 20:1196-204
17. M. Haney and T.R. Kosten (2004). Therapeutic vaccines for substance dependence. Expert Rev Vaccines 3:11-18

• Figuur 1: E.J. Nestler (2005). The neurobiology of cocaine addiction. Sci Pract Perspect 3(1):4-10
• Figuur 2: E.C. Peterson and S.M. Owens (2009). Designing immunotherapies for drug abuse. Mol Interv 9(3):119-24
• Figuur 3: B.M. Kinsey et al (2009). Anti-drug vaccines to treat substance abuse. Immunol Cell Biol 87(4):309-14
• Figuur 4: F.M. Orson et al (2009). Vaccines for cocaine abuse. Hum Vaccin 5(4):194-9

Bijlage 1
Inclusiecriteria
• Leeftijd tussen 18 en 55 jaar
• Mannen en vrouwen. Vrouwen moeten gesteriliseerd of post-menopausaal zijn, of bereid zijn om gebruik te maken van een adequate vorm van contraceptie gedurende het onderzoek en tot 3 weken na het onderzoek, en moeten een negatieve zwangerschapstest kunnen voorleggen.
• Voldoen aan de DSM-IV criteria voor cocaïneverslaving
• Gemotiveerd om te stoppen met het gebruik van cocaïne
• Goede algemene gezondheid ( vastgesteld op basis van de medische voorgeschiedenis, algemeen klinisch onderzoek, laboratoriumtesten (BP, urea-to-creatinine ratio, hematocriet) en een WHO performance status van 0 of 1)
• In staat zijn tot het verlenen van informed consent

Excluxiecriteria
• Verslaafd aan andere drugs (uitgezonderd tabak)
• Niet-compliant met het studieprotocol
• Voorgeschiedenis van auto-immuunziekten, immunodeficientie of hypersensitiviteit voor andere vaccins. Een positieve HIV-test of risico gedrag voor het krijgen van HIV.
• Voldoen aan de DSM-IV-TR criteria voor psychose, schizofrenie, bipolaire stoornis of zelfmoordneigingen
• Behandeling met immunosuppressieve effecten zoals systemische glucocorticoïden of orale systemische corticosteroïden of andere medicatie die zou kunnen interfereren met de immuunrespons, tot 30 dagen voor de start van het onderzoek.
• Vaccinaties (inclusief tegen griep) tot 30 dagen voor de start van het onderzoek en eerdere vaccinatie met een anticocaïne vaccin
• Kwetsbare populaties
• Pacemaker of ander ferromagnetisch materiaal in het lichaam